© CPU – Ann Carpentier
De pauzeknop van Bazart is weer helemaal uitgedrukt. Of ja, pauzeknop… de band zelf heeft altijd ontkend dat ze op pauze stond. We moeten hen daar ook gelijk in geven, want helemaal weg was de band rond Mathieu Terryn, Simon Nuytten en Oliver Symons de voorbije jaren nooit. Hier en daar dook ze op, maar terwijl Terryn solo zijn eigen pad zocht en ook behoorlijk wat tijd in Nederland doorbracht, draaide Bazart zelf toch langzaam op een steeds lager pitje. Afgelopen zomer begon die vlam weer aan te wakkeren en inmiddels weten we bijna niet meer beter. Eerst waren er de shows op de festivals, daarna volgden de nieuwe nummers en als klapstuk werd enkele weken geleden EXIT uitgebracht. Dat proces moest gevierd worden en daarom trok Bazart tweemaal naar de Lotto Arena, waar het gisteren op de eerste avond ervan voor een vol huis liet zien dat van die pauzeknop helemaal geen sprake meer is.
Zoals gezegd bracht Mathieu veel tijd door bij onze noorderburen en daar had hij behoorlijk wat vrienden gemaakt. Zulke goede vrienden zelfs dat er met DI-RECT eentje daarvan als opwarmer op de planning stond. De Nederlanders traden afgelopen jaar als laatste act ooit op in het immense Stadion Feijenoord en zijn het daarmee redelijk gewend om arena’s te vermaken, dus leek de doortocht in de net iets kleinere Lotto Arena op voorhand appeltje-eitje voor de heren uit Den Haag. Dat was het ook, want als we de problemen met het geluid tijdens de opstart van opener “90s Kid” buiten beschouwing laten, was de show van DI-RECT goed gesmeerd te noemen. Diezelfde opener was trouwens verantwoordelijk voor het eerste ‘handjes zwaaien’-moment, waardoor we ook meteen konden zien dat het met de sfeer wel goed zat.
Die sfeer werd enkel maar verder aangewakkerd tijdens het gloednieuwe “Won’t Fall”, waarna de machine met “Through The Looking Glass” nog wat extra werd aangezwengeld. Wat natuurlijk ook meehielp, was de présence van frontman Marcel Veenendaal. Gehesen in een pak dat zo uit de kast van Bowie leek te komen, danste hij met zijn stropdas van minstens twee meter om zich heen en ontpopte hij zich tot een waar podiumbeest. Toch was het niet enkel lang leve de lol, want in de aanloop naar het rustigere “Soldier On” nam hij het woord en riep hij op tot wereldvrede, waarna hij samen met zijn band alles weer richting het positieve trok met tracks als “Devil Don’t Care”, “Hibernation” en “How My Heart Was Won”. Afsluiten deed DI-RECT met “Young Ones”, een nummer dat gemaakt is voor de grote zalen en daardoor perfect resoneerde in de Lotto Arena. Afgelopen jaar in Rotterdam ging dat gepaard met een hoop vuurwerk, maar dat had de groep ditmaal niet mee. Al kwam een laatste sprong van gitarist Spike aardig in de buurt.
© CPU – Ann Carpentier
Ondanks dat de change-over met drie kwartier behoorlijk aan de late kant was, leek de Lotto Arena daar niet meteen wakker van te liggen. Integendeel zelfs, want zodra Simon Nuytten en Oliver Symons op het podium verschenen, steeg er luid gejoel op uit de zaal. Het tweetal stond vol in de spotlights totdat het grote doek aan de stellage, dat dezelfde constructie was als die we eerder zagen op Pukkelpop, op de achtergrond naar beneden viel, terwijl helemaal vooraan op het midden van de catwalk uit het niets Terryn opdook. Bazart had zijn entree dus duidelijk voorbereid als een klein theaterstukje, om daarna de set meteen open te trekken met albumstarter “De Ruis”.
Daar bleef het niet bij, want EXIT kwam, verspreid over het gehele concert, in zijn volledigheid voorbij. Het eerste gedeelte was gereserveerd voor “Ooit komt er een dag” en “Vier seizoenen” en hoewel de twee prima werk leverden, zijn het niet meteen nummers waarmee je een arena bij zijn lurven grijpt. Bazart had gelukkig genoeg materiaal achter de hand om de temperatuur wat op te drijven. “Geef mij alles” deed dat behoorlijk vlot, al was het vooral “Grip (Omarm me)” die stevig binnenkwam. De instrumenten gingen even in overdrive en het systeem werd op de proef gesteld, met een hoop dansbenen in het publiek als gevolg. “Hou mij vast” zorgde op zijn beurt weer voor wat teleurgestelde reacties toen bleek dat Pommelien Thijs de revue niet kwam passeren, al trok Bazart het nummer ook zonder haar behoorlijk netjes over de streep. De aanwezigheid van de nieuwe koningin van de AFAS Dome had een mooie kers kunnen zijn geweest, maar een taart zonder kersen kan er ook mee door.
