“Mike is gewoon, net als zijn vader, afgestompt onder de militaire junta van zijn moeder”

Mike Hansler is 34, geen 12. Denise is zijn vriendin, niet die van zijn moeder Monique. Het is het jaar 2026, niet 1726.

Ik weet het: u weet het. Maar ik wilde toch nog maar even de feiten op een rijtje zetten om te voorkomen dat we de absurditeit van de nieuwste ontwikkelingen bij De Hanslers zouden bagatelliseren.

Alles dat je moet weten over deze vreselijke familie, is het feit dat niet Mike maar zijn moeder Monique besloot om zijn relatie te beëindigen vanwege wat vage geruchten op de playa. En Mike daarna zoiets had van: “Ja, nee, prima hoor. Ze zoekt het verder inderdaad maar uit.”

Vervolgens werd Denise zonder pardon ’s avonds met inboedel en al op straat gezet. Te ver weg van Nederland om in één keer naar huis te rijden. Te arm om het eerste het beste hotel in te wandelen zodat ze in ieder geval weer een bed had. Monique wist dit allemaal. En, erger nog: Mike ook.

Toch kan ik me moeilijk boos maken over Mike, de sukkel die het allemaal laat gebeuren. Wellicht zijn sommige mensen echt zo koud als het over hun ex gaat, maar hij echt niet. Hij is gewoon, net als zijn vader, afgestompt onder de militaire junta van zijn moeder.

Verzetten is zinloos, heeft Mike geleerd, en daardoor ziet hij niet eens meer dat ook hij gewoon zou kunnen vluchten. Man, wat zou ik graag aan Donald Trump vragen om die arme jongen en zijn vader met een helikopter aan het Spaanse strand op te halen. Maar ja.

Intussen leert Nederland dankzij Monique een heel nieuw concept van vriendschap. Wekenlang kleineerde en pestte ze haar schoondochter. Geen mogelijkheid liet ze onberoerd om Denise te laten voelen dat ze derderangsburger was in de familie Hansler. Nu weten we dat ze zelfs kostgeld moest betalen, terwijl haar verboden werd om eigen inkomsten te genereren. 

Maar toen ze haar schoonmoeder tegenover anderen volkomen terecht een ’teringwijf’ zou hebben genoemd, wat ze zelf overigens tegenspreekt, was Denise in de ogen van Monique de slechte vriendin. Het is van een zeldzame schaamteloosheid. En Harm Edens, de voice-over, maakt zichzelf ook volstrekt belachelijk door in dat gejammer mee te gaan.

Pijnlijk genoeg voor de makers waren zij er niet bij toen dit alles gebeurde. Zij, en wij dus ook, moeten het doen met de verklaringen van de betrokkenen. En hoewel ik mijn hand niet in het vuur zou steken voor de versie van Monique, heeft ze in één opzicht toch nog een goede daad verricht: Denise is vrij.

Zoals Lucius Malfidus in Harry Potter ooit per ongeluk huiself Dobby bevrijdde met een sok, zo rukte Monique met haar egotrip de ketenen van haar schoondochter los. En dat is misschien wel de wrangste les van deze hele serie: in verhalen koppelen we verlossing het liefst aan moed. Maar soms is het domweg een optelsom van lafheid op de ene kant van de weegschaal en wreedheid op de andere.

Tot de volgende,

Rob.

Denise deed exclusief aan RTL Boulevard haar kant van het verhaal.