![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/D1-Sfeer-@-RW.jpg\")
<\/p>\n\t\t\t\t\t\t\t\t<\/p>\n
\u00a9 CPU \u2013 Peter Verstraeten<\/p>\n
Het is weer zo ver! Rock Werchter!! Nog geen week na het afgelaste concert van Katy Perry en het coole optreden van Linkin Park opende het grootste festival in Werchter haar deuren. Het duurde uiteraard niet lang vooraleer we ons terug thuis voelden op het geliefde festival, ondanks dat we nu plots drank uit blikjes kregen en eens goed moesten zoeken naar KluB C. De blauwe tent verstopte zich in een nieuwe uithoek, waardoor de extra wandeling naar KluB C en terug een grotere inspanning vergde. De vernieuwde Slope, die nu naar de naam NEST luistert, wist wel meteen ons hart te bekoren, maar het was uiteraard vooral de muziek die voor de hoogte- (en diepte)punten zorgde. Ondanks het feit dat niet elk optreden een schot in de roos was, zullen The War on Drugs, Loyle Carner en JADE nog het hele weekend nazinderen. Mumford & Sons sloot bovendien de openingsdag op een doeltreffende manier af en had zelfs een Nederlandstalige verrassing in petto.<\/p>\n
Yong Yello @ Main Stage<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/YongYello_RW_Donderdag_AnnCarpentier-01.jpg\")
<\/p>\n
\u00a9 CPU \u2013 Ann Carpentier<\/p>\n
\u2018Ik moet dringend op vakantie\u2019, zong Yong Yello op zijn gelijknamige single, maar dat zal er deze zomer nog niet inzitten. De Antwerpse woordkunstenaar kruipt deze zomer namelijk meermaals in de huid van Bennie en mocht gisteren de Banaliteit van ons Bestaan verkondigen op het grootste podium van zijn festivaltour. Met andere woorden: jepla, Rock Werchter 2026 was een feit. En dat na weken vol hittegolven en okselvijvers zowaar onder wat licht gedruppel \u2013 de wet van Murphy? Niet de ideale omstandigheden dus voor Yello Staelens, die zeker in het begin wat met zijn zenuwen leek te worstelen. Gelukkig werd de man geruggesteund door een achtkoppige liveband en een publiek dat duidelijk zin had in een plezante vierdaagse.<\/p>\n
\u2018Ik kan hier uren staan lullen over hoeveel dit voor mij betekent, maar wij willen gewoon muziek maken\u2019, sprak de man alvorens hitje \u201cIk moet dringend op vakantie\u201d vrij vroeg in zijn set in te zetten. En dat bleek meteen ook het moment waarop alle stress weg leek te glijden. Wat extra percussie (koebel!), handjes in de lucht en gaan. Het muziekdoosje van \u201cAls ge slaapt\u201d zette opnieuw een meezingmomentje in, en op zich is dat sowieso al opmerkelijk gezien de geladenheid van de teksten. Alles bij Yong Yello draait echter om het verspreiden van liefde, en daar hielp ook Sef hem mee bij \u201cZoeken naar wa liefde\u201d. Nieuwe single \u201cKoppigaard\u201d werd rond het halfuur live op Spotify gegooid en betekende zo een volgende primeur voor de weide. Staelens draaide op toerental en gaf zowel zijn blazerssectie als achtergrondzangeres Lo\u00efs een moment in de spotlights op \u201cWe geve ni op\u201d, met als gevolg de eerste sitdown van het weekend. Na een intense versie van \u201cLuchtkasteel\u201d ging het T-shirt uit en zo werd \u201cWaarom ben ik zo destructief?\u201d de kers op de taart die Yong Yello altijd al wilde serveren. Chapeau.<\/p>\n
Yong Yello speelt de komende weken nog op Rock Herk Encore<\/a> (16 juli), Campo Solar<\/a> (31 juli), de Lokerse Feesten<\/a> (6 augustus), Suikerrock<\/a> (7 augustus), Rijvers Festival<\/a> (15 augustus) en Maanrock<\/a> (29 augustus). Zijn zomer sluit hij af in het OLT Rivierenhof<\/a> (12 en 13 september).<\/p>\n Balu Brigada @ The Barn<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Peter Verstraeten<\/p>\n Het was een korte nacht na de hero\u00efsche remontada van de Rode Duivels en toegegeven; we moesten nog een beetje uit onze roes ontwaken toen we ons richting The Barn begaven. Balu Brigada, de Nieuw-Zeelandendse tandem van de gebroeders Beasley, had echter de ideale kickstartmuziek in huis om de kleine oogjes te veranderen in pretoogjes. De start was van gemoedelijke aard, maar de twee broers treuzelden uiteindelijk ook niet lang en gingen voor hapklaar festivalvoer. \u201cSideways\u201d zorgde voor de energieboost die we nodig hadden en de handjes gingen vlotjes de lucht in. De twee broers namen met een relaxte houding het podium in en maakten het niet moeilijker dan nodig. Hitje \u201cBackseat\u201d ging als een mierzoet broodje achter de kiezen, al was Henry Beasley wel even aan het sukkelen met de riem van zijn gitaar. Het hield hem echter niet tegen om alsnog verder te spelen en die spacey outro maakte een flink gevulde The Barn nog losser. Eindigen deden ze met \u201cSo Cold\u201d, een oorworm van jewelste waar je gewoon vrolijk van wordt. Balu Brigada had in tegenstelling tot hun nationale voetbalteam weinig moeite met scoren en was voor velen de ideale start van Rock Werchter 2026.