{"id":59491,"date":"2026-05-10T05:27:12","date_gmt":"2026-05-10T05:27:12","guid":{"rendered":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/59491\/"},"modified":"2026-05-10T05:27:12","modified_gmt":"2026-05-10T05:27:12","slug":"the-devil-wears-prada-2-onthult-de-ware-prijs-voor-succes","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/59491\/","title":{"rendered":"‘The Devil Wears Prada 2’ onthult de ware prijs voor succes"},"content":{"rendered":"

Zijn dromen het waard om koste wat kost na te jagen?<\/p>\n

In 2006 stelde The Devil Wears Prada die vraag, en vertelde het verhaal van Andrea ‘Andy’ Sachs (Anne Hathaway), een dappere, ambitieuze millennial die ondanks haar prestigieuze diploma van Northwestern University en indrukwekkende portfolio geen baan in de ‘serieuze’ journalistiek kon vinden. Door een samenloop van omstandigheden belandde ze als assistente van Miranda Priestly (Meryl Streep), de gemene hoofdredacteur van Runway magazine. Er volgden allerlei komische situaties, en uiteindelijk hielp deze helse ervaring Andy aan de lovende aanbeveling van Miranda die haar carri\u00e8re als journalist zou bezegelen.<\/p>\n

Trouw aan het romantische komediegenre is de originele film gehuld in een optimistische strik, die suggereert dat hoewel de ‘hustle culture’ een hoge prijs kan hebben \u2013 voor je gezondheid, relaties, geestelijke gezondheid, enzovoort \u2013 het uiteindelijk wel loont. Of je nu door je baas bent uitgescholden, chronisch onderbetaald bent of ronduit bent uitgebuit, dat is nu eenmaal de prijs die je betaalt om je dromen na te jagen.<\/p>\n

Twintig jaar later lijkt het vervolg echter een stuk minder zeker.<\/p>\n

In The Devil Wears Prada 2 leren we dat Andy de afgelopen twintig jaar haar droom heeft waargemaakt om een \u200b\u200bwereldreizende, prijswinnende onderzoeksjournaliste te zijn. Sterker nog, ze staat op het punt om weer een prijs in ontvangst te nemen wanneer zij en haar hele team van redacteuren en schrijvers worden ontslagen vanwege bezuinigingen \u2013 via een sms’je. Deze openingssc\u00e8ne illustreert het pijnlijke dilemma waar veel werkende professionals zich op een gegeven moment in bevinden: je kunt ongelooflijk getalenteerd zijn, alles goed doen, erkenning krijgen van je collega’s, en toch op de nominatie staan \u200b\u200bom ontslagen te worden. (En in Andy’s geval had ze zelfs geen schoon, stromend water in haar vervallen appartement om naar huis te gaan.)<\/p>\n

Andy vertelt haar beste vriendin Lily (Tracie Thoms) dat iedereen die ze kent een of andere vorm van persoonlijke en\/of professionele onrust meemaakt \u2013 ontslagen, reorganisaties, burn-out \u2013 terwijl ze tegelijkertijd proberen de levensmijlpalen af \u200b\u200bte vinken die we altijd geleerd hebben prioriteit te geven en na te streven: trouwen, een huis, kinderen. Het is een gevoel dat diep resoneert bij degenen onder ons die zijn opgegroeid in een wereld die niet meer bestaat. Voor millennials zoals Andy, en vooral voor Generatie Z, is baanzekerheid iets van het verleden, is een huis kopen en een gezin stichten meer fantasie dan realiteit, en belemmert sociaal-politieke onrust ons vermogen om te plannen voor de korte of lange termijn.<\/p>\n

Dit is een nieuwe wereld, en niemand is veilig.<\/p>\n

\"center20th Century Studios<\/p>\n

Emily Blunt in The Devil Wears Prada 2.<\/p>\n

Zelfs Emily (Emily Blunt), de ooit zo onberispelijke eerste assistente, begint te wankelen. Hoewel ze lijkt te zijn opgeklommen tot de top van de modewereld als een invloedrijke topvrouw bij Dior, is de realiteit een stuk triester en, eerlijk gezegd, duisterder. Nadat ze haar huwelijk met ‘een pathologische narcist’ heeft verlaten \u2013 maar nog steeds twee kinderen met hem moet opvoeden \u2013 begint ze een relatie met de weerzinwekkende miljardair Benji Barnes (Justin Theroux), van wie ze later toegeeft dat hij niet meer was dan een ideale ‘mecenas’.<\/p>\n

Het vervolg schetst treffende portretten van twee vrouwen die hun respectievelijke dromen najoegen en bereikten, waarna hun carri\u00e8res in duigen vielen en hun huwelijken strandden. Andy is nooit getrouwd en heeft haar eicellen laten invriezen, vermoedelijk totdat ze het zich kan veroorloven om kinderen te krijgen, alleen of samen met een partner; Emily lijkt ondertussen oprecht getraumatiseerd door zowel haar huwelijk als haar moeizame vertrek van Runway naar Dior.<\/p>\n

Beide vrouwen jaagden hun dromen na en bereikten ze. Toen ging het mis, zoals dat gaat.<\/p>\n

