Violet is inmiddels twintig en bracht dit voorjaar een debuutalbum uit waar haar vader claimt part noch deel aan gehad te hebben. Dat zou kunnen, al is het aantal tribute-avonden waarop ze het podium deelden al niet meer op \u00e9\u00e9n hand te tellen, en de muzikale input van thuis heeft ook duidelijk zijn sporen achtergelaten. Ah well, van een beetje nepotisme is nog nooit iemand slechter geworden, toch? Zou Alexia het anders tot Antoon geschopt hebben?!<\/p>\n
Dat album heet Be Sweet To Me, en dat lijkt alvast een voorschot op recensies als deze. Enfin, dan moet je het vervolgens natuurlijk wel bewijzen, misschien wel twee keer zo hard als ieder ander, maar toch minstens \u00e9\u00e9n keer. En dat doet Violet Grohl totaal niet. Ze hangt aan haar microfoon en staat de volle drie kwartier in dezelfde positie. Voor haar in stemmig zwart gestoken bandleden geldt niet anders. De slepende songs op zich zijn ok, overduidelijk ge\u00efnspireerd op 90s alternative classics als The Breeders en PJ Harvey, al zit er duidelijk nog geen \u2018Cannonball\u2019 of \u2018Rid Of Me\u2019 tussen.<\/p>\n
Het\u00a0oordeel<\/p>\n
Och, waren we nog maar jong en lachte ze nog maar om haar cringe vader. Of het nu een aangemeten rockpose is, iets onder de leden (\u2018sorry voor mijn stem, ik ben ziek\u2019), zenuwen over het eerste festival ooit, of een permanente wolk boven haar hoofd, dit was duidelijk niet goed genoeg.<\/p>\n
Het\u00a0nummer<\/p>\n
Vooruit, \u2018595\u2019.<\/p>\n