Orially was niet een jongen die veel sprak, zegt zijn moeder. Een heel serieuze jongen van vijftien was hij. En hij hield van school. Opeens stierf de jongen, een verborgen hartkwaal, en staan zijn ouders op het kerkhof. In de glasplaat op zijn graf hebben zijn ouders een Nintendo DS laten graferen. Ze zijn gelovig, zijn moeder was boos op God. Nog steeds wel soms. „Dan schreeuw ik naar hem.”
In Ik mis je (NPO2) praten Arjan Lock en Marleen Stelling met nabestaanden op een begraafplaats. Het elfde seizoen is net begonnen, Orially zit in aflevering 603. Korte gesprekken zijn het, een kwartier meestal, waarin zoveel langskomt. Het verdriet, het gemis, de liefde, wie de overledene was, wat hij voor hen betekende. Meestal doet één van de rouwenden het woord terwijl een andere er zwijgend bij staat. Aangrijpend effect, zo’n bijstander. Als Orially’s moeder over het sterven van haar zoon vertelt, verschijnt de hand van de vader in beeld die even snel een traan van haar wang veegt.
In de fantastische kinderserie Hein (NPO2), geschreven door Luuk van Bemmelen en Martijn Hillenius, kan de hoofdpersoon praten met de doden op het kerkhof van zijn vader. Sommigen blijven rondhangen omdat ze boven de grond nog onafgemaakte zaken hebben. Hein helpt ze die op te lossen, zodat ze met een gerust hart kunnen vertrekken.
In het tweede seizoen helpt hij onder meer een neergestorte gevechtspiloot uit de Tweede Wereldoorlog die zijn dochtertje wil ontmoeten, een pokerspeler die haar dochter met gokschulden achterlaat, een saaie accountant die zijn dochter graag een avontuurlijker vader had gegund.
Hein zet steeds inventieve missies op die vaak lijken te mislukken. Niet altijd willen de doden wat goed voor ze is, of wat goed is voor de achterblijvers. Gelukkig brengen de mislukte missies ze wel altijd tijdig tot inzicht. Ook gaat Hein vaak grenzen over. Valsspelen bij pokeren, een demente vrouw ontvoeren uit een verzorgingshuis, een rouwende dochter bedriegen.
De liefde
In het tweede seizoen krijgt hij hulp van een nieuwe vriendin. Deze Jacky hangt vaak rond op het kerkhof en kan ook met de doden praten. Net als Hein en andere personages heeft ze iets te verbergen.
Diverse rode draden verbinden elegant de afleveringen. Rond de herbegrafenis van een Surinaamse man en het aanstaande huwelijk van Heins vader voelen verschillende personages zich verscheurd door de liefde voor twee verschillende dierbaren. Want verhalen over de dood gaan doorgaans eigenlijk over de liefde.
Bij Hein hoort een mooie reeks korte video’s voor de socials waarin kinderen vertellen over hun ervaring met de dood: Grafgefluister. Over een buurvrouw die jong stierf, of over een niet nader genoemde zieke (de vader of opa?) die een dagboek en verjaardagskaarten achterliet voor de kinderen. Doet denken aan het vroegere Achterwerk in de kast. De vorm is bijzonder. Het decor is een pluizig miniatuurkerkhof met een rond gat in het midden. De kinderen steken hun hoofd door dat gat en beginnen te vertellen.
Geef cadeau
Deel
Mail de redactie
De journalistieke principes van NRC