Wie heeft er ‘gewonnen’? Maakt dat iets uit?<\/p>\n

\"anneMacall Polay<\/p>\n

Anne Hathaway als Andy Sachs.<\/p>\n

In het vervolg doet Miranda, nog steeds even stoer en angstaanjagend, een komische, enigszins nobele poging om politiek correcter te zijn op kantoor. Ook zij hangt haar jas aan de wilgen vanwege diverse klachten bij de personeelsafdeling door de jaren heen. Ze staat op het punt een grote promotie te krijgen bij het moederbedrijf van Runway, maar wanneer de CEO plotseling overlijdt, neemt zijn zelfzuchtige zoon de touwtjes in handen. Miranda belandt in de nogal onflatteuze positie dat ze een miljardair, die half zo oud is als zij, moet paaien om haar baan te behouden en de toekomst van het tijdschrift veilig te stellen.<\/p>\n

Hoewel Miranda nooit openlijk kruiperig is, zullen de machtsverhoudingen tussen haar en Jay Ravitz (B.J. Novak) waarschijnlijk pijnlijk herkenbaar zijn voor veel vrouwen die voortdurend moeten manoeuvreren rond afstandelijke, arrogante mannen op de werkvloer en daarbuiten. Deze Kendall Roy-achtige types, die hun macht, geld en invloed letterlijk erven, kunnen (en doen) veel meer voor elkaar krijgen dan vrouwen ooit zouden kunnen of durven.<\/p>\n

Als de originele film zowel een acceptatie als een ode aan de ‘hustle culture’ van millennials was, nuanceert het vervolg dat argument. De mentaliteit van hard werken en nooit een vrije dag is niet helemaal verdwenen; ze is slechts ge\u00ebvolueerd, omdat mensen tegenwoordig harder moeten vechten voor steeds minder kansen. En hoewel de meesten van ons weten dat deze meedogenloze ‘hustle’ niet bepaald gezond is, is het, gezien de aard van het opereren in het laatkapitalisme, ergens wel noodzakelijk.<\/p>\n

Het vervolg biedt in ieder geval een waarschuwing. In een van de laatste sc\u00e8nes zitten Miranda en Andy in een Maybach nadat ze de overname van Elias-Clarke met Sasha Barnes (Lucy Liu) hebben afgerond. Miranda onthult dat ze weet van Andy’s deal van zes cijfers om een \u200b\u200bonthullend boek over haar te schrijven. Ze moedigt Andy niet alleen aan om het boek te schrijven, maar geeft haar ook de opdracht om alle onflatteuze details erin op te nemen, niets weg te laten. Ze is ongeduldig. Ze is autoritair. Ze heeft veel van het leven van haar kinderen gemist. ‘Mensen moeten weten dat daar een prijs voor betaald moet worden,’ zegt ze tegen Andy.
<\/p>\n

\"merylMacall Polay<\/p>\n

Meryl Streep en Anne Hathaway in The Devil Wears Prada 2.<\/p>\n

Miranda’s bekentenis wijkt af van wat ze twintig jaar geleden in Parijs tegen Andy zei: ‘Iedereen wil dit.’ Zelfs als dat waar zou zijn, geeft ze eindelijk toe dat baanbrekend zijn offers vereist. Ze verwoordt wat vrouwen diep vanbinnen weten, maar waar ze soms liever niet openlijk over praten, vaak uit schaamte of angst voor oordeel. We begrijpen dat hard werken en doorzetten uiteindelijk zorgt voor loon, maar dat er een prijs betaald moet worden voor de ‘droombaan’, het ‘droomhuwelijk’, het ‘droomhuis’ of het ‘droomgezin’.<\/p>\n

Of het nu gaat om het verdedigen van onze keuzes rondom huwelijk en moederschap, het omgaan met discriminatie en ongelijke beloning op het werk, of het omgaan met een slechtere gezondheid, de prijs om als vrouw de top te bereiken \u2013 en te behouden \u2013 is ongelooflijk hoog. En toch werd in 2025 slechts 11 procent van de Fortune 500-bedrijven geleid door vrouwen. Het 119e Congres bestond voor 28 procent uit vrouwen. Aangezien we de helft van de bevolking uitmaken, moet er meer veranderen om echt een gelijk speelveld te cre\u00ebren voor iedereen die een kans wil maken op zijn of haar droom, wat die droom ook voor hen mag betekenen.<\/p>\n

Natuurlijk wil dit niet zeggen dat dromen zinloos zijn. Miranda voegt eraan toe dat ze, ondanks de kosten, nog steeds van haar werk houdt. Na al die tijd is het duidelijk dat Miranda’s kracht en succes voortkomen uit haar vermogen om deze twee waarheden met elkaar te verenigen: dromen kosten geld en je bepaalt zelf of die kosten het waard zijn.<\/p>\n

Lees ook<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Zijn dromen het waard om koste wat kost na te jagen? In 2006 stelde The Devil Wears Prada…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":59492,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[68],"tags":[67,27,26,25,4374,15284,13903,15279,66,74,75,15283,15281,998,15282,73,15280],"class_list":{"0":"post-59491","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-films","8":"tag-amusement","9":"tag-be","10":"tag-belgie","11":"tag-belgium","12":"tag-carriere","13":"tag-de-harde-waarheid-van-succes","14":"tag-devil-wears-prada-2","15":"tag-droombaan","16":"tag-entertainment","17":"tag-film","18":"tag-films","19":"tag-hard-werken","20":"tag-hoofdredacteur","21":"tag-mode","22":"tag-modemagazine","23":"tag-movies","24":"tag-werken-in-de-mode"},"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@be_nl\/116548629070089074","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/59491","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=59491"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/59491\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/59492"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=59491"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=59491"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=59491"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}