Lore De Schepper haalt herinneringen op aan overleden hartsvriendin Jilke Michielsen: “Hopelijk kon ze bij ons aan andere zaken denken”
De veel te vroege dood van ex-renster Jilke Michielsen laat ook sporen na bij een van haar beste vriendinnen. Lore De Schepper, zelf profrenster bij AG Insurance-Soudal, schreef voor Sporza een lange brief waarin ze een ontroerend portret schetst van haar voor eeuwig 19-jarige vriendin.
Ik schrijf dit terwijl ik onderweg ben met het vliegtuig om naar Andorra te trekken. Ik voel me enorm schuldig om daags na deze tragische gebeurtenis al weer op pad te zijn en mijn ‘normale leven’ te leiden.
Anderzijds weet ik dat Jilke dit zou willen, ze zou niet willen dat de wereld nu stopt voor iedereen om haar heen. Ze wil juist dat we allemaal genieten van het mooie leven, alles eruit halen.
Ik heb al vaak stilgestaan bij Jilkes mooie woorden “niet zagen, gewoon genieten”. In het verleden zag ik soms het leven negatief en maakte ik me zorgen en zaagde ik over kleine onnozele zaken.
Maar sinds ik even stilstond bij hoeveel erger het wel niet kan zijn ben ik dit veel minder gaan doen. Ik probeer te genieten van elk moment dat ik beleef, als iets minder gaat probeer ik er het positieve eruit te halen en er uit te leren. Hier heeft Jilke echt oprecht aan bijgedragen.
Ik leerde Jilke kennen rond 2019. Ik begon toen in het fietsen te geraken en ging 1 keer per week een training mee volgen bij de Vlaamse wielerschool in Hofstade. Op deze trainingen was Jilke aanwezig, als een van de enige meisjes bij de Dijlespurters.
Ze was het eerste meisje dat ik leerde kennen in het fietsen. Mijn eerste herinneringen met de fiets waren dan ook met Jilke. Ik keek op naar haar. Jilke koerste al. Ze kon loeihard rijden en was zo behendig met de fiets.
Ik voel mij schuldig om daags na deze tragische gebeurtenis al weer mijn ‘normale leven’ te leiden.
Lore De Schepper
Ik herinner mij een training op de buitenpiste waar we met zijn tweeën een duo vormden. We moesten om beurten elkaar voortduwen en oefeningen uitvoeren. Ik herinner het mij nog levendig. Zoveel plezier dat ik die training toen heb gehad.
Tijdens de groepsritten op de weg probeerde ik altijd zoveel mogelijk naast haar te rijden om fijne gesprekken te hebben. Ik ontdekte dat we dicht bij elkaar woonden, ze naar dezelfde school ging als mijn broer en zelfs met mijn broer nog atletiek had gedaan in Bonheiden.
De eerste keer dat ik afsprak met een andere renster voor een duurtraining was met Jilke. Dit was een jaar of 2 later. We gingen een ritje van 80 kilometer rijden.
Ik had dit al eens gedaan, Jilke nog nooit. Toch wou ze mee. We begonnen vol goeie moed, maar tegen het einde begon Jilke de lange afstand te voelen. Maar ze gaf niet af.
Jaren later kwam ik te weten dat ze op dat ritje enorm heeft afgezien en tegen het einde aan het aftellen was tot we er waren.
Hier zag je haar ingesteldheid al: niet te veel klagen!
vergroten
Jilke Michielsen (rechts) vormde een vriendinnengroepje met Ella Heremans (links), Alexe De Raedemaeker (midden) en Lore De Schepper.
Roddelsessies/koffieritjes
Ons contact verwaterde wat toen ik niet meer naar de Vlaamse wielerschool ging. We zagen elkaar wel af en toe op de koersen, sloegen weleens een praatje en wensten elkaar proficiat.
Het was pas vorig jaar dat we weer veel contact hadden met elkaar. Toevallig kwamen we elkaar tegen in Mechelen. Jilke op een koffieritje met haar broer. Ik was voor een heel uitzonderlijke keer op pad met een jongen. Natuurlijk kwam ik net toen iemand bekend tegen.
We waren er wat mee aan het lachen, maar zeiden ook dat we nog eens moesten afspreken omdat het zo lang geleden was. Een week zaten we opnieuw aan dezelfde koffiebar en daar kwam de vriendschap weer helemaal tot stand.
We hebben daar lang gezeten, koffietje drinken, bij praten en vooral wat roddelen. Sindsdien spraken we vaak af voor een bijpraatkoffietje in Mechelen.
Gemeenschappelijke vriendin Ella Heremans (renster bij Picnic-PostNL) begon ook mee te komen en zelf introduceerde ik Alexe Deraedemaeker. Ik wist dat ze overeen zouden komen. Toen werd het vriendengroepje gevormd: Jilke, Ella, Alexe en ik.
We probeerden zoveel mogelijk af te spreken voor een roddelsessie/koffietje en oh ja, Jilke was op de hoogte van alle roddels!
Het was puzzelen met drukke agenda’s van ons allemaal trainingen: koersen, stages, ziekenhuisbezoeken… We nodigden elkaar om de beurt uit bij een van ons thuis en we kochten verjaardagscadeautjes voor elkaar.
Soms kregen we een update van Jilke dat het minder ging met haar. Daar schrokken we telkens enorm van. Maar de volgende keer was Jilke al weer levendig en enthousiast. Alsof er niets was gebeurd.
Soms kregen we een update van Jilke dat het minder ging. Maar de volgende keer was ze al opnieuw levendig.
Lore De Schepper
Zo ging het ook onlangs, toen we het nieuws kregen dat het echt echt niet goed met haar ging. Toch stond ze een week later in Luik samen met Alexe te supporteren op la Rosière.
Ik heb daar echt enorm van genoten, haar daar zien te staan, zo enthousiast, zo luid aanmoedigend.
Afgelopen maandag wilden we weer opnieuw afspreken. Normaal reageerde Jilke altijd direct. Maar die dag kwam er maar geen reactie. We begonnen ons zorgen te maken.
Die avond hoorden we dat haar behandeling volledig was stopgezet. Ze verbleef niet meer in het ziekenhuis, kreeg thuis rust aangeboden en kreeg enkel nog pijnstillers. Ze was maar af en toe wakker.
Toen vreesde ik al dat het snel zou gaan. Maar zo snel, dat had ik nooit gedacht. Het lijkt gewoon onwerkelijk.
Vorige week kreeg ik nog een berichtje van Jilke om te zeggen dat ze trots was hoe goed ik bezig was in de Vuelta. Ze was iedere dag aan het kijken. En nu, een week later, is ze er niet meer. Dat is zo een gek gevoel.
Ik hoop oprecht dat we Jilke fijne momenten hebben kunnen laten beleven. Dat ze genoten heeft en bij ons even aan andere zaken kon denken.
Ik kijk zo hard op naar hoe sterk Jilke was. Toen je haar zag, leek ze gewoon normaal. Ze klaagde over niets, probeerde gewoon zoveel mogelijk te genieten van iedereen moment.
Ik wens iedereen die Jilke dierbaar had enorm veel sterkte. Ik hoop dat iedereen Jilkes boodschap ter harte neemt: “Niet zagen, gewoon genieten!”
Lore De Schepper
Gerelateerd: