![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/08\/th5.GaryNuman_socials_19.jpg\")
<\/p>\n\t\t\t\t\t\t\t\t<\/p>\n
\u00a9 CPU \u2013 Nathan Dobbelaere<\/p>\n
De Grote Kaai in Lokeren is een gigantisch begrip geworden! Het mooie aan de Lokerse Feesten is het feit dat ze hun festivaldagen inrichten volgens bepaalde muziekstijlen. Je hebt dagen vol dansmuziek, dagen met stuff van eigen bodem en Nederland, een dag gewijd aan Iers en Engels gitaargeweld, een dag waarop hiphop en rap staan geprogrammeerd, een rockdag met kleppers zoals Editors en Suede, en deze gitzwarte dag vol new wave, synthpop en industrial. En het staat allemaal gewoon op \u00e9\u00e9n enkele dag klaar voor een dankbaar publiek dat vroeger en\/of nu nog steeds gehuld gaat in lange, zwarte jassen en geweldige puntschoenen. Ondergetekende was te jong om bij de eerste lichting van de jaren zeventig en tachtig te horen, maar kan wel terugkijken op de onwaarschijnlijke revival in de vroege jaren negentig van de gothic en alle soorten wave van dark over new naar cold. De organisatie heeft een fantastisch pallet aan grootheden kunnen strikken voor deze editie, artiesten die al decennialang blijven doorgaan en het aantal tophits die waarschijnlijk door de boxen zullen schallen, zijn schier ontelbaar geworden met zo een line-up. De Lokerse Feesten kleurt donker en dat geeft, euhm, kleur aan deze tweede augustus.<\/p>\n
Vive La F\u00eate @ Main Stage<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/08\/th1.VivelaFete_socials_14.jpg\")
<\/p>\n
\u00a9 CPU \u2013 Nathan Dobbelaere<\/p>\n
De dag vol new wave werd aangevat met een walsje dat het optreden van Vive La F\u00eate inleidde. Vandaag was er een affiche samengesteld vol oude Britse rotten in het vak die de eerste punk en new wave in Londen quasi vanop de eerste rij hebben meegemaakt. Maar eerst een generatie jonger \u00e9n uit eigen land, Vive La F\u00eate. Het was smoorheet op het betonnen plein, maar genade was een woord dat over niemands lippen zou gaan en al zeker niet met de snoeiharde opener \u201cTokyo\u201d. De drie muzikanten rond Els Pynoo minus Danny Mommens hadden allen een dikke veeg zwarte verf rond hun ogen gesmeerd en van Mommens hebben we nooit kunnen zien of hij eigenlijk tout court wel een aangezicht heeft. Zijn haren hebben het hele optreden lang voor zijn gezicht gehangen, soit.<\/p>\n
De band maakt er een soort van greatest hits van met nummers zoals \u201cTouche Pas\u201d, \u201cLa V\u00e9rit\u00e9\u201d, \u201cMaquillage\u201d en \u201cNoir D\u00e9sir\u201d. Er was volle bak interactie met het publiek omdat bassist Dirk Cant de hele tijd het volk opzweepte en met succes. Het plein stond al veel meer dan behoorlijk gevuld voor het eerste optreden van de dag, want veel mensen beseften wel op voorhand dat dit een h\u00e9\u00e9l sterke openingszet was van de organisatie. We zagen het spelplezier bij de hele groep en vooral bij Els Pynoo die echt ontzettend vrolijk was tijdens de hele show. Het laatste nummer dat het viertal speelde was \u201cAttaque Surprise\u201d waarbij Pynoo het uitschreeuwde als een in het nauw gedreven dier: \u2018ne me laisse pas tranquiiiiiiiille\u2019. Fantastische opener van een dag die aan elkaar zal hangen van de hoogtepunten.<\/p>\n