<\/p>\n Monza @ KluB C<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Peter Verstraeten<\/p>\n Monza mocht een overvolle KluB C openen en deed dat met een enthousiasme zo groot dat ze er gewoonweg te vroeg aan begonnen. Die goesting vertaalde zich ook in een energieke Stijn Meuris die matige solo\u2019s op zijn luchtgitaar bracht en bewegingen maakte die we alleen maar als uniek konden omschrijven. Het vijftal focuste tijdens hun set op de debuutplaat van Monza met nummers als \u201cNa\u00efviteit\u201d (voorzien van een goeie intro), \u201cDe ogen van Jenny\u201d en tot slot \u201cVan God los\u201d. Die laatste was de debuutsingle van Monza en bleek na al die tijd nog steeds het hoogtepunt van set. Ingeleid door een \u2018allez godverdomme\u2019 gaf de band nog een laatste keer alles, al moeten we ook zeggen dat lang niet elk nummer even goed binnenkwam in de tent. Soms klonk het wat vlak en wisten de nummers zich niet altijd van elkaar te onderscheiden. Een nummer als \u201cAlles half\u201d bouwde dan weer goed op en toonde wat Meuris en co echt te bieden hadden. Mario Goossens zette wat extra kracht bij op de drums, en deed dat enkele uren later overigens nog eens bij Triggerfinger. Halverwege de set herhaalde Meuris enkele keren \u2018witte mannen, cismannen liedjes\u2019 waarmee hij leek te verwijzen naar het gebrek aan diversiteit in de band, maar wij hadden vooral op wat meer diversiteit of afwisseling in sound gehoopt.<\/p>\n Monza speelt deze zomer nog op Rock Herk Encore<\/a> (16 juli) en Festival Dranouter<\/a> (7 augustus)<\/p>\n Ben Ellis @ NEST<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Ann Carpentier<\/p>\n Ben Ellis opende zijn set op The Slope in de regen, en dat zette meteen de toon. De Welshe singer-songwriter, die zijn naam opbouwde met geliefde TikTok-covers en twee eigen ep\u2019s, bracht een nette folk-pop set met een trio van gitaar, bas en drums. Het klonk verzorgd en de stem droeg, maar weinig aan de set voelde urgent of noodzakelijk aan. De nummers volgden elkaar op zonder dat er echt een moment was waarop de zaal plots aandacht schonk, het soort set dat je achteraf moeilijk kan vastpinnen op een specifiek nummer of een specifiek gevoel. Het publiek was er, maar echt levendig werd het niet. Eerlijk gezegd leek Ellis zelf ook even afgeleid: tussen de nummers door deelde hij zijn enthousiasme over de Belgi\u00eb-Senegal match met de menigte, wat misschien wel het meest memorabele moment van de hele set was. Een wapperende Wales-vlag op het podium gaf het geheel nog wat karakter. Zeker niet slecht, maar op een festival waar elk uur telt, ook weinig dat bleef hangen.<\/p>\n Ben Ellis speelt op zondag 4 oktober in de Botanique<\/a>.<\/p>\n All Them Witches @ The Barn<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Peter Verstraeten<\/p>\n All Them Witches komt graag naar Belgi\u00eb, al is dat vaak wel op de festivals in het hardere genre. Sinds kort waait er echter een frisse wind door de band uit Nashville, want met Christian Powers zit er een nieuwe mepper achter de drums. En die maakte zo\u2019n indruk op de andere bandleden, dat er met House of Mirrors een volledige plaat werd gewijd aan de chemie die hij met zich meebracht. In The Barn zorgde dat voor een set die eigenlijk niet te veel verrassingen bracht, maar daarom niet minder beukte. Het geluid dat de Amerikanen voortbrengen is namelijk moeilijk onder een noemer te plaatsen. Er was groove, er was hardrock en er was een beetje countryblues. Het leverde aan de hand van stroomversnellingen en de stem van Charles Michael Parks Jr. een gebalde set op, die vooral heel cool in het gehoor lag.<\/p>\n De intensiteit raakte namelijk maar moeilijk vanop het podium tot in The Barn, wat voornamelijk voor een paar knikkende hoofdjes zorgde. Dat de band het nogal statisch hield, hielp daar niet per se bij, maar laat vooral duidelijk zijn dat dat ook geen probleem vormde. All Them Witches was gisteren vooral zichzelf, maar raakte vooral als het iets buiten die lijntjes ging. Een harde riff nam het publiek mee op sleeptouw, maar van die extra\u2019s leek de band niet per se te moeten weten. Ze ging een uurtje lang gewoon voort op haar eigen elan en zorgde er vooral voor dat we het van het geheel moesten hebben. Dat dat op den duur ook een beetje eentonig begon te klinken, zorgde ervoor dat we bij deze set niet verder kwamen dan \u2018cool\u2019. En daar is niets mis mee, het festival moest uiteindelijk ook nog echt beginnen.<\/p>\n Zwangere Guy @ Main Stage<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Ann Carpentier<\/p>\n Afgelopen zondag stond Zwangere Guy nog op Werchter Parklife en amper vier dagen later mocht hij gewoon weeral afzakken naar het beduidendste festivalpodium van het land. De Brusselse rapper deed dat op zijn typerende rauwe manier met ook de nodige ruimte tot zelfreflectie. Waar hij vroeger vooral alles wilde slopen tot op het bot, is Guy nu een verzoener geworden. Het mindere weer was een kleine tegensteker die de sfeer niet ten goede kwam, maar zoals hijzelf nuchter analyseerde na het beladen tweeluik \u201cBeter Leven\u201d en \u201cGorik Pt.1\u201d; dat begint hier te drashen door al die ellende. Opvallend genoeg opende Zwangere Guy nog maar eens zijn ziel en zag je hem twijfelen bij elk woord van \u201cGRIJZE ZONE\u201d. Het publiek was er echter om hem een hart onder de riem te steken. Zijn stem klonk iets heser dan gewoonlijk, maar dat weerhield hem er niet van om in het laatste derde met een pak adrenaline de keet in de fik te steken. Even monumentaal als zijn vorige passage op het hoofdpodium van Rock Werchter in 2024 werd het niet, maar desondanks kan je gerust stellen dat hij in een goede vorm verkeerd. Met \u201cPapucho\u201d schoten de moshpits als paddenstoelen uit de grond en werd de weide van Werchter overspoeld met die Brusselse finesse. De dankbaarheid en oprechtheid was er langs alle kanten en om het met zijn eigen wijze woorden uit te drukken: \u2018jullie steken de Guy in maguy\/magie\u2019.