“Mijn vader was eigenzinnig, nuchter en een groot muziekliefhebber. In zijn huis stonden duizenden lp’s en cd’s, stad en land struinde hij als koopjesjager af om muziek te vinden van zijn favoriete artiesten. Daar genoot hij van.
Mijn ouders zijn al heel lang uit elkaar. Als kind vierde ik na de scheiding altijd oud en nieuw met mijn vader bij mijn oma thuis. Dan mocht ik laat opblijven, waren er lekkere oliebollen en keken we skischansspringen op tv. Mooie herinneringen die ik nu extra koester.”
“Aangezien ik op twee uur rijden van mijn vader woon, zag ik hem niet vaak. Maar onze band was goed, we hadden geregeld contact. Ik ben vrij laat moeder geworden, op mijn veertigste werd mijn dochter geboren. Zij was de kers op de taart voor mijn vader, die er waarschijnlijk niet meer op had gerekend om opa te worden. Pap was dol op zijn kleindochter en vond het heerlijk om met haar liedjes te zingen en boekjes te lezen.”
Samen de natuur in
“Zijn hart lag daarnaast in het onderwijs. Tot aan zijn pensioen stond hij voor de klas, en een jaar na zijn pensionering keerde hij zelfs weer enige tijd terug als leraar. Ik lijk wel op hem. Ook ik zit in het onderwijs en ik ben net zo nuchter als hij was. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg, vond pap. Dat heb ik ook. Dingen hoeven niet over the top te zijn voor mij en ik heb een hekel aan arrogantie. En ik ben eigenwijs, net als hij was.
We gingen graag samen wandelen. Dat deed ik als kind al en dat zijn we altijd blijven doen. Lekker samen naar buiten de natuur in. Al wandelend hadden we fijne gesprekken.”
“Met oudjaarsavond heb ik niet heel veel. Ik hoef het niet te vieren met een groot feest en doe niet aan goede voornemens. Maar de periode rond de feestdagen, met alle lichtjes en gezelligheid, betekent wel veel voor mij. En ieder jaar belde ik op 1 januari mijn vader om hem een gelukkig nieuwjaar te wensen.”
Laatste wandeling in onwetendheid
“Bij de jaarwisseling vier jaar geleden was dat niet anders. Op nieuwjaarsochtend belde ik mijn vader, maar hij nam niet op. Dat vond ik gek, want meestal was hij thuis. Later belde ik nog een keer: weer geen gehoor. Ook mijn broer kreeg hem niet te pakken. We belden een neef van mijn vader met wie hij vaak omging, misschien was hij daar? Maar ook hij had niets van mijn vader gehoord. Het baarde me zorgen.
Om mijn zinnen te verzetten maakte ik een wandeling met mijn gezin. Aan die wandeling heb ik heel intense herinneringen, ik weet nog precies hoe we liepen en wat ik toen voelde in mijn onderbewustzijn. Het was de laatste wandeling in onwetendheid, hoewel ik ergens wist dat het mis was. Zeker toen mijn broer – die wel bij mijn vader in de buurt woont – bij hem langsging met zijn sleutel en er niet in kwam omdat de dievenklauw er nog op zat. De politie werd gebeld en brak de deur open. Pap werd boven levenloos aangetroffen.”
“Mijn broer belde mij met het nieuws: ‘Pa is dood, we wachten nu op de schouwarts.’ Ik weet niet meer wat er precies werd gezegd en hoe ik reageerde, alles ging in een waas. Samen met mijn man en dochter stapte ik in de auto. Bij mijn vader thuis aangekomen trof ik mijn broer. Pap lag nog boven, ik heb hem niet meer gezien.
Uit onderzoek van de schouwarts bleek later dat hij die nacht ongelukkig ten val was gekomen en daaraan was overleden. Totaal onverwachts dus.”
Geen lange, pijnlijke lijdensweg
“Mijn vader leed al jaren aan kanker. Hoewel de chemopillen goed aansloegen was hij niet meer te genezen en het lag in de lijn der verwachting dat hij hieraan zou overlijden.
De shock van zijn plotselinge overlijden was groot, maar ergens ben ik blij dat het wegkwijnen aan kanker hem bespaard is gebleven. Hij heeft geen lange, pijnlijke lijdensweg gehad.”
“Mensen wensten mij een gelukkig nieuwjaar en zeiden meteen ‘gecondoleerd’ er achteraan. Dat was heel dubbel. Op dat moment was ik totaal niet bezig met het nieuwe jaar. Na de uitvaart haalden mijn broer en ik het huis van onze vader leeg. Dat vond ik heel moeilijk. Het gemis was – en is – groot, maar ik had thuis een peuter die veel afleiding bood, ook mijn man was een grote steun.”
Nooit meer ‘gelukkig nieuwjaar’ wensen
“Deze jaarwisseling is het vier jaar geleden dat mijn vader stierf. Voor mij is het geen feestdag meer maar zijn sterfdag. Dit jaar maak ik een rondreis door Egypte met mijn gezin. Nu, op 1 januari zit ik aan de Rode Zee waar we gaan duiken. Natuurlijk denk ik aan mijn vader, maar ik ga niets speciaals doen om hem te herdenken. Liever eet ik ieder jaar een taartje op zijn verjaardag, dat vind ik een mooiere gelegenheid.
Het blijft gek dat ik mijn vader nooit meer zal zien. Dat ik nooit meer met hem zal wandelen, waar ik zulke mooie herinneringen aan heb. En dat ik hem nooit meer gelukkig nieuwjaar kan wensen.”
Wegens privacyredenen is de naam van Sanne gefingeerd.
Nooit meer?
Wil jij ook je verhaal kwijt en vertellen wat je ‘nooit meer’ wil meemaken, doen of juist laten? We zijn benieuwd naar jouw verhaal. Mail ons op weekendmagazine@rtl.nl