{"id":49929,"date":"2026-04-23T19:04:11","date_gmt":"2026-04-23T19:04:11","guid":{"rendered":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/49929\/"},"modified":"2026-04-23T19:04:11","modified_gmt":"2026-04-23T19:04:11","slug":"mijn-nieuwe-hart-klopt-als-een-tierelier","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/49929\/","title":{"rendered":"\u00a0Mijn nieuwe hart klopt als een tierelier"},"content":{"rendered":"

Leonie weet nog goed hoe het voelde: leven in de wachtstand. Jarenlang ging haar lichaam langzaam achteruit door een erfelijke hartspierziekte. Toch bleef ze doorgaan, zoals zoveel pati\u00ebnten dat doen.\u00a0Tot het moment kwam dat ze op de wachtlijst voor een harttransplantatie werd geplaatst. Geen plannen meer maken, leven van dag tot dag, wachtend op dat ene telefoontje. Nu, veertien weken na haar transplantatie, klinkt haar verhaal anders. \u201cIk heb een nieuwe kans gekregen. De toekomst ligt weer open.\u201d<\/p>\n

Van eerste klachten tot de wachtlijst\u00a0<\/p>\n

Het verhaal begon\u00a0al\u00a0twaalf\u00a0jaar\u00a0geleden,\u00a0toen\u00a0Leonie in\u00a0een paar dagen tijd\u00a0acht tot tien kilo vocht\u00a0vasthield. \u201cIk had een buik alsof ik hoogzwanger was.\u201d Wat ze toen nog niet wist: het was het begin van een langdurig ziekteproces.\u00a0Wat daaraan voorafging, had ze zelf lange tijd genegeerd: een jaar vol aanhoudende klachten. Ze had veel\u00a0hoofdpijn, voelde zich voortdurend moe en slikte dagelijks paracetamol om de dag door te komen. \u201cIk dacht: het is stress, het gaat vanzelf wel weer over.\u201d<\/p>\n


\n Zorg voor je hart: herken hartfalen op tijd<\/a> \n<\/p>\n

Tot haar lichaam letterlijk niet meer meewerkte en ze uiteindelijk\u00a0bij\u00a0het UMC Utrecht terechtkwam. Daar bleek al snel dat er meer aan de hand was: een erfelijke vorm van\u00a0cardiomyopathie<\/a>, waarbij de hartspier verzwakt raakt en minder goed pompt.\u00a0<\/p>\n

Minder kunnen werd het nieuwe normaal\u00a0<\/p>\n

Vanaf dat moment kwam\u00a0Leonie\u00a0in een medisch traject terecht, maar haar leven ging ondertussen door. Zoals veel pati\u00ebnten leerde ze haar grenzen verleggen zonder het te beseffen. Minder kunnen werd het nieuwe normaal. \u201cAls je geen uur meer kunt wandelen, ga je 45 minuten, en dan zeg je dat het goed gaat.\u201d\u00a0<\/p>\n

Toen\u00a0de\u00a0artsen\u00a0zagen\u00a0dat haar situatie verslechterde,\u00a0werd ze doorgestuurd naar het\u00a0transplantatieteam<\/a>. In diezelfde periode verloor Leonie haar dochter,\u00a0een ingrijpende gebeurtenis die alles overschaduwde.\u00a0Het medische traject ging grotendeels langs haar heen, maar uiteindelijk kwam ze toch op de wachtlijst terecht.\u00a0Dat bleek een zware periode.\u00a0\u201cMet \u00e9\u00e9n been stond ik in de rouw en met het andere in een proces waarin ik voelde dat mijn lichaam aftakelde en ik letterlijk in de wacht stond.\u201d\u00a0<\/p>\n

Een\u00a0ongelooflijk\u00a0dappere\u00a0keuze\u00a0<\/p>\n

Die wachtlijst bepaalde niet alleen haar leven, maar ook dat van haar zoons. Zij leefden voortdurend met de spanning van een telefoontje dat elk moment kon komen. Tegelijkertijd wilden ze hun eigen leven leiden, iets wat niet vanzelfsprekend voelde zolang hun moeder op de lijst stond. Voor Leonie betekende dat een voortdurende onzekerheid, terwijl het dagelijks leven doorging.\u00a0<\/p>\n

Het werd duidelijk dat\u00a0dit\u00a0alles bij elkaar veel vroeg van haar en haar omgeving. In overleg met de artsen nam Leonie daarom een opvallende beslissing: ze liet zichzelf tijdelijk van de wachtlijst halen, zodat haar zoon naar Australi\u00eb kon. \u201cIk heb zelf gevraagd om eraf\u00a0gehaald te worden, anders zou hij niet gaan.\u201d\u00a0\u00a0<\/p>\n

Wat begon als een tijdelijke keuze, werd uiteindelijk bijna een jaar. Voor Leonie voelde de keuze op dat moment bevrijdend: even niet continu bezig zijn met wat er kan gebeuren. Maar na verloop van tijd kwam het besef dat haar gezondheid niet verbeterde. Ze keek eerlijk naar zichzelf en koos er bewust voor om weer terug op de wachtlijst te gaan, dit keer met een andere instelling.\u00a0<\/p>\n