<\/p>\n Zwangere Guy speelt deze zomer nog op Cactusfestival<\/a> (10 juli), Dour Festival<\/a> (16 juli), de Lokerse Feesten<\/a> (6 augustus) en Suikerrock<\/a> (7 augustus).<\/p>\n Bente @ KluB C<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Ann Carpentier<\/p>\n De Nederlandse Bente zingt en acteert en verscheen eerder al in The Voice Kids en Beste Zangers, de Nederlandse variant van Liefde Voor Muziek. Ze bracht letterlijk een huis mee naar het podium van KluB C en opende meteen met enkele energieke songs. Er werd over het podium gelopen en met veel overtuiging kwam poprocknummer \u201cIk heb je zo gemist\u201d al snel op ons af. Een passage van Matthieu Terryn kregen we er niet bij, maar storender was het feit dat haar stem soms niet goed te horen was. Bente was met momenten amper te verstaan, maar rustigere nummers als \u201cHoogtevrees\u201d en \u201cHoe hou ik dit vast\u201d zorgden ervoor dat \u2018the voice van Bente\u2019 er wel beter uitkwam. Die tweede werd zelfs van een mooie uithaal voorzien en bracht heel wat gevoel met zich mee. Het duurde niet lang vooraleer de band terug lekker doorspeelde, wat ervoor zorgde dat er hier en daar wat bewogen werd. Het leidde er eveneens toe dat Bente terug moeilijker te verstaan werd en het soms wat richting rommelig ging. De Nederlandse bracht alsnog een overtuigende set, waarbij zelfs problemen met haar broek geen roet in het eten wisten te gooien. Afsluiten gebeurde met \u201cKan je me zien\u201d, een cover van Cher\u2019s \u201cBelieve\u201d die voor een gevoelig einde zorgde, maar ons toch vooral deed hunkeren naar die leuke pophit. Een wisselvallige rit dus bij Bente, maar dat liet lang niet iedereen zich aan het hart komen en zelf genoot ze er overduidelijk van.<\/p>\n Bente staat deze zomer nog op Rijvers Festival<\/a> (14 augustus) en Crammerock<\/a> (4 september).<\/p>\n Basht. @ NEST<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Peter Verstraeten<\/p>\n Het Ierse viertal was zichtbaar ontroerd door de opkomst op The Slope, en dat gevoel was wederzijds. De Dubliner post-punkers, die hun naam ontleenden aan \u2018unabashed\u2019 en intussen een indrukwekkende staat van dienst hebben opgebouwd met supports voor Wunderhorse, bdrmm en Miles Kane, maakten meteen duidelijk dat ze niet kwamen om zacht te doen. Het eerste nummer sloeg direct hard aan, harder dan veel mensen in de zaal misschien verwacht hadden, en de energie die daarmee vrijkwam verdween de rest van de set niet meer. Waar Ben Ellis het publiek een uur eerder nauwelijks in beweging had gekregen, stond er hier halverwege al een moshpit, wat op een donderdagnamiddag op een klein podium al iets zegt over hoe de band een zaal kan meenemen. Tussendoor was er ook ruimte voor iets stillere momenten, die de set net genoeg lucht gaven zonder de spanning te laten zakken. Het hoogtepunt was de nog niet uitgebrachte \u201cTerror TV\u201d, dat zowel qua energie als muzikaal het sterkste moment van de set was.<\/p>\n De set deed ons vermoeden dat hun debuutalbum Poor Advice, dat op 9 oktober verschijnt, de verwachtingen zeker zal waarmaken.<\/p>\n The Vaccines @ The Barn<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Peter Verstraeten<\/p>\n Het was alweer acht jaar geleden dat The Vaccines op Rock Werchter speelden en de vijftiende verjaardag van hun debuutalbum bleek de uitgelezen kans om de band uit Bristol in The Barn te zetten. De Britten konden op een overvolle tent rekenen en vuurden al snel enkele hits op het publiek af. \u201cPost Break-Up Sex\u201d en \u201cWetsuit\u201d vielen zo verrassend vroeg in de set, waarbij de frontman op zijn beurt dan weer enthousiast reageerde om het publiek. Wanneer de sfeer eventjes een kleine duik nam vuurde The Vaccines zonder aarzelen nog een hitje de tent in, waardoor de sfeer nooit of te nimmer gevaarlijk laag kwam te liggen. Zo schopten \u201cHeadphones Baby\u201d en \u201cHeartbreak Kid\u201d het terecht ook tot hoogtepuntjes, waarbij er luid op de maar geklapt werd. The Vaccines was eigenlijk een voorbeeld van een band die over hun hoogtepunt heen is en sterk terugviel op ouder materiaal, maar vroeg op de dag in een te kleine tent toch een relatief magisch moment veroorzaakte.