Dit is het dagelijkse commentaar van NRC. Het bevat
meningen, interpretaties en keuzes. Ze worden geschreven door een groep
redacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de commentaren laat NRC zien waar het voor staat. Commentaren bieden de lezer een
handvat, een invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.
Dat Donald Trump de oorlog in Oekraïne niet „binnen 24 uur” zou beëindigen, zoals hij ooit pochte, wekte in de wereld van de echte diplomatie geen verbazing. Daarvoor was de oorzaak van het probleem – de Russische president Vladimir Poetin – te hardnekkig. Bijna twaalf maanden na Trumps terugkeer in het Witte Huis wijst niets erop dat de zwalkende Amerikaanse president binnenkort de eer kan opstrijken voor de zoveelste oorlog die hij volgens eigen zeggen ‘beëindigt’.
Dat betekent niet dat er een heel jaar niets is veranderd rond de weerzinwekkende oorlog die al honderdduizenden militairen en vijftienduizend burgers het leven heeft gekost. Omdat Trump weigert de druk op de agressor, Rusland, op te voeren, is onder de Europese bondgenoten van Oekraïne eindelijk het besef doorgedrongen dat zij zélf verantwoordelijkheid moeten nemen voor de veiligheid van het continent.
Dat grote landen als het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk zich bereid tonen na een bestand een militaire garantiemacht op Oekraïense bodem te stationeren, is een doorbraak. Andere bondgenoten gaan minder ver, maar met hun harde toezeggingen voor blijvende militaire steun krijgen de contouren van een Europese veiligheidsstructuur steeds meer vorm. De kern daarvan is de Oekraïense krijgsmacht zelf, met zo’n achthonderdduizend man het op één na grootste leger van Europa – na Rusland.
De Amerikanen willen alleen op de achtergrond een rol spelen, als militaire stok achter de deur, om te voorkomen dat Moskou na een bestand opnieuw de aanval opent op Oekraïne. Die toezegging is cruciaal voor de Europeanen, die wat betreft hun militaire macht voorlopig onvergelijkbaar zijn met de VS.
Welke ‘garantie’ Trump ook geeft aan Europa, de onvoorspelbare president is een volstrekt onbetrouwbare bondgenoot
Hoewel een soepel functionerend Europees militair blok nog ver weg lijkt, geven de ontwikkelingen aanleiding tot enig optimisme. In plaats van aan een dood paard te trekken in Washington tekenen de Europese landen de ruwe schetsen van een nieuw, strategisch, post-Amerikaans bondgenootschap, van Europese NAVO-landen mét Oekraïne. Dat is een cruciale stap voor de toekomstige veiligheid van Europa.
Want welke ‘garantie’ Trump ook geeft aan Europa, de onvoorspelbare president is een volstrekt onbetrouwbare bondgenoot. Nog vorige week veroordeelde hij zonder verificatie Oekraïne toen het Kremlin een ongeloofwaardig verhaal publiceerde over een ‘aanval’ op een van Poetins buitenplaatsen. Die reactie verraadde alles wat Kyiv wilde weten over de werkelijke waarde van Amerikaanse ‘garanties’.
Vanwege Trumps onbesuisde en onverantwoordelijke buitenlandpolitiek groeit het Europese wantrouwen jegens Washington snel. Na de ontvoering van de Venezolaanse president Maduro dreigde Trump in één adem met militaire actie tegen Colombia, Cuba, Iran, Mexico én Groenland. Krankzinnige dreigementen over een Amerikaanse annexatie van Groenland – dat Trump zegt te willen „hebben” – zijn voor Europa onverteerbaar. Dat het eiland onderdeel is van het koninkrijk Denemarken, een trouwe NAVO-bondgenoot, maakt Trump niets uit.
Het kafkaëske beeld van een Amerikaanse oorlog binnen de NAVO vergt het uiterste van de diplomatieke gaven van Europa’s vertegenwoordigers. Een losgeslagen Amerikaanse president dwingt hen te kiezen voor méér Europa. Diepere Europese samenwerking is de snelste weg naar een grotere onafhankelijkheid van de VS. Wat er ook gaat gebeuren in Washington, Europa mag nooit meer zo afhankelijk zijn als het nu is.
Geef cadeau
Deel
Mail de redactie
De journalistieke principes van NRC