© CPU – Ann Carpentier
Maanden geleden kwam de EXIT-trein op gang met “Nooduitgang” en dus kreeg die track ook een centrale rol in de show. Een rol die het met beide handen aanpakte, waardoor het ook meteen erg sterk klonk in de grote zaal. Terwijl de laatste noten van “Nooduitgang” doorheen de Lotto Arena trokken, ging Mathieu de trappen van de grote podiumstellage op en bleef hij met zijn voeten aan de rand staan. Wij riepen nog dat hij niet moest springen en dat het leven nog zo veel zin had, maar tegen dan lag hij alweer beneden en zette hij samen met zijn band “Nacht in Amsterdam” in. Een dramatische overgang en misschien ook het grootste showelement uit heel de show, al paste het vliegtrucje ook naadloos bij de thematiek die Bazart rond EXIT had gebouwd.
Van daaruit trok de set gestaag verder en passeerden nummers als “Tunnels” en “Nacht” met een voldoende op het rapport voorbij. Terryn zocht meermaals de catwalk op, maar zelfs dat leek hem na verloop van tijd niet dicht genoeg bij het publiek te brengen. Tijdens “Vast in mezelf” klom hij over de hekken en besloot hij zijn zang gewoon midden tussen de mensen te brengen. Eerst ergens recht vooraan, dan links in het midden, maar vooral dichtbij genoeg om door de boxen het geschreeuw van de omringende fans steeds mee te horen galmen. Na een minuutje of drie vond hij het toch weer welletjes en sprong hij als een katachtige in een keer terug de catwalk op, om vanuit het midden van het podium “Vrolikstraat” in te zetten.
Terwijl “Vrolikstraat” op zijn gemak bezig was, zagen we in het donker van de zaal plots flink wat beweging op de catwalk. Instrumenten verschenen en even later nam het Bazart-trio plaats op de kop van de lange loper, waar het “Anders” bracht. De track deed een knop omzetten bij het publiek, want direct na het startschot ervan sprong het van de banken en veranderden de tribunes van de Lotto Arena plots in een oplopende dansvloer. Dat effect werd nog wat verder opgetrokken met “Chaos”, waarna de zaal ook niet meteen zin had om weer te gaan zitten en de bewegingschaos gewoon werd voortgezet.
© CPU – Ann Carpentier
Na die korte clubuitbarsting keerde Bazart terug naar het grote gebaar, want met “Goud” had de band natuurlijk nog altijd zijn grootste troef achter de hand. Bijna tien jaar na datum blijft het nummer doen wat het moet doen: de tent op zijn kop zetten. “Begin Opnieuw”, de grote hit van de recente plaat, mocht daarna de klus klaren. Terryn wilde dat iedereen in het hier en nu was en vroeg om de telefoons weg te steken, waarna de Lotto Arena, met uitzondering van een stoïcijnse vader die alles met zijn iPhone 4 wilde vastleggen, daar opvallend gehoorzaam in meeging. Het zorgde voor een mooi gezamenlijk moment en was ook meteen een sterk haakje naar de bisronde, die met “Terug naar de toekomst”, de enige track van EXIT die nog ontbrak, op gang werd getrokken.
Wel merkten we live dat die recente plaat misschien toch niet helemaal werkt in zalen zoals de Lotto Arena. EXIT heeft best wel wat kwaliteit in zich en kreeg de nodige mensen aan het dansen, maar heeft net iets te weinig peper in de reet om het niveau van de andere werken aan te tikken. De plaat kent niet echt bombastische stukken, waardoor de show tijdens die nummers soms wat extra hulp nodig had om de grote zaal echt bij de keel te grijpen. Het was dan ook maar goed dat de groep afsloot met “Onder ons” en “Denk maar niet aan morgen”, twee oudgedienden die dat pepervaatje wel gevonden hadden en daarmee de Lotto Arena nog een laatste keer stevig door elkaar schudden.
En zo trok Bazart uiteindelijk toch met overtuiging de streep onder zijn eerste avond in Antwerpen. Nergens hadden we nood aan een nooduitgang, want Terryn en co. wisten een solide prestatie neer te zetten. EXIT mag dan misschien niet altijd de makkelijkste brandstof zijn voor een zaal van dat formaat, Bazart bewees wel dat het zijn nieuwe plaat kan laten shinen. Maar misschien nog wel het belangrijkste van allemaal is dat de motor weer draait.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!