<\/p>\n Triggerfinger @ Main Stage<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Ann Carpentier<\/p>\n Er zijn ergere dingen dan wakker te worden met de vraag of je last minute op Rock Werchter wil spelen. Elvis Costello moest wegens ziekte zijn rentree op Rock Werchter missen \u2013 veel beterschap \u2013 en zo viel de wellicht meest stijlvolle Belgische rockband ooit in. Het plein was gek genoeg niet volledig volgelopen voor Ruben Block en co, al is dat natuurlijk geen graadmeter op hun kwaliteit en speelstijl. Net als een tweetal weken terug op Graspop ging Triggerfinger resoluut voor een strakke set waar geen tijd werd verloren met palaveren over koetjes en kalven. Rock en doorrocken. Mario Goossens, met zijn zeventiende show op de weide van Werchter recordhouder \u2013 had kennelijk nog veel energie na zijn show eerder op de dag met Monza. Met precisie en kracht zorgde hij er mee voor dat het geraamte onmogelijk kon opvallen. De recente StuBru-hit \u201cStars\u201d deed zijn werk, al durfde Triggerfinger ook wel van bestaande structuren af te wijken. \u201cPerfect Match\u201d werd grauwer en minder afgelikt gebracht en die koers bleven ze doorzetten. Het belevingsaspect viel halfweg wel wat tegen, maar met \u201cI Follow Rivers\u201d, \u201cIt Is\u201d en \u201cLet It Ride\u201d drukte de band naar het einde toe wel nog zijn stempel op de festivaldag.<\/p>\n Yard Act @ KluB C<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Peter Verstraeten<\/p>\n Yard Act is een band die je op papier al kent voor je hen gezien hebt, en live bewijzen ze waarom. De Leedse post-punkers staan al even samen en dat merk je: de band is strak ingespeeld, de timing zit goed, en de nummers landen precies waar ze moeten landen. Frontman James Smith heeft bovendien genoeg charisma voor twee zalen. Dat had hij in de Klub C echter wel nodig, want het publiek was er aan het begin van de set nog niet helemaal bij. De energie op het podium was er echter wel meteen bij het eerste nummer, maar die vertaalde zich aanvankelijk traag naar de zaal. Smith deed zijn uiterste best om daar verandering in te brengen, meer dan de tent op dat moment eigenlijk verdiende, en dat viel op. Tijdens \u201cNew Beginnings\u201d stond hij er volledig alleen voor. Met de intensiteit van iemand die een uitverkochte arena bespeelt, zelfs als de eerste rijen nog wat gereserveerd reageerden.<\/p>\n Wat ook opviel was hoe breed het geluid van de band eigenlijk is. Sommige nummers leunden bijna op rap door het tempo en de dichtheid van Smiths teksten, die hij er soms uitgooide alsof hij het publiek persoonlijk wilde overtuigen van iets heel dringends. Zijn uitspraak van \u201cRock Werchter\u201d bleef doorheen de set consequent mis, wat hem evengoed extra sympathiek maakte bij een zaal die hij nog aan het veroveren was. Stilaan begon de set te kantelen. \u201cTall Tales\u201d was een vroeg hoogtepunt voor wie al mee was. Vanaf \u201cWe Make Hits\u201d draaide de sfeer in de zaal definitief om. Het voorlaatste nummer trok een stevige moshpit op gang, en de band sloot af met de titeltrack van hun aankomende album You\u2019re Gonna Need a Little Music, dat op 17 juli verschijnt. Het was een euforisch voorproefje dat de set op exact de juiste noot afsloot, en meteen ook het bewijs dat Yard Act met hun nieuwe materiaal de volgende stap aan het zetten zijn. Een band die een grotere zaal verdient, en op dit tempo ook zal krijgen.<\/p>\n Yard Act staat op vrijdag 2 oktober in de Ancienne Belgique<\/a>.<\/p>\n LA LOM @ NEST<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Ann Carpentier<\/p>\n Voor dat streepje Zuid-Amerikaanse gelukzaligheid kwam LA LOM in de late namiddag meer dan gelegen. De band uit Los Angeles had dat zuiderse temperament en de sensualiteit waar het publiek van Rock Werchter op zo\u2019n openingsdag nood aan had. Het moest allemaal niet te complex en het mocht vooral dansbaar zijn. De instrumentale nummers van LA LOM leenden zich in elk geval bijzonder goed voor de aanwezige losse en minder losse heupen. De percussie had iets opzwepend, maar de echte x-factor was het fluwelen en spontane gitaarspel van de twee gitaristen. Met een zekere flair namen ze het publiek op sleeptouw en met een paar handgebaren zweepten ze het ter goeder stond op. Nog een leuk feitje is dat LA LOM nooit volgens een bepaalde setlist speelt; alles wordt organisch beslist op basis van de sfeer in het publiek. Net daarom wist de Amerikaanse band exact de juiste snaar te raken en bleef het een zeer sfeervol en amusant halfuur.<\/p>\n Kasabian @ Main Stage<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Ann Carpentier<\/p>\n Soms stellen we ons luidop de vraag wat een band als Kasabian anno 2026 nog verloren heeft op het hoofdpodium van een festival als Rock Werchter, en al zeker zo hoog op de affiche. Sinds het vertrek van Tom Meighan is het voor de bende uit Leicester toch vooral teren op hits en anthems uit een lang vervlogen tijd. Het geluk dat ze hebben is echter dat Serge Pizzorno de uitgelezen man is om een festivalweide gek te maken. Dat kon hij voor de goede orde vroeger ook al, maar nu krijgt hij h\u00e9lemaal vrij spel. Daarnaast heeft de groep ook gewoon de hits om de boel op stelten te zetten. \u201cClub Foot\u201d was bijvoorbeeld al meteen een bommetje dat de (voorzichtige) moshpit opentrok, en daarna was het hek al vrij snel van de dam.