Op 25 september staat Leve Het Feest nog in Zaventem in CC De Factorij<\/a>.<\/p>\n Midge Ure @ Main Stage<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Nathan Dobbelaere<\/p>\n Meer dan dertig graden in de volle zon die pal op het podium scheen, maar Midge Ure had er niet beter op gevonden om een zwarte, wollen coltrui aan te trekken. En vanaf de eerste seconde stak er een verschroeiend tempo in het optreden en eerlijk, we hebben het tot vandaag nooit doorgehad wat een briljante gitarist de Schot eigenlijk is! Hij soleerde soms meerdere keren per nummer, het zijn stukken die we niet direct op zijn platen terugvinden, maar het ging echt volle bak vooruit.<\/p>\n Ook hier werden we getrakteerd op een \u2018best of\u2019 van Midge Ure solo, maar ook van zijn vroegere bands Ultravox en Visage. Het was de hele dag door mooi om te zien wanneer bekendere nummers gespeeld werden. Overal zagen we mensen verrast kijken om nadien een heel eind mee te zingen. Ure kwam snel met zijn hit \u201cIf I Was\u201d op de proppen, maar het was zeker het magistrale \u201cVienna\u201d van Ultravox dat door duizenden werd meegebruld. Het was fantastisch hoe de man een gitaarsolo van enkele minuten liet verzanden in de begintune van die wereldhit en zo iedereen mee had. Hij had er zelfs op twee minuten twee verschillende gitaren voor nodig. \u201cAll Stood Still\u201d ontbrak uiteraard ook niet en meer naar het einde haalde de band de twee allergrootste hits boven: \u201cFade To Grey\u201d van Visage en \u201cDancing With Tears In My Eyes\u201d van Ultravox. Rolkraag of niet, dertig graden of niet, Midge Ure zette een ijzersterke set neer voor een heel talrijk publiek.<\/p>\n Gavin Friday @ Main Stage<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Nathan Dobbelaere<\/p>\n Dat publiek trouwens bestond uiteraard voor vijfennegentig procent uit Boomers en Gen-X. Het zijn mensen die even oud zijn als de artiesten die op de b\u00fchne stonden vandaag of de iets jongere mensen \u2013 waar we zelf bij horen \u2013 die de revival van de new wave in de vroegere jaren negentig hebben meegemaakt. Die oudste generatie zal waarschijnlijk Virgin Prunes nog gekend hebben van Gavin Friday. Twee woorden: fantastisch theater! Op het reusachtige scherm de voornaam Gavin en dan in razend tempo het woord \u2018friday\u2019 afwisselend in tientallen talen. Klokgelui, helemaal zwart aangekleed en hoofd en nek vol zilveren glitters en geflankeerd door drie ontzettend knappe muzikanten.<\/p>\n Friday had een fles wijn op een tafeltje gezet waar echter enkel water uit gegoten werd. Op het ticket stond H\u00e9r\u00e9sie,\u00a0een verwijzing naar het album van Virgin Prunes uit 1982. We hebben arendsogen! De man heeft in 2024 met Ecce Homo een geweldige plaat geproduceerd, waardoor het logisch was dat hij vooral hieruit putte. \u201cLovesubzero\u201d was een keiharde binnenkomer met zware technobeats, meesterlijk. Daarop volgden \u201cEcce Homo\u201d en \u201cThe Church of Love\u201d, net dezelfde rangschikking als op de plaat \u00e9n met steeds die dansbeats erbij. Tussen de nummers door durft Mr. Friday zoals hij zichzelf noemde politieke statements maken. \u2018Free the fucking world\u2019! Met \u201cDolls\u201d werd er nog wat Frans theater op ons losgelaten met accordeonmuziek en Friday die zich verkleed had met een rode boa. Uiteraard nog \u201cBaby Turns Blue\u201d van Virgin Prunes, tijdens dit optreden het nummer dat bij veel mensen in het publiek een aha-erlebnis teweeg bracht. Nog een ijzersterk optreden achter de kiezen!