Met de expansion komen een hoop nieuwe extra’s die ik allemaal ga behandelen. Er is ook een dertiende seizoen dat Season of Reckoning heet en die de mechanics van de expansion meeneemt. Tevens zijn ook twee nieuwe classes beschikbaar. Waar de Paladin al voor iedereen te spelen was die de expansion begin dit jaar alvast had aangeschaft. De Paladin ga ik in dit artikel verder niet behandelen, omdat ik dit eerder al heb gedaan in mijn review over het elfde seizoen.
Mephisto in zijn volle glorie
Omdat Lord of Hatred een direct vervolg is op de vorige uitbreiding, Vessel of Hatred, kom ik er niet op onderuit dat ik voor de laatste spoilers ga geven. Mocht je Vessel of Hatred zelf spelen, adviseer ik dit eerste te doen en dan terug te komen naar dit stuk van de review.
Het verhaal begint met Neyrelle en je ziet dat ze het zwaar heeft. Ze heeft de demon Mephisto nog altijd in de Soulstone vast, maar die weet steeds meer grip te krijgen op haar leven. In de prachtige openingstrailer, die al een tijdje geleden uitkwam, is te zien dat ze uiteindelijk faalt, moegestreden door de constante interne strijd die ze moet ondergaan met de demon om hem beteugeld te houden.
Neyrelle is mentaal sterk, maar niet opgewassen tegen een eeuwenoud wezen dat gespecialiseerd is in het martelen van de menselijke geest. Uiteindelijk weet Mephisto te ontkomen en ze betaalt het met haar leven. Waar je in de eerste twee delen van het verhaal constant Neyrelle hebt beschermd in haar strijd, faal je hier al meteen in aan het begin van de expansion en zul je het op moeten gaan nemen tegen de meest afschuwelijke en machtige demon die Sanctuary ooit in levende lijve heeft gezien.
Gelukkig weet Neyrelle voor haar dood diverse berichten de wereld in te sturen om uit te leggen dat ze heeft gefaald en uiteindelijk staan jij en Lorath boven haar levenloze lichaam met de wetenschap dat er een enorm probleem is. Een probleem dat je niet met twee man gaat oplossen, want Mephisto is te machtig. Toch zit er niets anders op dan de demon te volgen naar het eiland. Mephisto loopt daar rond in de gedaante van een mens met de naam Akarat en hij hangt daar een profeet uit die erg doet denken aan John Lennon met zijn lange haar en zijn schijnbaar goede gedrag.
Neyrelle heeft echter wel haar huiswerk gedaan en voor haar dood heeft ze opgeschreven hoe Mephisto te doden is. Dit is door een mes te gebruiken dat is gemaakt uit de botten van een oude bekende, namelijk Lilith: de zogenoemde Daughter of Hatred. Je zult dan ook naar een plek moeten gaan die je maar wat graag achter zou hebben gelaten, zodat je met haar samen kan werken om het mes terug te vinden.
Het enige wat bekend is, is de locatie waar het mes ligt. Dit is op een eiland in Skovos. Echter is Mephisto je voor en is al druk bezig met het manipuleren en gaslighten van de bevolking van dit eiland, dat erg veel weg heeft van het mythologische Griekenland.
Skovos en zijn Amazones
Nagenoeg het complete verhaal speelt zich af op Skovos en dat is top, want het is ook wel weer een toeristische trekpleister. Je begint in de hoofdstad Temis. Dit is al meteen een lust voor het oog. In tegenstelling tot het droefgeestige vaste land van Sanctuary is Temis een prachtige bruisende stad, met enorm mooie witte stenen, hagelwitte stranden en de zon schijnt er altijd.
De rest van het eiland is niet zo mooi. Bepaalde delen van het land worden overmeesterd door de Drowned: een groep geesten die vastzit op het eiland, nadat een vloot is gezonken.Deze zielen krijgen nu dankzij Mephisto een nieuw doel.
Dan is er het meest Westelijke punt van het eiland Skartara. Dit is een zeer actieve vulkaan waar constant rivieren van lava langs de paden stromen. Hierdoor is deze wereld bijzonder grauw, maar wel grafisch heel indrukwekkend.
