Een vrolijke cast?
Hoewel Berseria een duister thema heeft, weet het je al snel te binden aan de vrolijke cast van personages. Velvet is een voortvluchtige daemon, specifiek een Therion: een daemon die zich voedt met andere daemons en levende wezens en die na de gebeurtenissen in het verleden wraak wil nemen. Nadat ze uit de gevangenis ontsnapt, krijg je al snel hulp van andere flamboyante figuren, zoals Rokurou Rangetsu, eveneens een daemon, en Magilou, een zeer excentrieke heks. Natuurlijk voegen zich later nog andere figuren bij je avontuur. Uniek is deze cast zeker, en ik vond ze vrij snel erg tof. Clichés en al.
Beter dan Tales of Symphonia?
Vaak wanneer ik een Tales-game speel, is mijn referentiepunt Tales of Symphonia op de GameCube. Die ervaring is vooralsnog nooit overtroffen. Tales of Berseria doet dat ook niet, maar het weet wel mijn interesse te wekken om het verhaal verder te spelen, dankzij de eerder genoemde cast en de manier waarop de wereld om je heen wordt opgebouwd. Er zijn veel skits (tussen-verhalen in de overworld) die meer vertellen over de wereld en ook side-stories die hier en daar meer vertellen over de wereld en hoe die werkt. De wereld van Berseria is dan gewoon erg boeiend.
Tales of Berseria is in de kern natuurlijk een Tales-game, dus het basisidee ken je misschien wel. In deze game is het niet heel anders: je hebt real-time gevechten in een arena-achtig gebied, waarbij de gameplay van Tales of Berseria combo-gebaseerd is. Op basis van welke input je op welk moment in de combo geeft, voer je een bepaalde artes (skills/magie) uit en kan je zelf instellen in het artes menu. Dit voelt best lekker, maar is ergens ook wel te simpel. Toch zijn gevechten leuk in deze game en is dit eigenlijk geen slechte instap voor iemand die de serie nog niet eerder heeft gespeeld. De muziek doet me daarnaast veel denken aan Tales of Symphonia, meer dan bij andere Tales-games. De muziek blijft in ieder geval goed hangen.