<\/p>\n Soft Cell @ Main Stage<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Nathan Dobbelaere<\/p>\n Het klinkt misschien gek, maar we hadden een beetje te doen met Marc Almond van Soft Cell. Hij had een lange zwarte jas aan (hadden die Britten het echt niet te warm?) en stond er een beetje verweesd bij. Het plein zat ondertussen bom- en bomvol. Het was zich excuseren van voren tot van achteren om ergens door te geraken. Uiteraard staat Almond er ergens \u2018alleen\u2019 voor nu zijn partner in music Dave Ball van in de hemel was aan het meekijken. De plaat Danceteria wordt pas op 25 september uitgegeven, maar dat hield Soft Cell niet tegen om er al enkele singles uit te spelen. Het nummer \u201cDanceteria\u201d zelf met een sample van \u201cInto The Groove\u201d van Madonna in verwerkt en ook nog \u201cOut Come The Freaks\u201d.<\/p>\n Op een bepaald moment ging het helemaal mis en zaten we in een soort loop of zoiets die niet kon verholpen worden. Almond excuseerde zich; we hadden er nog meer mee te doen, maar dan begon ook Soft Cell aan een serieuze ronde hits spelen. Zo was er \u201cTorch\u201d met die heerlijke melodie op de blazers, \u201cNostalgia Machine\u201d en \u201cBedsitter\u201d. Het zijn allemaal nummers die vroeger werden aan gort gedraaid op de new wave feestjes en fuiven. Het straffe bij het genre is dat het live allemaal nog v\u00e9\u00e9l indrukwekkender klinkt, later nog meer hierover. Maar nummers zoals \u201cHeat\u201d en \u201cSay Hello, Wave Goodbye\u201d zijn nogal bescheiden op plaat, maar live worden alle waveregisters opengetrokken en krijgen we echt pure walls of sound over ons heen. \u201cTainted Love\u201d zette de punten op de i en het lied werd samengetrokken met de cover van \u201cWhere Did Our Love Go\u201d van The Supremes. Hartje voor Marc!<\/p>\n Luc Van Acker @ Club Studio Brussel<\/p>\n De Lokerse Feesten hadden voor een strak programma gezorgd en we holden van de Main Stage naar de Club Studio Brussel, omdat daar ook een aantal iconen hun opwachting maakten. Zo hebben we een half uur staan kwijlen als een stel pitbulls in een betonnen kennel tijdens de performance van Luc Van Acker. Wat was dat allemaal in die Club? De zaal stond tjokvol, er kon geen ziel meer bij en de security leidde alles in goede banen (waarvoor dikke dank alweer, fantastisch werk doen die mensen!). Het was een komen en gaan van mensen, want veel mensen hielden het optreden maar tien minuten vol. Waarom dan? Omdat het zo superintens was en zo onwaarschijnlijk strak. We waanden ons in een post-apocalyptische kelder en we werden gebombardeerd met compleet geschift beeldmateriaal achter de band. De Ku Klux Klan in symmetrie \u00e9n spiegelbeeld!<\/p>\n Dit was eerder een rave of zoiets, open de sprinklers waar bloed uit stroomt zoals in de film Blade! Kijk, Luc Van Acker is een icoon, punt! Hoe oud is die kerel eigenlijk? Iedereen heeft \u2013 terecht hoor \u2013 de mond vol van bands zoals Heavy Lungs, Fat Dog of PUREST FORM of van andere technopunk of cyberpunk, maar dit is de peetvader van het genre. We hebben zelf enkel \u201cEmpty Room\u201d herkend in het bombastische geluidsgeweld. Voor de rest stonden ons bakkes en onze ogen te veel open en waren we niet meer bezig met songtitels. Dit hadden we echt niet verwacht, wat een verrassing. Leve Luc Van Acker en zijn kompanen!<\/p>\n Gary Numan @ Main Stage<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Nathan Dobbelaere<\/p>\n We hadden het daarnet al geschreven bij Soft Cell; new wave en gothic, dark en cold wave, industrial en synthpop klinken live v\u00e9\u00e9l sterker door dan op plaat. Het is een heel bombastisch muziekgenre met die verschillende synths en die drums of drumcomputers die monotoon, maar staalhard over een heel plein weergalmen. Bij Gary Numan viel dat ongetwijfeld het meest op, voor ons alleszins. We zagen hier een volledige band staan en ze zagen er eerlijk gezegd best gevaarlijk uit. Numan werd geflankeerd door twee Voldemorts, een met een instrument met zes snaren en een met een instrument met vier snaren. Respectievelijk Steve Harris en Tim Slade hebben met elkaar en met Numan \u00e9n met het publiek een soort van vreemde, theatrale choreografie die de hele tijd als een extra laag over de pompende muziek gedrapeerd wordt.