“Dat vergeet ik de rest van mijn leven niet meer”
De werknemers hebben een bijzondere verrassing in petto voor Oos. Nadat ze ‘augurkenkoning’ door Google Translate haalden, dachten ze dat een echte koning uit Nederland op staatsbezoek kwam.
Wanneer Oos de bus uitstapt wordt hij dan ook verrast door een enorm spektakel. “Wat is hier aan de hand?” vraagt hij zich af, terwijl hij met verbazing naar de rode loper, de fanfare en het knallende vuurwerk kijkt. Het gezelschap wordt bedolven onder bloemen, doeken en hoofdbanden. “Je valt van de ene verbazing in de andere. Het is in woorden niet uit te drukken wat je dan meemaakt”, zegt Oos.
Oos benadrukt dat het net lijkt alsof ze in een speelfilm zitten. “Het lijkt wel een staatsbezoek dit”, zegt Farenas. “Ik voel me net een koning”, lacht Silvian. De zoon van Oos is enorm onder de indruk van het ritueel wat wordt gedaan door een Indiase priester.
De nieuwe augurkenfabriek mag vervolgens worden geopend door de enige echte augurkenkoning van Nederland. “Je komt aanlopen en het Wilhelmus wordt afgespeeld”, vertelt Oos met verbazing. Zowel Oos als Frans worden emotioneel van het gebaar.
Na vijftien coupletten van het Wilhelmus mag Oos het lintje doorknippen en is de fabriek officieel geopend. “Ik vond het echt een hele grote eer. Dat vergeet ik de rest van mijn leven niet meer”, vertelt Oos geëmotioneerd.
Het grote spektakel maakt ook diepe indruk op werknemer Frans, die met tranen in zijn ogen erbij staat. “Ik zag Frans zijn lip een beetje trillen”, vertelt Farenas achteraf, terwijl ze met moeite haar tranen weet te bedwingen.
Oos kan het niet laten om Frans een beetje te plagen, omdat hij emotioneel werd van de eer. “Het gebeurt niet vaak, maar die slappe had de tranen in zijn ogen”, grapt Oos. Zelfs later, bij het diner, kunnen Oos, Frans en Silvian hun emoties niet verbergen. “Zitten we met z’n drieën met waterige ogen, dat is toch mooi?”