<\/p>\n Voor \u201cUnderdog\u201d verkende Pizzorno het publiek van iets dichter bij; \u201cShoot the Runner\u201d ontketende in de voorste vakken een pogo. Om maar te zeggen dat Kasabian zonder al te veel aarzeling met beide voeten op het gaspedaal ging staan. De frontman bleef daarin weliswaar nooit foutloos, maar geen haan die ernaar kraaide: dit was gewoon een uurtje hitjes brullen en sfeer maken in de zon. \u201cYou\u2019re in Love with a Psycho\u201d kreeg mensen op schouders, een vreemd intermezzo waarin \u201cWe Are Your Friends\u201d van Justice door de boksen knalde hield de sfeer er dan weer in. Met het nieuwere \u201cComing Back to Me Good\u201d werd dan weer pijnlijk duidelijk dat het bij Kasabian vooral is beginnen kabbelen richting afkooksels de laatste jaren, en zelfs een knipoog naar \u201cNot Like Us\u201d van Kendrick Lamar kon dat niet redden. Dat was overigens het begin van een cringe onderonsje waarbij ook \u201cInsomnia\u201d van Faithless passeerde. Gelukkig liep dat uiteindelijk over in \u201cVlad The Impaler\u201d, maar hoe verder de set vorderde, hoe duidelijker de spreidstand van de groep uit Leicester werd: teren op het verleden of tevergeefs te hard willen proberen om hip te zijn. Toch raar om een Calvin Harris-samenwerking te laten horen en vlak erna met cultklassieker \u201cFire\u201d op de proppen te komen. Soit, Kasabian is nu meer een feestband dan eentje die komt om riffs te pompen. De weide ging er goed op, en da\u2019s uiteindelijk toch nog altijd waar een festival om draait.<\/p>\n Loyle Carner @ The Barn<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Peter Verstraeten<\/p>\n De Britse Loyle Carner bracht iets meer dan een jaar geleden met hopefully! zijn vierde langspeler uit en keerde daarvoor met plezier terug naar Rock Werchter. Carner verwees halverwege naar een eerdere passage waarbij hij in KluB C stond, maar dit keer was het The Barn die vol liep voor de hiphop met invloeden uit jazz en soul. De teksten vloeiden al rappend uit zijn lijf en dat met een charmante oprechtheid, terwijl de band er soms met een vleugje saxofoon of een lekkere baslijn een zwoele saus over goot. Tijdens de groovy tracks zag je de zee aan hoofden deinen en waar het soms gestructureerd aanvoelde, kwam het op andere momenten in de buurt van een bevrijdende chaos. Loyle Carner leek met kleuren te spelen en genoot zienderogen wanneer er werd meegezongen met pakweg \u201cDamselfly\u201d of \u201cLying\u201d. Bij die laatste werd er met een zekere voorzichtigheid meegezongen, want ook Carner bracht het lied op een gevoelige manier. \u201cStill\u201d, \u201cAbout Time\u201d en \u201cOttolenghi\u201d voegden richting het slot telkens meer sfeer toe aan de set en tegen het einde van zijn concert had Loyle Carner iedereen overtuigd van zijn talent. De Brit pakte met veel gemak uit op Rock Werchter en toonde aan dat je de naam van het festival niet moet waarmaken om een sterke set neer te zetten.<\/p>\n Karen Di\u00f3 @ NEST<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Peter Verstraeten<\/p>\n Karen Di\u00f3 is de Braziliaans-Britse punk-provocateur die in 2023 viraal ging met \u201cSick Ride\u201d en sindsdien niet meer is gestopt. Na een debuut-EP op Hopeless Records en supports voor onder andere Limp Bizkit en Sum 41 stond ze op donderdag op NEST in de volle avondzon. Het begin was even onwennig, maar eens het eerste nummer begon, verdween die twijfel snel. Haar cover van Chappell Roan\u2019s \u201cCasual\u201d was misschien wel het meest verrassende moment: volledig losgerukt van het origineel; harder en energetischer, met genoeg eigenheid om het bijna als een eigen nummer te laten klinken. Tussendoor speelde ze ook \u201cI Wanna Be\u201d, een Portugees nummer als knipoog naar haar Braziliaanse roots. De laatste drie nummers waren de zwaarste van de set, met een nog niet uitgebracht nummer als eerste in de reeks. De afsluiter was \u201cSick Ride\u201d, en de hele weide sprong mee in de felle avondzon.<\/p>\n Dylan Gossett @ KluB C<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Ann Carpentier<\/p>\n Ook Rock Werchter ontsnapt niet aan de groeiende populariteit van country. Dylan Gossett, voor het eerst in ons land, lijkt misschien wel de ideale Amerikaanse schoonzoon en dat trok hij ook door op het podium in de Klub C. Hoewel deze niet al te vol was, maakte hij wel een zeer sympathieke en geordende indruk. Gossett wist waarmee hij bezig was en kon daarvoor ook rekenen op een zeer goede begeleidingsband. De start was met \u201cTree Birds\u201d een vol succes. De mondharmonica gaf extra kleur aan het nummer, maar de echte hoogtepunten volgden daarna aan een hoog tempo. De band wisselde meermaals van plaats, terwijl Gossett als kapitein standvastig en met zijn gitaar in de aanslag alles verder in goede banen kon leiden. Op het nieuwe \u201cHoneysuckle\u201d werd de banjo prominent uitgespeeld en \u201cBack 40\u201d wist op zich ook wel te charmeren. Onze vrees dat het allemaal heel \u2018cheesy\u2019 ging zijn was ongegrond, want met een zekere oprechtheid vertelde hij de verhalen uit zijn leven. Op sfeerbrenger \u201cHangin\u2019 On\u201d kwam alles mooi samen en Klub C werd logischerwijs heel enthousiast. Zijn bekendste nummer, \u201cCoal\u201d, werd vakkundig pas tegen het einde uit het vuur gehaald en bevestigde zijn status als rijzende countryster.