Skovos wordt al honderden jaren geleid door dappere vrouwelijke soldaten die hun kostbare eiland verdedigen tegen invloeden van buitenaf. Ze worden ook wel de Amazones genoemd, want Blizzard dacht hier waarschijnlijk niet al te creatief over na, en je krijgt in deze laatste expansion veel met ze te maken.
De Warlock
Naast de Paladin, is nu ook de Warlock beschikbaar gesteld om te spelen in Diablo IV. Dat werd overigens ook echt wel tijd. Deze strijder gebruikt magie om de demonen tot zich te binden om gebruik te maken van hun krachten. Hoewel ze gebruik maken van de Hell, zijn ze niet gebonden aan een meester. Dit maakt ze tot zeer gevreesde personen in Sanctuary, want daar zijn ze niet dol op alles wat met demonen te maken heeft.
Om dit te kunnen doen, heeft de Warlock twee resources tot zijn beschikking, namelijk Wrath en Dominance. Wrath wordt vooral gebruikt om vernietiging uit de Hell te trekken en te gebruiken. Zo kun je explosie na explosie creëren, welke stuk voor stuk allemaal zeer vernietigend zijn, maar ook veel Wrath kosten.
Verder is er ook Dominance. Dit is een resource waarmee je demonen tot je kunt binden. Deze demonen helpen jou vervolgens door je avontuur heen. Iedere keer dat je wil dat je demoon iets doet, kost dit Dominance. De demoon doet zijn kunstje en daarna is het wachten tot de tank van Dominance weer bijgevuld is.
Spelen als Warlock is complex. Het gaat vooral om het zaaien van vernietiging, maar armor met voldoende kracht, zodat je vervelende aanvallen overleeft, is redelijk schaars. Ik ging in het begin best vaak dood, omdat ik steeds onderschatte hoe fragiel de Warlock is. Als je echter leert om met deze class om te gaan, wordt je al snel een enorme bron van pure vernietiging en een enorm spektakel.
Verandering tijdens het levelen
De progressie in Diablo IV bestaat altijd uit twee vormen. Eerst is de fase dat je levelt en daarna kom je in de Endgame. Dit is altijd al zo geweest, maar met Lord of Hatred hebben ze wat details aangepast. Als eerste zal ik de onderdelen behandelen die vooral tijdens het begin belangrijk zijn.
De skill tree van de helden zijn allemaal drastisch veranderd. Waar je in het verleden ook passieve skills kon kiezen, kun je nu alleen nog maar kiezen voor actieve skills. Dus als je die kiest, krijg je een volledig nieuw wapen of spreuk. Vervolgens zitten daarachter een aantal opties om die skill te verbeteren op een manier die bij jouw build past.
Hoewel ik mij voor kan stellen dat de hardcore fan misschien de passieve skills gaat missen, vind ik het persoonlijk een enorme verbetering. De reden is heel eenvoudig. Dit is een veel eenvoudigere manier om een goede build te maken dan de vorige iteratie. Het is nu overzichtelijk en de main skills kun je nu tot vijftien levels upgraden, waardoor die specifieke skill heel sterk kan worden.
Verder is er een loot filter en hier worden denk ik heel veel spelers heel blij van. Normaal krijg je bergen loot, maar zeker wanneer je een hoger level krijgt, zijn de wapens van een lager niveau zeer onnodig. Met de loot filter kun je aangeven welke loot je wel wil zien en waar je verder je hersens niet over wil breken. Diablo II kreeg enkele maanden geleden een dergelijke optie, maar dit is nu ook voor Diablo IV. Nu hij er is, kan ik mij niet voorstellen dat dit ooit anders is geweest.
Wat ook een zeer belangrijk onderdeel is voor iedere speler, is de Horadric Cube. Wanneer je deze opstart, kun je heel veel dingen met items doen. Je kunt ze upgraden naar een andere rarity of een ability toevoegen. Deze kubus lijkt op Kanai’s Cube in Diablo III, waar ook een kubusvormig attribuut was waarmee je stats kon veranderen van je items.
