Schurken in horrorfilms werken uitstekend als ze spaarzaam worden ingezet. Het feit dat we niet veel zien van bijvoorbeeld The Babadook, Hannibal Lecter of de haai in JAWS, maakt hen zo angstaanjagend.
En dan zijn er nog de onderstaande schurken, stuk voor stuk iconisch en vervolgens zwaar onderbenut in minstens één van hun vele optredens:
5) Michael Myers in Halloween Ends
Nadat Halloween Kills een complete ‘Myers’-film was geworden, was het ergens logisch om hem in het slotdeel van de trilogie wat terug te schroeven, maar niet tot het punt dat hij er nauwelijks in voorkomt en de focus verschuift naar een gepeste tiener die de moordenaar wordt.
4) Pinhead in Hellraiser: Inferno
Hoewel regisseur Scott Derrickson het ontkent, beweert vertolker Doug Bradley dat Inferno oorspronkelijk helemaal geen ‘Hellraiser’-film moest worden. In feite is het gewoon een misdaadserie over corrupte agenten waarbij Pinhead in de laatste vijf minuten geforceerd nog even opduikt.
3) Freddy Krueger in New Nightmare
Dit is eigenlijk geen slecht vervolg, maar de nieuwe richting die de makers proberen in te slaan, werkt niet echt. De monsterlijke Entity is amper te zien en, ondanks enkele veranderingen in make-up, nog steeds gewoon Freddy Krueger die praktisch hetzelfde doet als zijn filmische voorganger.
2) Albert Wesker in Resident Evil 3-4-5-6
Een memorabele antagonist met gladgestreken haar, zonnebril, zwarte jas en coole uitstraling. Althans, in de games. Na een korte cameo in Extinction, kreeg hij een groter aandeel in Afterlife. Helaas ging dit gepaard met afschuwelijke CGI en een alom bekritiseerde, vlakke acteerprestatie van Shawn Roberts. Het personage werd ook niet gered in Retribution of The Final Chapter, aangezien hij vrijwel niets te doen kreeg. En Welcome to Raccoon City bood alleen een oorsprongsverhaal over hem wat nergens toe leidde, waardoor zijn verraad aan het team geen enkele emotionele impact had.
1) Jason Voorhees in Jason Goes to Hell: The Final Friday
Na de eerste vier delen kende de franchise een sterk afnemend succes. Bij deel 8 werd duidelijk dat het publiek Jason simpelweg beu was, ondanks verandering van setting. Deel 9 was een gewaagde poging tot uitbreiding van de mythologie, maar bleek uiteindelijk gewoon meer van hetzelfde.