<\/p>\n The Lumineers @ Main Stage<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Peter Verstraeten<\/p>\n Op een dag met Mumford & Sons als headliner, is het bijna een vanzelfsprekendheid dat ook The Lumineers op de affiche staat. Ondanks dat de relevantie soms een beetje zoek is, blijft het succes van die eerste platen wel zo groot dat de band uit Denver nog altijd tot de meest gestreamde artiesten ter wereld behoort. Gezien er niet per se een nieuwe plaat voor te stellen was, kreeg Rock Werchter een soort wandeling doorheen de carri\u00e8re van Wesley Schultz en Jeremiah Fraites. Van variatie was er echter niet zo heel veel sprake, dus vielen de hitjes nog net dat tikkeltje meer op. \u201cHo Hey\u201d zat vrij vroeg in de set en een prachtig volle weide scandeerde die twee woorden bijgevolg luidkeels mee. Badend in het ondergaande zonnetje kreeg de combinatie tussen melancholie en euforie dus al snel een extra randje.<\/p>\n Doordat het vooral de hitjes waren die opvielen, kabbelde de set over het algemeen vrij gemoedelijk voort. Perfecte achtergrondmuziek om bij weg te dromen, met af en toe de gelegenheid om eens recht te veren. \u201cOphelia\u201d zorgde zo voor een golf van herkenning, waarna de eerste confetti van het weekend het totaalplaatje deed kloppen. Een gouden confettiregen overigens, die de set eigenlijk perfect samenvatte: mooi, maar tegelijkertijd ook weinig verrassend. The Lumineers deed op Rock Werchter hetzelfde als het altijd doet, en dat is gewoon een fijne show spelen. Gekke dingen gebeuren daar niet in, laat staan dat je sommige nummers achteraf nog van elkaar kan onderscheiden, maar de Amerikanen weten wel gewoon hoe ze het moeten verpakken \u00e9n verkopen. De bandintroductie werd tegen het einde misschien belachelijk lang uitgerokken, maar gezien de omstandigheden viel er eigenlijk niet heel veel aan te merken op de set. Want zoals gezegd: fijne (cheesy) muziek, in combinatie met die zonsondergang\u2026 Dat werkt gewoon.<\/p>\n JADE @ The Barn<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Ann Carpentier<\/p>\n JADE was op de openingsdag een vreemde eend in de bijt als popster, maar maakte meer dan duidelijk dat haar passage op het festival de moeite waard was. Ze opende met \u201cIT Girl\u201d en toonde zo meteen wat voor een diva, uiteraard goedbedoeld, ze is. Met dansers, coole visuals, een sterke lichtshow en wind in haar weeldige haren kwam ze met een afgewerkte productie naar Rock Werchter. Van een dramatische ballade over een duet met haar jongere zelf naar een funky en groovy disconummer: het ging allemaal vanzelf bij de Britse. Genres werden op een hoop gesmeten, waarbij de snelle afwisseling voor een constante frisse wind zorgde. Tussendoor uitte JADE bovendien haar dankbaarheid en gaf ze soms wat extra uitleg bij de nummers, zoals waarom ze \u201cWasabi\u201d van Little Mix nog steeds een belangrijk nummer vindt. Het lied werd akoestisch ingezet, waarna de band inviel en er choreografie\u00ebn met een stoel volgden. De zangeres haalde alles uit de kast, zelfs al was de tent aanvankelijk vrij leeg.<\/p>\n Zo\u2019n vrij lege tent bleek geen probleem, want degenen die er wel waren, stonden er met veel enthousiasme. Beetje bij beetje schoof het volk aan, waarop JADE toegaf dat dat deugd deed. De Britse combineerde dansen en zingen veelal alsof het haar geen moeite kostte, terwijl de backingtrack voor de nodige steun zorgde. De harmonie\u00ebn uit haar muziek zijn dan ook moeilijk in je eentje te brengen en vooraleer ze een Little Mix-medley bracht om haar afkomst te eren, vroeg ze dan ook aan het publiek om haar bij te staan in de vierstemmige zang. Met onder meer \u201cTouch\u201d, \u201cSalute\u201d en \u201cShout Out to My Ex\u201d kregen we een bloemlezing van de girlgroupdagen; niet onlogisch een hoogtepunt van haar set. Afsluiten gebeurde vanzelfsprekend met \u201cAngel of My Dreams\u201d, wat in feite niet meer was dan een dikke toef slagroom op een heerlijke taart. JADE was zonder enige twijfel een van de beste artiesten op dag \u00e9\u00e9n van Rock Werchter, zelfs als vreemde eendje.