![\"jeroen](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/jeroen-pen-720x388.png\")
\n Beeld: Merlijn Doomernik<\/p>\n
\n Beeld: Merlijn Doomernik<\/p>\n
![\"Elsemieke](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/1781830784_29_FamilyBlend_2026__0016_330A6360-1-e1771495689536-300x300.jpg\")
<\/p>\n
Jeroen Pen kreeg zijn ADHD-diagnose toen hij dertien was. Hij raakte verslaafd aan de medicatie. Nu schrijft hij er een boek over, Speedpillen. De schaduwzijde van ADHD-medicatie, om bewustwording te cre\u00ebren. <\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n
Dertien jaar en een behoorlijk druk jongetje, die op school vaak dromerig was. Jeroen kwam terecht bij een kinderpsychiater, vulde een vragenlijst in, deed een test. Daarna kreeg hij Ritalin en moest hij de test nog eens maken. Die test ging beter. Dus: ADHD. Klaar. Diagnose binnen.<\/p>\n
\u201cZo simpel was het toen eigenlijk\u201d, vertelt hij. En dat voelde voor hem in eerste instantie best prettig. Er was eindelijk een verklaring. Voor het drukke gedrag, de struggles op school, het gevoel dat hij anders was dan anderen. \u201cIk dacht: ok\u00e9, er is dus iets mis met mij. Een soort hersenafwijking. Daardoor doe ik soms gek.\u201d<\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n
Zijn ouders twijfelden niet aan de diagnose. Waarom zouden ze ook? Zijn oudere broer slikte ook al medicatie. En als een arts zegt dat dit helpt, dan geloof je dat als ouders. Zeker als je kind vastloopt. \u201cIk denk dat ze vooral blij waren dat er een verklaring was.\u201d<\/p>\n
Een probleem dat opgelost moest worden<\/p>\n
Maar achter die verklaring kroop langzaam iets anders. Een overtuiging die zich diep in hem nestelde: zonder pillen ben ik niet goed genoeg. \u201cHet was een soort drietrapsraket\u201d, vertelt Jeroen. \u201cEerst hoorde ik: je bent heel slim. Hoogbegaafd misschien wel. Daarna: er is iets mis met je. En vervolgens: maar als je pillen slikt, is het weer opgelost.\u201d<\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n
Dat deed iets met hem. Alsof hoe hij is, een probleem was wat opgelost moest worden. Hij ging zich steeds meer identificeren met die diagnose. Soms gebruikte hij het ook als excuus. \u201cAls ik tijdens de les wilde roken, deed ik expres wat drukker zodat ik een rondje mocht lopen van de docent. Dan ging ik buiten een sigaret roken en kwam ik weer terug.\u201d<\/p>\n
Maar onder dat gedrag zat iets anders verstopt: onzekerheid. \u201cDat idee dat er iets mis met mij was, heb ik heel erg ge\u00efnternaliseerd\u201d, zegt hij. \u201cEn dat heeft jarenlang sporen nagelaten. Eigenlijk tot ik clean was, vijf jaar geleden.\u201d<\/p>\n
Toen ging het langzaam mis<\/p>\n
Zijn verslavingsprobleem begon toen hij ontdekte dat de pillen niet alleen rust gaven, maar ook iets anders: controle. Focus. Een prettig gevoel van grip. Op zijn zestiende slikte hij tijdens een taakstraf een hele strip Ritalin in \u00e9\u00e9n keer. \u201cIk moest een schoolgebouw poetsen als straf. Toen ik klaar was, glom dat hele gebouw als een spiegel.\u201d Vanaf dat moment gaat het langzaam mis.<\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n
Wat begon als medicatie, veranderde in afhankelijkheid. Eerst Ritalin, later dexamfetamine. Een middel dat hij omschrijft als \u201ceigenlijk gewoon speed\u201d. En dat is niet overdreven. \u201cHet werkende bestanddeel van speed is dextroamfetamine,\u201d zegt hij. \u201cDeze medicatie wordt afgeraden als je eerder een verslaving hebt gehad. Dat wist ik allemaal niet toen ik eraan begon. Mijn ouders ook niet.\u201d<\/p>\n