<\/p>\n De sound van de band was fenomenaal met uitschieters zelfs naar het metalgenre. Hoe oefen je dat in godsnaam in? Hoe repeteer je zoiets in je repetitiehok? We zagen een uiterst sterke, perfect geoliede liveband die de ene hit na de andere speelde. \u201cMetal\u201d, \u201cThe Chosen, \u201cI\u2019m Dust\u201d, \u201cDown In The Park\u201d en \u201cPure\u201d waarvoor Numan ook de gitaar vastpakte. \u201cMy Name Is Ruin\u201d en \u201cLove Hurt Bleed\u201d met die scherpe gitaarpartijen en om het helemaal af te maken schitterende versies van \u201cCars\u201d en \u201cAre Friends Electric?\u201d van Tubeway Army. Wie heeft die groepen geprogrammeerd? Het klopte volledig. Ten eerste de keuze van de bands zelf en ten tweede hun timing tijdens de dag. Echt h\u00e9\u00e9l knap werk geleverd. En Numan en zijn band, die waren gewoon fenomenaal, er is geen ander woord voor.<\/p>\n Cabaret Voltaire @ Club Studio Brussel<\/p>\n En hollen naar de Club voor het iconische Cabaret Voltaire. Ze stonden met z\u2019n vieren op het podium. Geen drums, maar wel van die drumpads die keihard kunnen gaan! Wat ons hier vooral opviel, was de beleving van het publiek. CV is niet direct de meest toegankelijke new wave band en heeft op \u201cNag Nag Nag\u201d na nooit grote hits gehad en toch was het publiek volledig mee. Het publiek bestond uit oma\u2019s en opa\u2019s \u2013 dit bedoelen we alles behalve neerbuigend! \u2013 die helemaal los gingen op de sound van de band. Eerlijk, naast ons stond een nerdy omaatje met sandalen, een dommige witte broek tot net boven de knie\u00ebn en een T-shirt met bloemetjes volledig zot te worden op sound van de groep. Dit is niet denigrerend, echt niet, maar we stonden er voor de eerste keer bij stil dat dat omaatje vroeger in de jaren zeventig en\/of tachtig waarschijnlijk een keiharde punkster of wavester was!<\/p>\n Cabaret Voltaire heeft geen grote hits op zich, maar die oersound van de industrial hebben zij wel mee ontworpen. Ze zorgden er voor dat het publiek weer even in zijn jeugdjaren zat en industrialfeestjes van weleer nog eens kon herbeleven. Want dat is het sterke aan live new wave, het unieke groepsgevoel dat het cre\u00ebert. Net daarom is het een sterk livegenre en net daarom zijn bands zoals Cabaret Voltaire nog altijd bezig, omdat het gewoon werkt en blijft werken. Het heeft iets tribaal, iets van oerinstincten en dat heeft Stephen Mallinder, de frontman van CV, goed gezien.<\/p>\n The Human League @ Main Stage<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Nathan Dobbelaere<\/p>\n Voor de top of the bill werd het podium nog een beetje herschikt met een extra verhoog waarop de drums stonden geposteerd en twee trappen, het soort trappen dat je vroeger tegenkwam in pluimen-in-je-gatshows op Nederlandse zenders met Ron Brandsteder of Jos Brink. Nog iets dat ons direct opviel: de eerste en laatste synthgitaar van de dag! Van alle bands die vandaag zijn gepasseerd is The Human League zeker de bekendste en met de meeste grote hits waaronder enkele wereldtoppers. We hebben vandaag enkel bands gezien die behoren tot (ongeveer) hetzelfde genre, maar elk met een compleet eigen smoel en karakter. The Human League vinden we persoonlijk de meest toegankelijke band van de avond. Ze hebben dan ook iets meer de neiging om popmuziek in hun wave te verweven.