Veranderingen tijdens de endgame
Er is één ding wat zeker moet worden genoemd. In het begin ben je vrij kwetsbaar en daarom heeft de game diverse moeilijkheidsgraden. Je begint met Normal en vanzelf ga je upgraden. Het was echter aan te raden om zo lang mogelijk in de makkelijkere moeilijkheidsgraad te zitten. Je levelde dan lekker rap door en hier en daar kreeg je een speciaal wapen.
Dit is veranderd. Hoe lager de moeilijkheidsgraad, hoe minder geweldig de loot. Met Normal, Hard en Expert krijg je geen rare items meer. Die komen pas binnendruppelen wanneer je gaat naar Torment I.
Over de moeilijkheidsgraad gesproken. Deze zijn ook wat opgeschroefd. Je kunt nu helemaal doorgaan naar Torment 13. Dit werd gedaan na klachten dat de game te eenvoudig zou zijn. Bij Blizzard werd aangegeven dat Torment 13 nagenoeg onhaalbaar was en het duurde uiteindelijk welgeteld zeventien uur voordat de eerste persoon alle eindbazen verslagen had.
Het belangrijkste nieuwe onderdeel in de endgame dat ongeveer alles verandert, zijn de War Plans. Dit is een soort progressiesysteem, waarin jij aangeeft wat je wil gaan doen. Je kunt kiezen uit diverse onderdelen, zoals Helltide, Kurast Undercity of Nightmare dungeons. Wanneer je dan vervolgens een warplan in elkaar hebt gezet, kun je deze uitvoeren.
Wanneer je alles wat je hebt gepland hebt uitgevoerd, krijg je punten die je in de progressiebar kunt toepassen voor bonussen. Voor Kurast Undercity kun je bijvoorbeeld kiezen dat je per vijand die je verslaat vijf seconden meer tijd krijgt om tot de eindbaas te komen. Bij de Nightmare dungeon kun je kiezen dat je betere loot krijgt. Zo maak je het lonend om de endgame te blijven doen.
Op deze manier heeft Lord of Hatred een flinke hoeveelheid wijzigingen en zijn er ook heel wat dingen toegevoegd. De game ziet er inmiddels heel anders uit dan toen Diablo IV drie jaar geleden uitkwam en dat maakt Diablo IV vind ik ook zo interessant. Ieder seizoen veranderen ze weer een beetje en met de expansion worden meer dingen aangepast.
Er is nog één opmerking die ik wil plaatsen voordat ik afsluit. Ik heb de laatste weken wat problemen met mijn internetverbinding. Dit merkte ik vooral tijdens het spelen van het verhaal van deze uitbreiding, wat ik hoofdzakelijk alleen heb gedaan. Er is echter een verplichting om altijd online te zijn, wat regelmatig heeft geleid dat ik uit de game werd gekukeld. Dit leidde tot veel frustratie en ik vind het persoonlijk ook heel erg onnodig. Ik snap dat ze graag willen dat je de game online speelt, maar de verplichting vind ik buitengewoon storend. Zeker omdat ik zelden met andere mensen speel.
Ondanks deze irritatie was het weer een achtbaanrit van een uitbreiding. Hoewel het verhaal, zoals altijd, bijna onnavolgbaar is, was het wel weer vermakelijk om het door te spelen en ik heb weer genoten van de tijd die ik heb doorgebracht in Sanctuary. Met deze tweede uitbreiding heb ik nog meer het gevoel dat ik een game speel waar nu echt nog heel weinig aan toegevoegd kan worden. Ik ben dan ook benieuwd wat ons de volgende seizoenen te wachten staat.
Conclusie:
Diablo IV: Lord of Hatred voegt heel veel nieuwe onderdelen toe. Twee nieuwe classes en een nieuw gebied. Ook maakt het de endgame stukken interessanter met de war plans en met extra moeilijkheidsgraden. Mensen die Diablo IV altijd al hebben kunnen waarderen, zullen geen moeite hebben met deze uitbreiding. Mensen die de game nieuw kopen adviseer ik echter wel om eerst het origineel te spelen. Ik moet er wel bij zeggen dat er sprake is van een online verplichting, dus denk er twee keer over na als je weet dat je een slechte verbinding hebt.