![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/04\/Jolanda-Kuijvenhoven-19.jpg\")
Beeld Corn\u00e9 Sparidaens<\/p>\nBeeld Corn\u00e9 Sparidaens<\/p>\n
Longarts en opleider Jolanda Kuijvenhoven vindt de menselijke kant van het doktersvak minstens zo belangrijk als de vaktechnische. Door de coassistenten in het Frisius MC in Leeuwarden werd ze drie keer op rij uitgeroepen tot Specialist van het Jaar. \u201cDe werk-priv\u00e9balans is bij mij standaard onder\u00adwerp van gesprek.\u201d<\/p>\n
Het begint allemaal met goed kijken, aldus Jolanda Kuijvenhoven (42). \u00c9cht zien wie er tegenover je zit. Goed doorvragen naar wat die ene coassis\u00adtent, of aios drijft. \u201cIedereen heeft een verhaal\u201d, zegt ze aan haar eettafel in een Zweeds huis aan de rand van Leeuwarden, met uitzicht op het water. <\/p>\n
\u201cUit wat voor gezin kom je? Waarom heb je voor deze studie of dit vakgebied gekozen? En bovenal: wat voor een dokter wil je worden? Daar wil ik de vinger achter krijgen. Zodat ik jonge men\u00adsen zo goed mogelijk kan helpen om daar te komen.\u201d<\/p>\n
Dat doet Kuijvenhoven naar eigen zeggen niet door een standaardroute te volgen, maar door zich te laten leiden door de leerdoelen van de persoon tegenover haar. Die kunnen vakinhoudelijk zijn, maar zeker ook gaan over hoe je je werk als aanstaand of jonge arts (in opleiding) leuk houdt. <\/p>\n
\u201cDe werk-priv\u00e9balans is bij mij standaard onder\u00adwerp van gesprek. Zeker bij aiossen. Ik vraag altijd hoe mensen zich voelen, wat ze lastig vinden, wat ze doen om lichamelijk en geestelijk fit te blijven. Natuurlijk kan ik niet alle problemen oplossen, maar vaak helpt het al om er gewoon open en eerlijk over te praten. En te benoemen dat je het niet allemaal alleen hoeft uit te vogelen. Dat zou veel normaler moeten worden.\u201d<\/p>\n
Specialist van het jaar<\/p>\n
Dat haar aanpak weerklank vindt, blijkt wel uit het feit dat de coassistenten in het Frisius MC Kuijvenhoven in 2023, 2024 en 2025 uitriepen tot Specialist van het Jaar. Het motiveerde haar mede om vorig jaar binnen haar vakgroep formeel als opleider aan de slag te gaan. Nu begeleidt ze dus arts-assistenten, in plaats van studenten. \u201cOpleiden en coachen vind ik een van de allerleukste dingen om te doen. Ik wil jonge mensen vleugels geven. En zo helpen ze voor de zorg te behouden.\u201d<\/p>\n
Hoe was je eigen opleiding?<\/p>\n
\u201cFantastisch. Ik heb mijn specialisatie gedaan bij het Medisch Spectrum Twente in Enschede. De vakgroep daar voelde als een warm bad. Er was onderling veel vertrouwen. De zorg voor pati\u00ebnten was uitstekend, maar die voor aiossen \u00f3\u00f3k. We gingen regelmatig met zijn allen uit eten en toen ik trouwde waren al mijn collega\u2019s daarbij. <\/p>\n
Mijn eigen opleiders \u2013 Ilonka van Veen en Nicole Hekelaar \u2013 waren en zijn mijn rolmodellen. Zij leefden voor dat je een carri\u00e8re als arts prima kunt combineren met een jong gezin, zonder daarbij jezelf te verliezen. Dezelfde boodschap probeer ik nu aan mijn aiossen door te geven.\u201d<\/p>\n
Wat is de belangrijkste les die je van ze meekreeg?<\/p>\n
\u201cHoe belangrijk het is om elkaar wat te gunnen. Een voorbeeld: veel jonge collega\u2019s krijgen kinderen. Dat kun je als oudere garde lastig vinden, maar het hoort er gewoon bij. Laten we, in plaats van daarover te klagen, samen kijken hoe we collega\u2019s in die uitdagende levensfase zo goed mogelijk kunnen ondersteunen. <\/p>\n
Daar hoort dus ook bij: doorlopende aandacht voor de werk-priv\u00e9balans. In onze vakgroep in Leeuwarden krijgt iedereen de mogelijkheid vier dagen per week te werken. Sterker nog, we hebben maar twee aiossen voltijd in opleiding, de rest werkt parttime. Tien jaar geleden was zoiets nog heel ongebruikelijk. Maar als je een open mind hebt en er samen voor gaat, kan er meer dan je denkt.\u201d<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/04\/Jolanda-Kuijvenhoven-21.jpg\")
Beeld Corn\u00e9 Sparidaens
\nWat bekent dat gunnen voor jou nog meer?<\/p>\n
\u201cMensen kansen bieden en ze de ruimte geven om \u2013 naast het reguliere werk \u2013 dat te doen waar ze blij van worden. Voor mij is dat opleiden, voor een ander bijvoorbeeld onderzoek doen, beleid maken of zich inzetten voor duurzaamheid. Ook dat is onderdeel van een leven in balans.\u201d<\/p>\n