<\/p>\n PUP @ NEST<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Ann Carpentier<\/p>\n PUP is al meer dan tien jaar bezig en heeft nooit echt dat grote moment gehad dat een band als de hunne eigenlijk verdient. Vijf albums ver van hun zelfgetiteld debuut in 2013 tot Who Will Look After the Dogs? vorig jaar, blijven ze \u00e9\u00e9nvan die bands die critici graag citeren maar die het grote publiek net blijft ontglippen. Frontman Stefan Babcock maakte bij aanvang al meteen een grapje dat er tijdens de set veel \u2018ehhhh pretty good\u2019 zou zijn, en achteraf gezien was dat een verrassend accurate zelfbeschrijving. Zijn stem heeft iets fragiels en hoog, maar met net genoeg kracht eronder om het niet kwetsbaar te laten klinken. De twee gitaren geven nummers die op papier niet zo snel of complex zijn toch meer gewicht dan je verwacht. E\u00e9n van de vroegere nummers had zelfs iets van Vampire Weekend in zich, wat in de context van de rest van de set even verrassend als welkom aanvoelde. De affiche achter de band, met redelijk slecht getekende versies van de bandleden en een puppy per persoon, plus \u00e9\u00e9n kat, was op zich al een reden om even naar voren te schuiven. Een moshpit die halverwege ontstond voelde dan weer minder gepast, omdat die energie beter tot zijn recht kwam als je gewoon stond te luisteren. \u2018Go for the rock and leave the talk\u2019, zoals Babcock zelf al leek te beseffen. Uiteindelijk redelijk goed, maar niet fantastisch, en ook dat is precies wat ze zelf beloofden.<\/p>\n Tom Smith @ KluB C<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Peter Verstraeten<\/p>\n Ondanks dat hij bij de release van zijn soloplaat zelf aangaf dat hij met dit project totaal niet op Rock Werchter zou passen, is het eigenlijk geen verrassing dat hij nog geen week na die uitspraak toch op de affiche is beland. De Brit heeft een enorm stuk van zijn populariteit en carri\u00e8re te danken aan het festival, net omdat Editors er zowat gegarandeerd voor een epische set zorgde. Nu op eigen houtje dus, met There Is Nothing In The Dark That Isn\u2019t There In The Light als focuspunt. Of dat is toch wat we op voorhand hadden verwacht, want een volle KluB C werd meteen getrakteerd op Editors-hitje \u201cSugar\u201d. Het gebeurde echter allemaal in afgeslankte vorm: Smith had enkel een extra gitarist meegebracht, waardoor alles volledig akoestisch gebeurde.<\/p>\n De kans dat het, zeker op een festival, allemaal wat saaier kan worden loert dan altijd om de hoek, maar Smith kwam er op zich nog goed mee weg. \u201cLife is for Living\u201d ontketende zelfs een subtiel meezingmomentje, al was dat slechts klein bier ten opzichte van \u201cMunich\u201d. De set wisselde met andere woorden mooi af met om de beurt een solo- en dan een Editors-nummer \u2013 en je kan wel raden waar iedereen op wachtte. \u201cAn End Has a Start\u201d galmde bijgevolg door de tent, en dat was meteen ook het moment waarop de conclusie van de set al gevormd kon worden: ondanks de grootte van het gebeuren was dit een gezellig kampvuurmoment dat de Brit opvallend klein kon houden. Dat een deel van het publiek halverwege richting The War on Drugs of The Prodigy trok, was op zich een mooie zaak; de aandachtige luisteraar bleef. Die kreeg met \u201cThe Lights of New York City\u201d nog een heerlijk melancholische single voorgeschoteld, maar ook (en beter!) een Neil Young-achtige versie van \u201cSmokers Outside the Hospital Doors\u201d m\u00e9t mondharmonica.<\/p>\n Dat het uiteindelijk \u201cPapillon\u201d en zeker \u201cNo Sound but the Wind\u201d waren die voor de laatste vleugjes magie mochten zorgen, stond eigenlijk al op voorhand in de sterren geschreven. Want dat was Tom Smith in de KluB C wel, ondanks dat het bijlange na niet de gemakkelijkste weg was om te volgen. De wederzijdse liefde is nog altijd groot.<\/p>\n The War on Drugs @ Main Stage<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Peter Verstraeten<\/p>\n The War on Drugs mocht onder de zakkende avondzon spelen, een setting die de Amerikaanse groep hun muziek alleen maar extra kracht bijzette. Met vijf albums onder de arm, waarvan de jongste inmiddels ook al een paar jaar oud is, kwam de groep eigenlijk een soort van \u2018best of\u2019 brengen. \u201cRed Eyes\u201d bracht al snel tempo in de set na een melancholische opener, waarbij er al wat gedanst werd. De weide voor het hoofdpodium liep niet al te vol, maar genoot duidelijk wel van de veelal soezerige muziek. The War on Drugs is bovendien een band die er in slaagt om dromerige muziek te maken die uptempo en uit veel elementen bestaat, ondanks dat veel dromerige muziek net ingetogener is. Dat alleen al toont waarop de Amerkanen hun derde passage op het festival verdiend hebben.<\/p>\n The War on Drugs pakte bovendien nog eens uit met een sterke setlist, waarbij \u201cHarmonia\u2019s Dream\u201d kleur bracht na het rustigere \u201cI Don\u2019t Wanna Wait\u201d. Daarna stapte de groep naar een hoger niveau, nog dichter richting het droomrijk met \u201cThinking of a Place\u201d. De heerlijke donkere song voelde aan als een lange rit door een eindeloze tunnel, waarbij een verlengde \u201cUnder the Pressure\u201d het lichtpunt aan het einde was. Met wat solo\u2019s erbij werd het een vreugdevol uitje vooraleer er met het fenomenale \u201cStrangest Thing\u201d in schoonheid werd afgesloten. The War on Drugs deed exact wat we hadden verwacht, maar deed dat zeer goed, en ook dat hadden we eigenlijk verwacht.