“Ik ging overstag, maar gaf wel aan dat ik een volwassen exemplaar wilde, een adoptiehond”
Tijdens de coronaperiode sloeg de hondenkoorts toe in huize Hanssen. Althans, bij haar man en twee zoons. De Vlaamse dame was niet direct enthousiast over het idee. Uiteindelijk zwichtte Evi, al stelde ze wel duidelijke voorwaarden. “Ik ging overstag, maar gaf wel aan dat ik een volwassen exemplaar wilde, een adoptiehond.” Via een vriendin die Spaanse straathonden opvangt, leek die wens uit te komen.
Die adoptie ging uiteindelijk niet door, maar daarmee was het verhaal nog niet ten einde. Op aanraden van haar vriendin, die haar voorzichtig richting de puppy’s stuurde, viel Evi alsnog als een blok. Zo deed Zaza haar intrede in het gezin: naast haar twee zoons kreeg Evi er ook een soort van dochter bij, een ‘langpotige blondine’ die al snel een onmisbaar onderdeel van het huishouden werd.
De hond is een mix van een setter en een windhond, met alle gevolgen van dien. “Wat betekent: een beest dat niet luistert en heel snel heel ver weg rent. Gelukkig is ze ook zelfstandig, maakt ze niets stuk, slaapt ze veel en is ze binnen heel rustig. Het is binnen een kat en buiten een galopperend paard.”
Inmiddels zijn Evi en Zaza onafscheidelijk. “Ik ga twee keer per dag anderhalf uur met haar wandelen in het natuurgebied en dan zijn we allebei zielsgelukkig.” Terugkijkend kan Vlaamse er alleen maar om lachen. “Ik noem Zaza wel eens gekscherend mijn mooiste vergissing!”
Je leest het hele interview in de Beau Monde, die vanaf donderdag in de winkels ligt.