Mandy (33) is single en werkt als makelaar in een middelgrote stad. Haar liefdesleven is allesbehalve rustig: ze is verliefd op haar biseksuele, getrouwde buurman Tijn, heeft een crush op collega Maureen én onderhoudt in het geheim een seksuele relatie met een bekende Nederlander.
Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.
Dinsdag 13 januari
Saskia zit al op de bank als ik thuiskom, schoenen uit, benen opgetrokken, jas nonchalant over de stoel gegooid alsof ze hier vaker is dan ikzelf. Ze heeft chocola bij zich, goede, geen supermarktspul, en haar gezicht staat op standje licht verontwaardigd, wat bij Saskia meestal betekent dat ze een dag heeft gehad waarin mensen dom waren en zij gelijk had.
‘Ik ben klaar met mensen,’ zegt ze terwijl ze een blokje afbreekt. ‘Gewoon… op.’
‘Dat is mooi,’ zeg ik. ‘Ik ook. Dat matcht.’
Saskia
We eten chocola en praten over niks dat urgent is: een klant van haar die “even wilde sparren” en vervolgens haar hele levensverhaal uitstortte, een kennis die opeens aan ijsbaden doet, mijn droombaan die gewoon werk aan het worden is. Het is licht, het kabbelt, en ik merk hoe prettig het is om even niet scherp te hoeven staan.
Tot Saskia haar telefoon pakt.
‘Wacht,’ zegt ze. ‘Ik moet nog even iets betalen.’
Ze opent haar bankapp, tikt zonder aarzelen een bedrag in met drie cijfers en drukt op bevestigen. Klaar. Geen zucht, geen rekensom, geen nadenken.
‘Wat betaalde je?’ vraag ik, meer uit gewoonte dan interesse.
‘Een factuur,’ zegt ze snel. Ze kijkt alweer naar de chocola. ‘Niet boeiend.’
Het blijft hangen. Niet als argwaan, maar als iets dat ik registreer en parkeer. Geld is voor Saskia een gegeven, voor mij een factor. Ze laat het me nooit voelen, maar soms denk ik dat werken als ZZP’er zoals zij doet, met een eigen uurtarief, veel lonender is dan mijn bureautje.
BN’er
Mijn telefoon ligt op tafel en trilt. De BN’er.
Woensdag 21:00. Niet te laat. Anders geef ik de straatkatten een speech over het fileren van een marmottenvel.
Ik lees het bericht nog een keer. De woorden zijn grappig, semi-hopeloos, maar er zit iets onder wat ik herken als vanzelfsprekendheid, alsof tijd met mij belangrijk is.
Saskia kijkt me aan. ‘Hij?’
‘Ja.’
‘Claimend?’
‘Mwah. Ik vind het zelf nog leuk.’
Ze knikt. ‘Let je wel op?’
‘Altijd.’
Eva
Op kantoor, eerder die dag, merkte ik dat Eva onrustig was en dat zat me dwars. Ze stond vaker op dan nodig, liep naar de printer zonder iets te printen, tikte met haar pen op haar bureau alsof ze zichzelf tot iets moest aanzetten. Aan het eind van de middag schoof ze haar stoel naar me toe.
‘Ik moet iets zeggen,’ zei ze. Haar stem was vast, maar haar ogen verrieden dat ze dit al te lang had uitgesteld.
‘Dan zeg je het,’ zei ik. Ik wist zeker wat er zou komen. Iets over haar en Nick. De Confessie. Ik bereidde mijn verbaasde gezicht alvast voor.
‘Vrijdagavond. Op de galerij.’ Ze haalde diep adem.
Mijn hart zakte tot ergens tussen mijn darmen. Pardon?
‘Ik was er niet voor Tijn.’
Ik keek haar aan zonder iets te zeggen.
‘Ik kwam voor Erwin,’ ging ze door. ‘Hij zit bij mij op yoga. De yogaclub had een nieuwjaarsborrel, heel suf, hummus, thee, mensen die praten over ademhaling. Dat was het.’
‘Dat was het,’ herhaalde ik. ‘Maar waarom begin je dan over Tijn?’
Ze keek me scherp aan. ‘Omdat jij keek. Alsof je iets wist.’
‘Ik keek,’ zei ik. ‘Dat is wat ik doe.’
‘Ja.’ Ze trok haar blazer recht. ‘Ik heb niks met Tijn. Of met Erwin. Echt niet. Erwin heeft…’ Ze zocht een woord. ‘Oploskoffie-energie.’
Ik moest lachen. Dat luchtte iets op.
‘Waarom vertel je dit nu?’ vroeg ik.
‘Omdat ik je door het raam zag kijken,’ zei ze eerlijk. ‘Erwin zei eerder al dat jij daar woonde, in de tweede flat. En ik wil niet dat jij denkt dat ik… dingen doe die ik niet doe.’
Ik knikte. ‘En wat moet ik daarmee?’
Ze aarzelde even. ‘Ik dacht…’ Ze zuchtte. ‘Omdat jij daar woont. Op die galerij. En jij was niet uitgenodigd bij die borrel. Toen dacht ik: straks lijkt het zo raar. Omdat ik bewust langs jouw deur liep en niet bij hun naar binnen sneakte. Snap je?’
Ze keek me aan, afwachtend. Alsof dit alles verklaarde.
‘Prima. Maar je mag gewoon naar feestjes gaan in je privétijd, hoor.’
Ze ontspande zichtbaar. ‘Goed. Dan kunnen we nu weer normaal werken.’
Normaal bestaat niet, dacht ik, maar ik liet het liggen. Sommige dingen hoef je niet meteen uit te pluizen.
Moeder
’s Avonds, als Saskia weer weg is en de chocola bijna op, appt mijn moeder.
Liefje, ik heb erover nagedacht. Ik weet niet of ik dat gesprek nodig heb hoor. Ik voel me eigenlijk heel helder. Ik kijk wel.
Ik voel mijn nek warm worden. Dit is precies wat Vik bedoelde.
Ik antwoord dat we het er later wel over hebben, dat het fijn is dat ze erover nadenkt. Ik wil haar vooral niet pushen.
Ik leg mijn telefoon naast me en denk na. Er zit beweging in alles om me heen. En ik weet inmiddels: dat zijn meestal de momenten waarop je goed moet opletten.
Saskia
Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt? Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES OOK
Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.
Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag
Luisterartikelen
Makelaar Mandy