<\/p>\n Met \u201cMirror Man\u201d werd al een eerste hit voorgeschoteld en veel mensen konden het refrein perfect meezingen met de band. Weer zo een aha-belevenis! De band maakt heel goed gebruik van het hele, gigantische podium. Ook zij gebruikten het scherm in al zijn volledigheid. Er waren clips te zien van vroeger, maar ook kunstige beelden van tientallen dingen tegelijkertijd. Philip Oakey wandelde de hele tijd door van links naar rechts en van onder naar boven terwijl Joanne Catherall en Susan Ann Sulley netjes achter hun microfoon bleven staan. Met \u201cHeart Like A Wheel\u201d en \u201cLouise\u201d werd er heel eventjes een beetje gas teruggenomen, maar met het verwoestende \u201cSeconds\u201d en \u201cThe Lebanon\u201d werden de registers weer volledig opengedraaid.<\/p>\n Susan Sulley stond dan even alleen op het podium en ze dankte oprecht de hele organisatie voor het puike festival en ze dankte ook hartelijk alle vrijwilligers die meehielpen om van dit evenement een reusachtig feest te maken. Het is inderdaad best adembenemend hoeveel mensen er in T-shirts van \u2018crew Lokerse Feesten\u2019 rondlopen om iedereen een geweldige dag te gunnen! Tonnen respect hiervoor! Er werden wat kostuumwissels doorgevoerd en \u201cHuman\u201d werd ingezet en nadien de zalige synthpop met \u201cLove Action\u201d en \u201cTell Me When\u201d met dat Cara\u00efbisch toontje in het lied. The Human League was kleurig en fleurig en bewees dat ook nog eens met de pophit \u201c(Keep Feeling) Fascination\u201d. De allergrootste wereldhit moest dan nog komen. Drie minuten instrumentaal zodat het publiek \u201cDon\u2019t You Want Me\u201d zelf kon zingen tot Oakey overnam en het hele plein collectief uit de bol ging. De encore was nog weggelegd voor \u201cBeing Boiled\u201d, de blauwdruk voor dark wave en last bu not least \u201cTogether in Electric Dream\u201d van Oakey en de legendarische Giorgio Moroder. Beter kon een festivaldag niet eindigen!<\/p>\n Laatste alinea. Het publiek was een publiek dat is meegegroeid met de iconen op het podium vandaag. Ze hebben samen hun jeugd beleefd en zijn nu nog een keer samengekomen om de rest van het leven te vieren. Tijd staat niet stil, zo gaat het nu eenmaal. We hebben vandaag de jeugd gezien van veertig, vijftig, zestig en meer jaren oud. Op zich verandert er niets en verandert alles. De bands zijn er nog, wij ook. Het was tribaal, we waren een stam die met zijn allen naar voren keek, naar voorbeelden van muzikanten die ons gevormd hebben. Het was een groep, een groep gelijkgestemde zielen in de muziek. De ene is dit, de andere is dat, die hier is zus, die daar is zo, maar we waren er wel bij. We vinden dit onwaarschijnlijk mooi gedaan ook van de organisatie van de Lokerse Feesten. Had dit beter gekund? Neen, nooit! \u2018We\u2019re only human\u2019!<\/p>\n Fan van de foto\u2019s? Op onze\u00a0Instagram<\/a>\u00a0staan er nog veel meer!<\/p>\n Alle recensies van Lokerse Feesten lees je hier<\/a>.<\/p>\n \t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/08\/th2.MidgeUre_socials_4.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/08\/th3.GavinFriday_socials_5.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/08\/th4.SoftCell_socials_11.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/08\/th5.GaryNuman_socials_12.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/08\/th6.TheHumanLeague_socials_18.jpg\")
<\/p>\n