Een telefoontje dat niet uitkwam\u00a0<\/p>\n

Niet lang daarna kwam het eerste telefoontje: er was een hart beschikbaar. Haar reactie:\u00a0\u201cJa, maar dat komt helemaal niet uit,\u00a0want ik ben morgen jarig.\u201d\u00a0Twijfel, nuchterheid en emotie liepen door elkaar heen.\u00a0Toch draaide ze bij. Als dit het moment was, dan zou ze ervoor gaan. \u201cDan is het een mooi verjaardagscadeau.\u201d\u00a0\u00a0<\/p>\n

Ze pakte haar spullen en haar zoons stonden direct naast haar. Maar vlak voor vertrek ging opnieuw de telefoon: het hart was niet geschikt.\u00a0\u201cDan ga je echt van hoog naar laag.\u201d\u00a0De teleurstelling was groot, maar bracht ook inzicht. Ze besefte dat ze er w\u00e9l klaar voor was. \u201cHet was een goede generale.\u201d\u00a0<\/p>\n

De tweede kans\u00a0<\/p>\n

Bijna een jaar\u00a0later\u00a0kwam het tweede telefoontje, midden in de nacht. Dit keer bleef ze opvallend\u00a0rustig.\u00a0Toen\u00a0de arts haar aan de lijn kreeg, klonk er zelfs een vleugje herkenning: \u201cKomt het nu wel uit?\u201d\u00a0Dit keer was haar antwoord duidelijk. Ze was er klaar voor.\u00a0Na ruim vier jaar op de wachtlijst ging het gebeuren.\u00a0<\/p>\n

Vooraf had Leonie nog iets bijzonders geregeld: een\u00a0notitieboekje. Haar zoons kregen de opdracht om tijdens haar opname elke dag iets op te schrijven en foto\u2019s te maken, zodat ze later kon terugzien wat ze zelf nauwelijks bewust zou meemaken. Zelf schreef\u00a0Leonie\u00a0het eerste stukje, terwijl ze wachtte op de operatie. Haar zoons hielden het daarna dagelijks bij. Het boekje ligt\u00a0nog\u00a0altijd\u00a0ongeopend in een la.\u00a0\u201cIk ben nu vooral bezig om vooruit te gaan. Om beter te worden. Om sterker te worden.\u201d\u00a0<\/p>\n

In de uren v\u00f3\u00f3r haar operatie nam ze bewust de tijd voor wat echt\u00a0telt. Ze reed nog even langs haar moeder. \u201cIk wilde haar nog even een knuffel geven.\u201d Daarna ging ze door naar het UMC Utrecht. Dit keer ging het door.\u00a0<\/p>\n

\u201cHet hart voelt zich thuis bij mij\u201d\u00a0<\/p>\n

De operatie verliep goed. En toen ze wakker werd, voelde ze het meteen:\u00a0\u201cDat hart ging echt als een tierelier! En ik had meteen het gevoel: dit is ok\u00e9. Het hart voelt zich thuis bij mij.\u201d\u00a0Het vertrouwen was er direct. Voor Leonie voelde het als\u00a0een\u00a0nieuw begin\u00a0dat\u00a0ze met beide handen aangreep. \u201cHet is een supermooi cadeau dat ik gekregen heb.\u201d\u00a0Bij haar opname hoorde ze dat ze\u00a0ook nog de 700e harttransplantatiepati\u00ebnt in het UMC Utrecht\u00a0was, en de eerste van dat jaar. \u201cDat vind ik toch bijzonder. Het\u00a0heeft\u00a0zo moeten zijn.\u201d\u00a0\u00a0<\/p>\n

De mijlpaal\u00a0van Leonie\u00a0staat niet op zichzelf. In de afgelopen decennia heeft harttransplantatie zich ontwikkeld tot een behandeling die voor steeds meer pati\u00ebnten een tweede kans betekent.<\/p>\n

Korte geschiedenis van harttransplantaties in het UMC Utrecht\u00a0<\/p>\n

Harttransplantaties zijn wereldwijd een relatief jonge ontwikkeling binnen de geneeskunde. De eerste succesvolle harttransplantatie vond plaats in 1967. In Nederland werd de eerste transplantatie uitgevoerd in 1984. Sindsdien hebben\u00a0drie\u00a0academische centra, waaronder het UMC Utrecht, zich ontwikkeld tot gespecialiseerde\u00a0harttransplantatiecentra.\u00a0<\/p>\n

Het UMC Utrecht bouwde in de afgelopen decennia veel expertise op in de behandeling van ernstig hartfalen en harttransplantaties. Met het bereiken van de 700e harttransplantatie bereikt het centrum een bijzondere mijlpaal. Ondertussen gaan de ontwikkelingen door, onder andere via verbeterde operatietechnieken en medicatie, onderzoek naar kunstharten en regeneratieve geneeskunde.<\/p>\n