Als Kuijvenhoven acht is, overlijdt haar vader \u2013 logistiek econoom bij de NS \u2013 aan de gevolgen van een uitgezaaid melanoom. Dat ze op zo\u2019n jonge leeftijd een ouder verloor, noemt ze tragisch, maar niet traumatisch. \u201cDankzij onze sterke en liefdevolle moeder hebben mijn zusje en ik een fijne, stabiele jeugd gehad.\u201d<\/p>\n
Magisch<\/p>\n
Kuijvenhovens moeder is dan jeugdarts bij de GGD. Ze weet nog precies wanneer ze zelf besloot ook dokter te worden. \u201cDat was tijdens een biologie\u00adles op de middelbare school. We moesten daar koeienlongen en een schapenhart ontleden. Magisch vond ik het.\u201d Ze wordt in eerste instantie uitgeloot voor geneeskunde, maar heeft de mazzel nageplaatst te worden in Groningen.<\/p>\n
Tijdens een snuffelstage op de afdeling longziekten in het tweede jaar van haar studie is ze gelijk verkocht. \u201cBronchoscopie\u00ebn, echo\u2019s, puncties: ik vond het allemaal even leuk om te doen. De breedte van het vak sprak me ook direct aan. Van infectieziekten tot obstructieve longziekten tot oncologie: je krijgt als longarts met veel verschillende aandoeningen en pati\u00ebnten te maken.\u201d<\/p>\n
In de loop van haar specialisatie wordt al snel duidelijk dat het begeleiden van coassistenten haar goed afgaat \u2013 in Enschede wint ze meerdere keren de prijs voor beste aios. Als specialist valt haar dus dezelfde eer ten deel. Inmiddels geeft ze ook les aan huisartsen en POH\u2019s in de regio waar ze werkt.<\/p>\n
Wat onderscheidt jou van andere opleiders?<\/p>\n
\u201cIk denk dat ik mijn enthousiasme voor mijn vak goed kan overbrengen op anderen. En ik ben heel realistisch: ja, het is belangrijk om lol te hebben in je werk, maar je moet als arts ook gewoon hard willen werken. Verder hoor ik terug dat ik heel benaderbaar ben, en recht door zee. What you see, is what you get. Desgevraagd deel ik mijn eigen worstelingen \u2013 het is soms gewoon hartstikke zwaar, zeker als je jonge kinderen hebt. Maar onderaan de streep ga ik elke dag blij naar mijn werk.\u201d<\/p>\n
In de zorg gaat het veel over cultuur en veiligheid. Hoe besteed jij daar aandacht aan?<\/p>\n
\u201cVan nature ben ik nogal conflictmijdend. Maar als een collega mijn coassistenten of aiossen negatief bejegent, kost het me geen enkele moeite om hem of haar daar direct op aan te spreken. Leuk werk begint met: elkaar respecteren en aardig voor elkaar zijn. O\u00f3k als een arts-assistent jou als specialist \u2019s nachts wakker belt. Die doet dat immers niet zomaar. <\/p>\n
Ik vind het goed dat jonge artsen zich vandaag de dag kritischer opstellen over wat qua gedrag wel en niet acceptabel is, en duidelijker hun grenzen aangeven. Dat betekent overigens niet dat je elkaar moet gaan betuttelen, of dat je professio\u00adneel niet kritisch mag zijn op iemands functioneren. Ik ben hard op de inhoud, lief op de persoon.\u201d<\/p>\n
Wat typeert de huidige generatie jonge artsen?<\/p>\n
\u201cSoms heb ik het idee dat zij niet zo hard willen werken als ik tijdens mijn opleiding deed. Maar is dat erg? Voor hun welzijn is het vermoedelijk heel verstandig. Tegelijkertijd hebben we als artsen een heel verantwoordelijk beroep en moet het werk wel gewoon worden gedaan. Ik weet nog niet zo goed hoe de jonge garde dat gaat regelen. Maar ik vertrouw erop dat ze daar hun eigen manier voor gaan vinden.\u201d<\/p>\n
\u2018Ja, het is belangrijk om lol te hebben in je werk, maar je moet ook gewoon hard willen werken\u2019<\/p>\n
Negen jaar geleden maakt Kuijvenhoven samen met haar man bewust de keus om van de Randstad naar Friesland te verhuizen. \u201cIk had behoefte aan meer rust en ruimte, ook voor onze kinderen.\u201dIn Leeuwarden zit ze naar eigen zeggen volledig op haar plek. \u201cDe sfeer in onze vakgroep is vergelijkbaar met die in Enschede. En het Frisius MC is een top\u00adklinisch en vooruitstrevend opleidingsziekenhuis.\u201d<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/04\/Jolanda-Kuijvenhoven-18.jpg\")
Beeld Corn\u00e9 Sparidaens<\/p>\n
