Mooi aan de nieuwe reisserie van Ruben Terlou is dat hij geopolitieke spanningen terugbrengt tot kleine, menselijke drama’s. In Ruben langs de Zuid-Chinese Zee (NPO2) van regisseur Stefanie de Brouwer trekt hij rond de zee die belangrijke handelsroutes bevat en die steeds meer geclaimd wordt door China, tot ongenoegen van bijvoorbeeld Japan en Taiwan. China is duidelijk de boeman in de serie, maar dat is vooral om dat ze grootste is. Ook andere landen betwisten elkaars territoria.
De reisserie begint op de Filippijnen; die vallen onder de Amerikaanse invloedssfeer, maar die voelen steeds meer de hete adem van China, dus dan heb je meteen twee botsende grootmachten. Terlouw houdt het klein en invoelbaar door met de Filippijnse visser Floro mee te varen naar het Scarborough-rif. Chinese marineschepen verhinderen de Filippijnen om binnen deze betwiste atol te vissen, dus moeten ze erbuiten hun kostje bij elkaar schrapen. Floro stuurt met zijn voeten terwijl hij op een hangmatje van visnet zit. Zijn vrouw gaat in Hongkong werken – zo’n duizend kilometer verderop – omdat hij niet meer genoeg vis binnenhaalt.
Terlou stuit op een vorige oorlog als hij het Filippijnse Subic Bay bezoekt waar hij Amerikaanse Vietnamveteranen aantreft. Een van hen, Dynamite Dick, heeft een café geopend. Zijn Filippijnse dochter staat achter de bar. Ze krijgt geen naam in de reisserie maar ik vermoed dat ze Joy heet. Op de gevel stond in ieder geval ‘Richard & Joy’.
Zij is een van de vele soldatenbaby’s die de Amerikanen achterlieten – 26 jaar van haar leven moest ze hem missen, totdat hij terugkeerde naar zijn oude legerbasis. „Ik heb het geluk dat ik mijn vader ken. Anderen hebben hun vader nooit gekend.” Nu mag zij haar vader op het terras zijn bier brengen, de getraumatiseerde marinier begint om negen uur ’s ochtends met drinken. Ze zegt: „Hij is een chagrijnige oude klootzak maar ik hou van mijn vader. Want hij is mijn vader”.
Augurkenkoning
India – nog zo’n hotspot. Spanningen met buurlanden China en Pakistan, schipperen tussen grootmachten Rusland en de VS. Wat zal de augurkenkoning ervan maken? In De Augurkenkoning in India (RTL4) reist tafelzuurfabrikant Oos Kesbeke met zijn gezin naar het land waar veel van zijn augurken vandaan komen. Ze bezoeken een augurkenplantage, een paar fabrieken, en worden overal vorstelijk ontvangen.
Anders dan Ruben Terlou is Oos Kesbeke geen doorgewinterde reiziger die geïnteresseerd is in de cultuur die hij bezoekt. Volgens de voice-over wordt Kesbeke al misselijk als hij de Amsterdamse ringweg oversteekt. Tot nu toe speelde zijn realityprogramma zich af binnen de muren van zijn fabriek. Verwacht dus niet te veel te leren over de Indiase tafelzuurindustrie, laat staan van het land als geheel. Dit is een vis-uit-de-komprogramma vergelijkbaar met Frans Bauer in China.
De Kesbekes gruwen van loslopende koeien op een markt, lachen om het voortdurende toeteren en schrikken van het drukke stadsverkeer. Een straat oversteken en een ritje in een tuktuk zijn voor hen bloedstollende avonturen. „Oversteken in Bangalore is een soort Russische roulette”, zegt de tafelzuurvorst. Hahaha, wat een raar land. Ik zou wel mee willen lachen maar plaatsvervangende schaamte speelt op. Hoe zouden de Indiase gastheren tegen deze Amsterdamse provincialen aankijken?
Geef cadeau
Deel
Mail de redactie
De journalistieke principes van NRC