Jarenlang functioneerde hij ogenschijnlijk prima. Sterker nog: heel goed. Hij maakte carri\u00e8re, werd leidinggevende, was productief, scherp, succesvol. Maar achter de schermen ontspoorde het volledig. Vlak nadat zijn oudste dochter werd geboren, ging het echt mis. \u201cDe moeder van mijn kinderen was vanaf het begin een geweldige moeder en ik voelde me daardoor waardeloos. Zij pakte alles op wat ik liet liggen. Daarom had ik ook ruimte om stomme dingen te doen. We hadden samen een baby, en zelfs toen gebruikte ik. Dat voelt nu echt zo fout.\u201d<\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n
Zo ga ik dood<\/p>\n
Jeroen sliep bijna niet meer, maakte zijn medicatie veel te snel op en verzon smoesjes om nieuwe medicatie te krijgen. Dat lukte keer op keer. Uiteindelijk bleef hij tien dagen achtereen wakker. \u201cToen dacht ik: zo ga ik dood. Dit kan zo niet langer.\u201d<\/p>\n
Hij had zijn verslaving tot dan toe voor iedereen verborgen gehouden. Zijn ouders wisten van niks en zelfs zijn partner wist het niet. \u201cDat vind ik achteraf misschien nog wel het ergste\u201d, zegt hij. \u201cIk hield haar er volledig buiten. We hadden samen een kindje, terwijl ze niks wist van mijn verslaving.\u201d<\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n
Vijf jaar geleden stopte Jeroen definitief met de pillen en is hij afgekickt. Sindsdien veranderde er iets fundamenteels. Niet alleen in zijn dagelijks leven, maar vooral in hoe hij naar zichzelf kijkt. \u201cHoe langer ik geen medicatie slik, hoe meer ik denk: die onzekerheid was eigenlijk onzin. Ik ben best ok\u00e9, zoals ik ben.\u201d<\/p>\n
Vangnet<\/p>\n
Dat betekent niet dat alle chaos ineens verdwenen is, maar hij probeert zichzelf niet meer voortdurend te verklaren vanuit ADHD. \u201cVroeger koppelde ik alles aan die diagnose. Nu probeer ik dat juist niet meer te doen. Mijn dochters helpen daarbij. Ze zijn de helft van de week bij mij en ik wil gewoon een leuke papa voor ze zijn. Dat gaat niet als je gebruikt. Dat mijn nieuwe vriendin van mijn verslaving weet, helpt ook. Het gebeurt bijna nooit meer, maar als ik een zwak moment heb en in mijn hoofd mogelijkheden zit te verzinnen om aan pillen te komen, kan ik haar bellen. Dat is heel fijn. Dan is de neiging om te gebruiken ook meteen weg.\u201d<\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n
Jeroen besluit een boek te schrijven over zijn ervaringen. Maar niet omdat hij vindt dat niemand ooit nog ADHD-medicatie mag slikken. Integendeel: \u201cSommige kinderen hebben er echt baat bij\u201d, vertelt hij. \u201cIk ken ze zelf. Ik zie die kinderen struggelen en weet: jullie doen het er goed op.\u201d Maar hij wil wel dat ouders beter begrijpen waar ze ja tegen zeggen. En dat de aanvraag van medicatie beter gereguleerd gaat worden.<\/p>\n
Het boek<\/p>\n
\u201cAls mijn ouders dit boek hadden kunnen lezen toen ik dertien was, hadden ze me dit denk ik niet laten doen. Zo groot waren mijn problemen niet.\u201d Zijn grootste zorg zit niet eens alleen in de medicatie zelf, maar in wat het doet met het zelfbeeld van een kind. Dat een druk kind al jong leert: blijkbaar ben ik niet goed zoals ik ben.<\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n
\u201cVolgens mij moet je kinderen helpen worden wie ze zijn\u201d, zegt hij. \u201cNiet alleen leren hoe ze zich moeten aanpassen aan schoolregels.\u201d Sinds hij zelf vader is, kijkt hij daar n\u00f3g scherper naar. \u201cNatuurlijk wil ik dat ze gelukkig worden. Maar die prestatiedruk, dat hoeft van mij niet zo. Ze hoeven van mij helemaal niet dat ze minister-president te worden,\u201d zegt hij. \u201cIk wil gewoon dat ze lekker in hun vel zitten.\u201d<\/p>\n
Jeroens boek is een pleidooi om wat minder makkelijk te denken over ADHD medicatie en er minder snel naar te grijpen. \u201cWe proberen kinderen passend te maken voor de wereld, in plaats van de wereld passend te maken voor het kind. En dat kan grote gevolgen hebben.\u201d Hij is het levende bewijs. De rode draad in zijn boek? Weet als ouders waar je ja tegen zegt. Lees je in. Neem niet zomaar iets aan. En laat je kind ook gewoon kind zijn.<\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n