Wel maakt ze zich als specialist zorgen over de toekomst van het medisch- specialistisch onderwijs. Ook in haar eigen vakgebied. \u201cDe longgeneeskunde is enorm in beweging. Het is geweldig dat we steeds meer kunnen, maar dat betekent ook dat we onze aiossen \u2013 in dezelfde of zelfs minder tijd \u2013 steeds meer moeten leren. Tegelijkertijd nemen de personeelstekorten toe. En dan wil het kabinet vanaf 2029 ook nog eens structureel 110 miljoen euro gaan bezuinigen op medische vervolgopleidingen. Waarschijnlijk betekent dit dat we \u00f3f minder aiossen kunnen gaan opleiden, \u00f3f dat er per aios minder geld beschikbaar komt, waardoor zij zelf een deel van hun opleiding moeten gaan betalen. In beide gevallen gaat het wringen. Die kant moeten we echt niet op.\u201d<\/p>\n
Wat moet er veranderen om de vervolgopleiding toekomstbestendig te maken?<\/p>\n
\u201cOm te beginnen moet die financieel aantrekkelijk blijven. Anders is de keus voor een ander beroep \u2013 met een hoger salaris en minder verantwoordelijkheid \u2013gauw gemaakt. Verder vind ik dat er meer ondersteuning voor aiossen moet komen, zodat we oneigenlijke taken bij hen kunnen weghouden. Roosters maken, bijvoorbeeld. En ook de dienst\u00adbelasting moet op orde zijn, zodat er voldoende tijd overblijft voor een leven naast het werk.\u201d<\/p>\n
Je hebt al meerdere keren de werk-priv\u00e9balans genoemd. Hoe zorg je er zelf voor dat die niet zoek raakt?<\/p>\n
\u201cIk heb de mazzel dat ik de taken thuis goed met mijn man heb kunnen verdelen. En ik sport veel. Elke ochtend sta ik op de loopband en ik kickboks vier keer per week. Bewegen is voor mij de ultieme manier om mijn hoofd leeg te maken en fit te blijven.\u201d<\/p>\n
Neem je nooit te veel hooi op je vork?<\/p>\n
\u201cDat heb ik in het verleden zeker gedaan. Maar covid was voor mij een keerpunt. Ik heb nog nooit zo hard gewerkt als tijdens de pandemie. Zoveel pati\u00ebnten, zoveel overlijdens. En ook zoveel onzekerheid en machteloosheid. Toen de rust terugkeerde, heb ik besloten het qua werk over een andere boeg te gooien. <\/p>\n
\u2018Na covid heb ik besloten het over een andere boeg te gooien\u2019<\/p>\n
In plaats van overal ja op te zeggen, gebruik ik nu de vier P\u2019s om te besluiten of ik bijvoorbeeld aan een extra commissie deelneem of een lezing verzorg. Geeft iets me plezier? Staat mijn partner erachter? Levert het prestige op? Of poen? Op minimaal twee van die vragen moet het antwoord positief zijn, anders doe ik het niet meer.\u201d<\/p>\n
C.V.<\/p>\n
Jolanda Kuijvenhoven (Hoorn, 1983) studeerde geneeskunde aan de Rijksuniversiteit Groningen en deed haar specialisatie in het Medisch Spectrum Twente. Na een tussenstop van anderhalf jaar in het Spaarne Gasthuis in Hoofddorp en promotieonderzoek in het AMC, vond ze haar definitieve plek bij
het Frisius MC in Leeuwarden. In 2023, 2024 en 2025 werd Kuijvenhoven door de coassistenten van het Frisius MC uitgeroepen tot Specialist van het Jaar. <\/p>\n
Sinds vorige zomer is ze naast longarts ook opleider longziekten. Kuijvenhoven
is getrouwd met long functieanalist Matthijs Varkevisser, eveneens werkzaam in het Frisius MC. Samen hebben ze twee zonen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Beeld Corn\u00e9 Sparidaens Longarts en opleider Jolanda Kuijvenhoven vindt de menselijke kant van het doktersvak minstens zo belangrijk…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":52561,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[38],"tags":[27,26,25,1230,13667,39,41,42,46,40,45,43,44],"class_list":{"0":"post-52560","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-wetenschap-en-technologie","8":"tag-be","9":"tag-belgie","10":"tag-belgium","11":"tag-interview","12":"tag-mei-2026","13":"tag-science","14":"tag-science-and-technology","15":"tag-scienceandtechnology","16":"tag-technologie","17":"tag-technology","18":"tag-wetenschap","19":"tag-wetenschap-en-technologie","20":"tag-wetenschaptechnologie"},"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@be_nl\/116482647243649467","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/52560","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=52560"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/52560\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/52561"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=52560"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=52560"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=52560"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}