De meest indrukwekkende albums komen vaak uit onverwachte hoek en zo ontdekten we het tweede album van ARY, ofwel Ariadne Loinsworth. De Noorse artieste en producer brengt al een decennium muziek uit met de nodige pauzes om inspiratie te laten opborrelen en weeft met haar muziek een net dat steunt op pop, techno en alles daar tussenin. Haar intrigerende popbeats brachten haar in het verleden al naar de festivalweides van Glastonbury en Roskilde, maar toch lijkt ARY voor het grote publiek nog een goedbewaard geheim. DARKSTAR toont ARY persoonlijker, emotioneler en ook experimenteler dan ooit te voren.
Hoe je een entree moet maken, weet de Noorse alvast als geen ander. Met “Kill Me” brengt ze een geluid dat sterk doet denken aan het gezoem van een zwerm insecten en transformeert ze dit tot een magisch geheel. Voorzichtig zwelt het geluid aan en baant een beat zich een weg door het dichte web, maar het zijn de woorden ‘welcome to the funeral of who I used to be’ die de aandacht trekken. ARY maakt duidelijk dat wat ze op DARKSTAR brengt geen vrolijke popdeuntjes zijn, maar creaties die in de diepste krochten van haar wezen hun oorsprong gevonden hebben, tussen allerlei emoties en gedachten die we proberen te verdringen tot we niet anders kunnen dan accepteren dat ze deel uitmaken van wie we werkelijk zijn. Dit alles is slechts een bescheiden introductie van wat we twaalf nummers lang voorgeschoteld krijgen. Ook “Long Way Down” klinkt nog een beetje terughoudend, want hoewel we aan alles voelen dat de track uit zijn voegen wil barsten, houdt ARY alles mooi onder controle. Net te veel, of precies genoeg, daar mag je als luisteraar zelf over oordelen. Wat we wel zeker weten, is dat er een prachtig glinsterend tafereel getekend wordt in diepe, donkere kleuren.
ARY geeft zich niet over aan warme, gezellige deuntjes en zoveel wordt nogmaals duidelijk op onder meer “Withering Rose”. De track wordt gekenmerkt door koele, futuristische klanken en staccato zanglijnen die afgewisseld worden met een zachtere melodie. Toch betekent de eerder gedurfde aanpak niet dat er geen ruimte is voor licht. Het is alleen wel zo dat dat licht eerst dikke lagen duisternis moet doorbreken om de luisteraar te bereiken. Dat mag je soms zelfs letterlijk nemen, want op het meer dan vijf minuten durende “Formaldehyde” neemt ARY rustig haar tijd om de track een volledige transformatie te laten doormaken. Wat begint als een ingetogen song die reflecteert op kristalhelder water, lijkt steeds meer energie te putten uit de diepe bassen die zich opwerken naar het oppervlak. De evolutie die de song doormaakt is zo tekenend voor DARKSTAR en geeft de artieste ruimte om haar emoties te laten groeien en openbloeien. Daarmee werpt de song zich samen met “Werewolves” op tot ons favoriete moment van de plaat. Daarop toont ARY zich dan weer opvallend kwetsbaar en laat ze zich aanvankelijk enkel door een piano begeleiden. De woorden van de Noorse gaan net daardoor door merg en been en vooral ‘I don’t wanna be okay’ blijft nog lang na het eind van het liedje nazinderen.
Ook in de tweede helft van haar album, neemt ARY ons mee de diepte in en er is geen ontsnappen aan, hoe je het ook draait of keert. De weg is gitzwart en wordt enkel verlicht door de fonkelende elektronische geluiden die de tracks karakter geven. “Matador” lijkt daar zowaar het toonbeeld van. De bijna fluisterende zang verankert zich in een opzwepende productie die duidelijk maakt dat er geen tijd te verliezen is. Elke luisterbeurt lijkt weer nieuwe elementen aan het licht te brengen, terwijl we ook steeds verder lijken te verdwijnen in een overvolle club waar anonimiteit en vrijheid hand in hand gaan. Het levert een intense luisterervaring op die je opdringt mee te gaan in de tumult, of je compleet stoïcijns naar een muur laat staren.
Voor we het goed en wel beseffen, is er licht aan het einde van de tunnel en dat is voor een keer niet bepaald goed nieuws. Het licht dat we zien is namelijk het einde van DARKSTAR en daar heeft de artieste ons niet meteen goed op voorbereid door ons zo bij ons nekvel te grijpen, nummer na nummer. Terwijl “New Night of Always” na een vredevol begin eerder klein gehouden wordt, borrelt er onder het oppervlak een boeiende productie waarvan we slechts flarden opvangen. De woorden ‘I don’t know how to let you go’ staan dan ook in schril contrast met de toon waarmee de song begon. Alle hoop lijkt alweer overboord gegooid en het is pas op slotstuk “Wear Me on a Silver Chain” dat alle elementen voor een laatste keer als puzzelstukjes in elkaar vallen. Terwijl een klok zowaar de seconden wegtikt gedurende het laatste wapenfeit van DARKSTAR, gaan dreiging en organische ontwikkeling van de productie hand in hand. Iets wat er simultaan voor zorgt dat ARY bijzonder kwetsbaar, maar ook ijzersterk klinkt.
DARKSTAR is een onvoorspelbare verzameling van emotionele verhalen, verpakt in gedurfde elektronica en telkens met een sprankeltje licht. De Noorse verleidt de luisteraar steeds verder de duisternis in, langs overvolle clubs en persoonlijke escapades. Tot de chaos weer even tot rust komt, of compleet ontspoort. ARY laat ons met evenveel vragen als antwoorden achter, maar hult deze wel in indrukwekkende producties die we in de toekomst graag ook live tot leven horen komen.
Ontdek “Formaldehyde”, ons favoriete nummer van DARKSTAR in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify