Videogames hun graphics en gameplay zijn doorheen de jaren geëvolueerd. Je kijkt best naar oudere games vanuit hun eigen tijdsgeest. Heel wat mensen voelen zich nostalgisch bij titels uit hun jeugd, maar dat is geen maatstaf voor de kwaliteit ervan. Een titel die in het verleden hoog scoorde, doet dat in principe nog steeds als je hem door de juiste lens bekijkt. Diezelfde games vergelijken met een moderne maatstaf is gewoon onmogelijk en bovendien oneerlijk.
Voor mij zijn retro games veel meer dan simpelweg nostalgie. Ik heb een uitgesproken voorkeur voor titels uit de jaren 90 omdat ze eenvoudiger en eerlijker in elkaar zitten. Vaak druipt de passie van de ontwikkelaars van het scherm af. Game-bedrijven zijn veel te groot geworden en vaak is kwantiteit belangrijker dan kwaliteit. Kwaliteit wordt bovendien te vaak gekoppeld aan graphics en aan de omvang of het budget van een spel. Zelden gaat die vergelijking echter op en het eindresultaat is dat veel titels een ziel ontbreken.
Dat is ook logisch, ontwikkelaars werken nu voor die gigantische bedrijven die uitvoeren wat de markt en de trends hen opleggen, met enkel winst als doelstelling. Gelukkig zijn er meer dan voldoende uitzonderingen. Je hebt indie-ontwikkelaars die nog steeds hun passie volgen, en er zijn ook nog enkele zeldzame bedrijven zoals FromSoftware die een duidelijke visie hebben en daar koppig niet van afwijken.
Voor mij is retro gamen echt een passie en iets wat mijn jongere vrienden vaak irriteert omdat ik ze verplicht om classic couch games te spelen met me. Nostalgie maakt oude games niet beter. Maar een goede oude game blijft voor mij een goede game en je zal mij die ook tot in de oneindigheid zien verdedigen.