Monique (59) over het leven met een nierziekte<\/p>\n
Monique: ‘Op mijn achtentwintigste werd ik nierpati\u00ebnt. Het bleek in de familie te zitten, want in datzelfde jaar werd mijn moeder ziek en heeft mijn zus ook onderzoeken laten uitvoeren: zij had ook de erfelijke aandoening. Mijn moeder was als eerste aan de beurt. Zij stortte op een feestje zomaar neer en bleek na onderzoek nog maar 3% nierfunctie te hebben. Een week later werd bij mij dezelfde ziekte ontdekt, namelijk cystenieren (polycysteuze nierziekte).<\/p>\n
Hoewel je bij deze ziekte gemiddeld pas rond je vijftigste nierfalen krijgt, viel voor mij wel meteen een aantal dingen op zijn plek. De diagnose verklaarde veel, zoals mijn hoge bloeddruk, een extreem rood hoofd tijdens het sporten en vaker een vermoeid gevoel. Onze ziekte werd in ons gezinsleven geweven. Ongemerkt bleven veel dingen redelijk hetzelfde. We bleven genieten en doorgaan. Voor mijn moeder kwam na een kort traject van dialyseren een postmortale nierdonatie. Daar heeft ze een mooi, maar kort leven mee gehad. Uiteindelijk is ze te jong overleden met een virus in haar hersen.’<\/p>\n
Afgestoten nier<\/p>\n
‘Zelf kon ik nog jaren zonder problemen door na de diagnose, al wist ik natuurlijk dat er een moment zou komen waarop ik een nieuwe nier nodig zou hebben. Zo’n vijftien jaar geleden begonnen de klachten en nam mijn nierfunctie af. Bij cystenieren is je nier veel groter dan gemiddeld, en daarom werden alledaagse dingen steeds lastiger. Ik kon moeilijker bewegen, mijn eigen veters niet meer strikken…<\/p>\n
Tot ik uiteindelijk steeds vaker ziek werd. Toen ik 49 was, kwam het hoge woord er door de artsen uit: het was tijd om op zoek te gaan naar een nieuwe nier. Tijdens de ziekte van mijn moeder, zij werd gedialyseerd, wist mijn man al dat hij mij nooit door dit slopende proces heen wilde laten gaan. Het was voor hem een vanzelfsprekende keuze om zijn nier aan mij te doneren. <\/p>\n
We gingen beiden door de screening heen en alles leek in orde. Ik kreeg de nier van mijn man in mijn lichaam, maar al twee dagen na de operatie was het helemaal mis. Ik was nog zieker dan van tevoren. Uiteindelijk heb ik ruim twee maanden in het ziekenhuis gelegen, want ik werd enorm ziek van de afgestoten nier. Toen ik redelijk hersteld was, begon het hele traject opnieuw.’
Tekst gaat verder onder de foto.<\/p>\n
![\"monique](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/04\/58ed3e7f-3269-4814-850f-bb74182ac322.jpg\" "\\"interview")
<\/p>\n
Monique Wedekind<\/p>\n
Anonieme donor en crossover-donatie<\/p>\n
‘Ik plaatste oproepjes op Facebook en kwam op televisie, maar uiteindelijk kwam het aanbod van dichtbij. Mijn buurvrouw van toen 73 jaar wilde haar nier wel aan mij doneren. De kans op een match was echter klein. Mijn lichaam had namelijk al antistoffen aangemaakt van de vorige nier. En mijn zorgen bleken terecht, want we waren geen match. <\/p>\n
Toch wilde mijn buurvrouw door met het traject, en die keuze leverde een bijzonder verhaal op. We gingen een crossover-traject in. De buurvrouw wilde haar nier alsnog doneren en ik zou daardoor meer en sneller kans maken op een mogelijke nier van iemand anders. Maar terwijl we daar op wachtten, kwam er een verrassend telefoontje. Een 24-jarige vrouw, die verder volledig anoniem wilde blijven, wilde haar nier aan mij doneren.<\/p>\n
Op die manier konden er drie levens gered worden. Ik kreeg de nier van de anonieme 24-jarige, de crossover-nier die eigenlijk voor mij bedoeld was ging naar iemand anders en ook mijn buurvrouw doneerde haar nier aan een anonieme pati\u00ebnt. Hoewel de buurvrouw niet wil dat we haar honderd keer bedanken, heeft haar beslissing veel betekend. Voor mij, maar ook voor twee andere pati\u00ebnten en hun families. En hetzelfde geldt natuurlijk voor de anonieme vrouw die haar nier aan mij wilde afstaan.’<\/p>\n
Tekst gaat verder onder de foto.<\/p>\n
![\"monique](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/04\/1776071737_118_58ed3e7f-3269-4814-850f-bb74182ac322.jpg\" "\\"interview")
<\/p>\n
Monique Wedekind<\/p>\n
Bijwerkingen na een orgaantransplantatie<\/p>\n
‘De anonieme nier bleek gelukkig w\u00e9l een match. Inmiddels leef ik er al zeven jaar mee en ik ben elke dag dankbaar voor de kans die ik kreeg. Toch is het niet alleen maar feest: mensen denken vaak dat je na een orgaandonatie een compleet ander leven krijgt, maar dat is niet altijd waar. Ja, ik heb meer energie dan toen mijn lichaam nog functioneerde op een zieke nier, maar er zijn ook veel klachten voor in de plaats gekomen. <\/p>\n
De bijwerkingen van de medicatie die ik elke dag voor de rest van mijn leven moet slikken, zijn intens. Ik heb diabetes gekregen door de medicijnen, ben sneller moe, word makkelijker ziek. Als iemand een kuchje heeft, blijf ik ver van diegene uit de buurt, want bij mij kan een kuchje veranderen in een heftige griep die weken duurt. Ik ben om die reden na de transplantatie vrienden kwijtgeraakt, want niet iedereen kan zich inleven in de gevolgen ervan.<\/p>\n
Voor die gevolgen zou ik graag meer begrip zien. Ik vertel mijn verhaal daarom in colleges samen met mijn arts in het VUMC, bij bijeenkomsten van de Nierstichting en in dit interview, in de hoop dat naasten van mensen die met een donororgaan leven beseffen hoe zwaar het soms is. Toch ben ik overwegend blij en dankbaar: ik heb een tweede kans op het leven gekregen. En als het allemaal even te veel wordt, grap ik dat ik met vier nieren in mijn lijf leef. Dat kunnen weinig anderen zeggen.’<\/p>\n
Lees ook<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Monique Wedekind (59) weet uit eigen ervaring hoe belangrijk orgaandonatie is. Haar moeder overleed aan nierfalen en zij…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":43238,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[56],"tags":[27,26,25,11556,60,59,1230,11557],"class_list":{"0":"post-43237","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-gezondheid","8":"tag-be","9":"tag-belgie","10":"tag-belgium","11":"tag-donornier","12":"tag-gezondheid","13":"tag-health","14":"tag-interview","15":"tag-monique-wedekind"},"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@be_nl\/116396643135574036","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43237","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=43237"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43237\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/43238"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=43237"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=43237"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=43237"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}