“Na vier jaar verkering voel ik nog steeds verliefdheid als ik Peter zie. Dat is me nog niet eerder gebeurd. Niet zo gek ook, want we leven de liefde op rantsoen. Met allebei een eigen huis inclusief co-ouderschap en kinderen in een andere provincie, zien we elkaar om het weekend. Soms iets vaker, als we geluk hebben.
Als ik geluk heb, want voor Peter is het allemaal wel prima zo. Hij kan prima leven met onze modulaire liefde. De kindvrije weekenden zijn voor ons samen, de weken met kinderen zijn voor hen en daartussen plant hij bewust wat alleen-tijd. Dat begrijp ik, en is ook helemaal oké, maar voor mij zijn die tussenpozen eigenlijk te lang.”
“Ik wil ook gewoon op woensdag tegen hem aan hangen op de bank, spontaan even samen eten en vertellen hoe mijn dag was. Dat zit er niet in. Eerst weet ik het aan de afstand, en onze opgroeiende kinderen. Het was ook niet praktisch, zo’n verrassingsbezoeken. En we kiezen vol overtuiging voor het niet samenvoegen van onze gezinnen.”
Voelt als afwijzing
“Steeds vaker vraag ik me af of het er überhaupt in zit bij hem, samen leven. Hij zegt dat hij wil samenwonen als we later groot zijn, maar steeds vaker vraag ik me af of hij dat wel kan. Peet heeft veel ruimte voor zichzelf nodig, is niet zo van de feestjes en diners en woont al tien jaar alleen.
Hij heeft best wat hersteltijd nodig van sociale activiteiten, en daardoor zit ik best veel in mijn eentje. Ik kan het duidelijk voelen wanneer hij even genoeg van mij heeft, of gewoon naar huis wil als hij bij mij is. Dat gaat niet over mij, weet ik inmiddels, maar voelt toch als een afwijzing.
Waar ik hem soms al mis nadat hij net weer thuis is, lijkt hij helemaal oké in zijn eentje. Waar ik gas geef, trapt hij weer op de rem. Waarom wint zijn behoefte aan ruimte het van mijn behoefte aan verbondenheid?”
“Onze relatie speelt zich hoofdzakelijk digitaal af en soms breekt dat tekort aan nabijheid me op.”
“Ook al ben ik al een paar jaar gescheiden, ik merk dat ik het gezinsleven nog steeds mis. Het warme clubje waar ik bij hoor, een partner die automatisch naast je staat. Op de uitnodiging en op het feestje zelf. Nooit gedacht dat ik, als zelfbenoemd avontuurlijk type, die vanzelfsprekendheid zo zou missen.”
Twee levens
“Peter is er de man niet naar om mee te gaan naar iedere verjaardag, ook niet als we wel samen zouden wonen. Dat geeft ook niet, maar dan zie je elkaar tenminste nog als je thuiskomt. Nu lijkt het alsof ik twee levens leef. Mijn leven als moeder met mijn twee dochters, en mijn leven als lover van Peter, waarin we vaak op pad zijn en het net is alsof onze kinderen niet bestaan.
Die vrijheid is een luxe, maar de keerzijde is dat we na vier jaar fysiek nog steeds nauwelijks onderdeel zijn van elkaars leven. Onze relatie speelt zich hoofdzakelijk digitaal af en soms breekt dat tekort aan nabijheid me op. ‘Maar ik ben er toch gewoon’, vindt Peter. Ja klopt, maar onder de knop is echt wel anders dan op mijn bank.”
“Het is een onderwerp dat om de zoveel maanden weer oppopt en waarin we geen stap verder komen. En de komende jaren blijft dat ook nog wel zo, want wie weet wanneer die kinderen van ons eens uit huis gaan.
Ik kan die volgende fase van ons leven, waarin we samenwonen en de kinderen af en toe eens aanwaaien, al helemaal voor me zien. Tegelijkertijd frustreert het me dat we nog helemaal geen plan, of zelfs maar een perspectief hebben.”
Missen en verlangen
“Dit is niet hoe ik mijn liefdesleven na mijn scheiding had verwacht. Alles klopt, het is alleen zo summier. Hoe doen andere co-ouders dat? Is het een kwestie van geduld of wordt het tijd om ijzer met handen te breken?
Het liefst kies ik ervoor om te kijken naar alles wat er wel is, want we zijn zo dol op elkaar. Na een weekend vol warmte en gezelligheid kan ik weer even vooruit, maar het missen blijft. ‘We voeden het verlangen en juist daarom gaat het zo goed tussen ons’, zegt Peet dan, en daar zit natuurlijk ook wat in. Ik verheug me nu alweer op volgend weekend.”
De namen Robine en Peter zijn gefingeerd. Hun echte namen zijn bekend bij de redactie.
Gezocht: Liefdeslessen
Voor de rubriek Liefdesles op RTL Nieuws Lifestyle zoeken we mooie, kwetsbare, grappige, inspirerende en goudeerlijke liefdeslessen. Een inzicht, een reflectiemoment. Liefst met hand in eigen boezem. Bleek je uiteindelijk zelf degene met bindingsangst? Had je nooit voor de liefde moeten emigreren of bleek een samengesteld gezin toch een illusie? Journalist Hanneke Mijnster wil je er graag alles over vragen. Vertellen mag anoniem. Mail naar: hanneke.mijnster@rtl.nl.