\n
\n
\n <\/p>\n

Gedragen door aandacht\u00a0<\/p>\n

Tijdens haar opname voelde Leonie zich allesbehalve alleen. Meer dan tweehonderd kaarten ontving ze\u00a0van vrienden, familie en mensen uit haar omgeving.\u00a0Met haar zoons maakte ze er een dagelijks ritueel van om ze\u00a0samen\u00a0te openen, voor te lezen en op te hangen. De muur tegenover haar bed veranderde langzaam in een kleurrijk geheel van steun en betrokkenheid.\u00a0\u201cIk voelde me zo gekoesterd, dat geeft je zoveel kracht.\u201d\u00a0\u00a0<\/p>\n

Het waren tastbare bewijzen dat er aan haar gedacht werd. Juist in een periode waarin ze kwetsbaar was, gaf dat haar energie om door te gaan. Ook de band met haar zoons werd in deze periode nog sterker. Ze waren er elke dag, regelden alles en vormden haar vaste basis.\u00a0<\/p>\n

Vooruitkijken\u00a0<\/p>\n

Na de operatie ging Leonie met positieve kracht haar revalidatietraject in. Haar herstel kenmerkt zich door dezelfde drive die ze altijd al had. Ze wil bewegen, sterker worden en vooruit. Soms misschien iets te enthousiast, geeft ze zelf toe.\u00a0\u201cMijn kracht is dat ik ervoor ga. Mijn valkuil is dat ik misschien iets te ver ga.\u201d\u00a0\u00a0<\/p>\n

Wat haar het meest typeert, is haar manier van kijken naar het leven. \u201cIk kan een heel rijtje noemen wat tegenvalt, maar dat gaat mij niks\u00a0opleveren.\u201d In plaats daarvan haalt ze kracht uit kleine dingen: een wandeling, de zon\u00a0en haar creatieve\u00a0hobby’s.\u00a0<\/p>\n

Een toekomst die weer openligt\u00a0<\/p>\n

Nu,\u00a0veertien\u00a0weken na de transplantatie, kijkt Leonie vooral vooruit. Ze weet dat\u00a0herstel tijd\u00a0kost, maar dat weerhoudt haar er niet van om plannen te maken. \u201cDe komende tijd ga ik vooral dingen doen die \u00edk leuk vind.\u201d\u00a0Aan anderen geeft ze mee: \u201cHou moed. Blijf dingen doen die je energie geven. Blijf in beweging.\u201d\u00a0<\/p>\n

Leonie weet dat ze \u201cnooit meer de oude wordt\u201d. Maar dat hoeft ook niet. Ze heeft iets anders teruggekregen: perspectief. Een toekomst die weer openligt\u00a0en die ze, stap voor stap, opnieuw\u00a0gaat invullen.\u00a0<\/p>\n

* Het verhaal van Leonie is gepubliceerd in het kader van de Nationale Hartfalen Week op de UMC Utrecht-website:\u00a0Zorg voor je hart: herken hartfalen op tijd<\/a>.<\/p>\n

Over het Transplantatie Centrum Utrecht\u00a0<\/p>\n

Het Transplantatie Centrum Utrecht is het expertisecentrum van het UMC Utrecht voor nier-, hart- en longtransplantaties bij volwassenen. We bieden zorg aan pati\u00ebnten met\u00a0orgaanfalen\u00a0die in aanmerking komen voor een transplantatie, en aan mensen die overwegen om orgaandonor te worden. Ook is onze zorg er voor naasten van overleden donoren.\u00a0\u00a0
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0
In ons centrum komen zorg, onderzoek, onderwijs en innovatie samen. Pati\u00ebnten krijgen bij ons persoonlijke, multidisciplinaire zorg van hoge kwaliteit, afgestemd op hun situatie. Ook ontwikkelen en passen we vernieuwende technieken toe, zoals regeneratieve therapie\u00ebn en\u00a0orgaanvervangende\u00a0technologie\u00ebn. Zo verbeteren we de transplantatiezorg steeds verder.\u00a0\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Leonie weet nog goed hoe het voelde: leven in de wachtstand. Jarenlang ging haar lichaam langzaam achteruit door…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":49930,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[56],"tags":[13063,13061,13062,13059,13060,13064,27,26,25,1308,60,11391,59,9715],"class_list":{"0":"post-49929","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-gezondheid","8":"tag-donorregister","9":"tag-hartdonatie","10":"tag-harttransplantatie","11":"tag-nationalehartfalenweek","12":"tag-orgaandonor","13":"tag-transplantatiecentrum-utrecht","14":"tag-be","15":"tag-belgie","16":"tag-belgium","17":"tag-donor","18":"tag-gezondheid","19":"tag-hartfalen","20":"tag-health","21":"tag-umc-utrecht"},"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@be_nl\/116455582285946818","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/49929","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=49929"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/49929\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/49930"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=49929"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=49929"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=49929"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}