De Filmkrant\u00a0is een onafhankelijk maandblad dat schrijft over arthousefilms. In het nieuwste nummer schrijft recensent Ronald Rovers het redactioneel. Een van Rovers\u2019 opdrachtgevers is Trouw, maar dat zal niet lang meer duren, laat hij weten:<\/p>\n
Onlangs werd me te kennen gegeven dat ik binnen enkele maanden geen recensies meer kan schrijven in Trouw. Met recensies, wist de hoofdredactie, bereik je geen jonger publiek.<\/p>\n
Een boude stelling, waarvan onduidelijk is of ze alleen gevolgen heeft voor de filmjournalistiek van Trouw of ook voor de boekenafdeling. Feit is dat het dagblad vorig jaar de po\u00ebziekritiek al de nek omdraaide<\/a> omwille van de rubriek \u2018Gedicht van de week\u2019, waarin iemand uit het literaire veld mag vertellen hoe mooi, bijzonder, levensveranderend en raak een gedicht toch kan zijn.<\/p>\n Rovers is het in ieder geval niet met \u2018het realisme\u2019 van de hoofdredactie van Trouw eens:<\/p>\n Idealisme heeft een aura van na\u00efviteit gekregen. Realisme klinkt ferm en stoer. Maar realisme is per definitie iets van het moment, het is kortstondig. Idealisme maakt het mogelijk om verder vooruit te kijken. Om een andere koers te kiezen. Kunst, cultuur en de reflectie daarop zou je kunnen zien als idealistisch, als dromen van wat mogelijk is.
Dat idealisme van, laat ik het \u2018vrije ontplooiing\u2019 noemen, heeft zich de laatste decennia steeds verder in de verdediging laten drukken door de schijnbaar onverzettelijke logica van het kosten-batendenken. (\u2026) Maar zoals fundamenteel wetenschappelijk onderzoek de vreemdste nieuwe inzichten kan opleveren, waardoor je in de toekomst misschien toch het aanvankelijk onmeetbare kunt meten \u2013 om het even in kosten-batendenken te formuleren \u2013 zo cre\u00ebert een samenleving als geheel de vreemdste en mooiste nieuwe dingen al je je niet laat beperken door wat nu meetbaar en begrijpelijk is.<\/p>\n