Nog steeds kunnen Albert en Annie Ruben uit Assen het niet geloven. “Sprakeloos, dat kan niet” zegt Albert hoofdschuddend. Toch was het wel zo: zijn broer Jan was overgekomen uit Canada. Voor het eerst in twintig jaar kon hij zijn broer weer een knuffel geven. “Dan moet je ervan genieten.”
Negen dagen was Jan in Drenthe. Hij logeerde bij familie in Zuidlaren, maar werd elke dag naar Assen gebracht. “Die dagen vliegen gewoon om”, zegt Albert daarover. “Dan heb je het over van alles en nog wat. En je gaat de familie bij langs. We hebben zelfs nog een familiereünie gehad.” Ook gingen de broers nog langs bij de boerderij waar Jan in 1931 geboren is.
De broers videobellen elke zondag met elkaar. Hoewel Jan al twee weken wist dat hij naar Assen zou komen, hield hij de kaken stijf op elkaar. “Ze hebben allemaal hun mond gehouden”, zegt Annie erover. Zelfs hun kleinkind die het programma geschreven had, wist niet dat dit door zou gaan. “Toen ging ik haar bellen en zei: ‘ome Jan is hier’. Zij was helemaal verbaasd, had nooit wat weer gehoord.”
Het echtpaar Ruben is heel dankbaar dat zij uitgekozen zijn door het programma. “Wij willen de hele organisatie hartelijk danken voor de moeite die zij gedaan hebben. Mijn broer heeft er ook echt van genoten. Wij beide”, aldus Albert. “Het was een hele toestand”, bevestigt Annie. “Maar ik vond het toch wel heel mooi dat hij er weer bij zat.”
Na negen dagen komt het bezoek van Jan weer ten einde. Hij moet terug naar Canada. Volgens Albert was het afscheid niet dramatisch. “Het is zoals het is. We nemen afscheid zoals we dat twintig jaar geleden ook gedaan hebben. En waarschijnlijk zien we elkaar in levende lijve nooit weer. Het allerbeste.”