Het is een veeg teken als ik een album maar blijf beluisteren voordat ik in de pen klim. Na drie luisterbeurten en, zo nodig, wat audiogegraaf in de discografie ontstaat er doorgaans vanzelf een verhaal. Maar bij Cost Of Living Adjustment van de Canadese band Cola, voorheen Ought, gebeurt iets zeldzaams: niets. Mijn mentale notitieblok blijft leeg. Waar gaat het mis en waarom beklijven de tracks niet?
Ligt het aan het ontbreken van een herkenbaar motief? Zijn het de tracks die, met Haveluck Country voorop, zó lang doorgaan dat het einde als een bevrijding voelt? Of moet ik het zoeken in de stem van Tim Darcy, die tekortschiet om de songs te dragen? Ik krijg er geen vat op. Cola heeft wel degelijk een troefkaart die ze bij elk nieuw album nadrukkelijker naar voren schuiven: Darcy’s gitaarlijnen. Deze leiden een geheel eigen leven, alsof ze ter plekke ontstaan, en nemen de hoofdrol over van de zang. Track na track duiken metalen jangles op, in een poging de muziek bezieling te geven. Iets waar de zang alleen niet in slaagt. In werkelijk elke aanslag zit spanning, tot de meest uitgeklede downstrokes toe. Wellicht dat er daardoor, tijdens de negende luisterbeurt, alsnog een krabbel verschijnt op mijn innerlijke notitieblok: ik vind Cost Of Living Adjustment instrumentaal veel beter.