<\/p>\n Midnight Generation @ NEST<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Peter Verstraeten<\/p>\n Terwijl The Barn uitpuilde voor de intensiteit van The Prodigy konden de liefhebbers van de meer disco-achtige dansmuziek hun danspasjes bovenhalen bij het Mexicaanse Midnight Generation. Ze begonnen in NEST voor een degelijke hoeveelheid mensen. De vrolijke en funky deuntjes trokken echter geleidelijk aan meer en meer mensen aan. Het Mexicaanse gezelschap bracht iets wat in lijn ligt met Parcels, Daft Punk en Jungle, maar dan nog meer opzwepend en met een nog grotere gelukzaligheid. Een strakke lichtshow kwam bij de schemering aardig tot zijn recht en veranderde het plein voor NEST in een dansvloer waar stilstaan ten strengste verboden was. De Nile Rodgers funky-gitaren, de zwoele percussie en de stemvervormers zijn dan wel niet per se vernieuwende ingredi\u00ebnten, maar door de songs in elkaar te laten overgaan bleef de fun constant in de set. Wie toevallig passeerde of gewoon uit nieuwsgierigheid even kwam piepen, zal Midnight Generation voor velen een van de ontdekkingen van deze editie zijn. Kleine voorspelling: binnen een paar jaar puilt The Barn voor deze band uit.<\/p>\n Blood Incantation @ KluB C<\/p>\n \u00a9 CPU \u2013 Ann Carpentier<\/p>\n Blood Incantation is een band die je niet zomaar even bekijkt en passeert. De Colorado-based deathmetalband heeft met hun meest recente album Absolute Elsewhere een sound gecre\u00eberd die zich bijna niet laat omschrijven zonder het onrecht te doen: kosmische deathmetal waarbij uitgesponnen, bijna meditatieve passages die zo uit een Pink Floyd-plaat kunnen komen, worden afgewisseld met het soort riffgeweld dat de grond onder je voeten doet trillen. Live is dat contrast nog groter en nog indrukwekkender. Het decor in Klub C droeg daar enorm aan bij: een duistere, rituele sfeer met rookmachines en lichtspelen die het gevoel gaven dat er iets opgeroepen werd in plaats van dat gewoon een concert gespeeld werd. De vier bandleden zelf, de meest clich\u00e9 metal uitziende halfkale mannen die je je kan voorstellen, stonden er roerloos en volledige geconcentreerd bij, wat het geheel alleen maar zwaarder en serieuzer maakte. Het zijn de climaxen die blijven hangen, momenten waarop de muziek zich minutenlang opbouwt door rustige, zwevende texturen en dan plotseling met stevig gewicht neervalt. Wie niet wist wat hen te wachten stond werd omvergeblazen. En wie het album kende begreep meteen dat dit een van die sets was waarvoor je eigenlijk naar het festival bent gekomen.<\/p>\n Fan van de foto\u2019s? Op onze\u00a0Instagram<\/a>\u00a0staan er nog veel meer!<\/p>\n De recensie van Mumford & Sons lees je hier<\/a>. Deze recensies werden geschreven door\u00a0Lucas Palmans<\/a>,\u00a0Simon Meyer-Horn<\/a>,\u00a0Robbe Rooms<\/a> en Tjorven Florin<\/a>.<\/p>\n \t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/BaluBrigada-RockWerchter-2-7-26-4.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/Monza-RockWerchter-2-7-26-6.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/thBenEllis_RW_Donderdag_AnnCarpentier-06.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/AllThemWitches-RockWerchter-2-7-26-3.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/thZwangereGuy_RW_Donderdag_AnnCarpentier-06.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/Bente_RW_Donderdag_AnnCarpentier-05.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/thBasht-RockWerchter-2-7-26-2.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/thTheVaccines-RockWerchter-2-7-26-1.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/thTriggerfinger_RW_Donderdag_AnnCarpentier-07.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/YardAct-RockWerchter-2-7-26-1-1024x769.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/thLaLom_RW_Donderdag_AnnCarpentier-17.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/Kasabian_RW_Donderdag_AnnCarpentier-13.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/LoyleCarner-RockWerchter-2-7-26-4.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/thKarenDio-RockWerchter-2-7-26-2.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/DylanGosset_RW_Donderdag_AnnCarpentier-04.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/TheLumineers-RockWerchter-2-7-26-10.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/Jade_RW_Donderdag_AnnCarpentier-05.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/thPUP_RW_Donderdag_AnnCarpentier-01.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/thTomSmith-RockWerchter-2-7-26-1.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/thTheWarOnDrugs-RockWerchter-2-7-26-1.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/MidnightGeneration-Zonsondergang-RockWerchter-2-7-26-4.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/be-nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/BloodIncantation_RW_Donderdag_AnnCarpentier-26.jpg\")
<\/p>\n
De recensie van The Prodigy lees je hier<\/a>.
Alle recensies van Rock Werchter 2026 lees je\u00a0hier<\/a>.<\/p>\n