Elithium is een symfonische metalband uit eigen land die orkestrale arrangementen met een progressieve inslag combineert. De bandleden zijn afkomstig uit het hele land en ondanks die logistieke obstakels heeft de band het klaargespeeld het album in één jaar te schrijven en te produceren. De band bestaat uit vijf leden en wordt vocaal geleid door Yvette Ophelia. Cees van Ooijen is de belangrijkste componist binnen de band en speelt ook de toetsen. Sinds de productie van dit album is de gitarist alweer vervangen, Andres Vasco heeft Lennert Kemper (o.a. TDW) opgevolgd in de line-up. Die bestaat verder uit Robert van der Poel op basgitaar en Nicky de Jonge op drums.
Fysiek heeft de band in 2023 al een ep uitgebracht onder de naam “Eden 2.0”. De band klinkt als een mix van verschillende female fronted bands. Regelmatig hoor ik fragmenten van Touchstone en Nightwish in de muziek, maar is er vooral ook veel van Within Temptation te vinden. En zo kan je nog wel meer bands binnen het genre aanwijzen.
Nobody Knows begint erg braaf, als een puppy die je hondstrouw aankijkt wanneer je hem uit het nest haalt. Lief, mooi, beleefd. Een kenmerkend toetsenriedeltje en wat straffe riffs, maar heel spannend wordt het niet.
Het wordt allemaal wat pittiger, spannender in de titeltrack van het album. Strangers Parade klinkt nog steeds lieflijk doordat de zang van Yvette Ophelia vriendelijk in de mix staat, en de instrumenten niet agressief in de productie worden weergegeven. Die mix is ook bepalend voor de beleving van de cd. De productie is mooi rond, braaf en gelijkmatig afgerond, maar zorgt er ook voor dat de perceptie van de muziek wat krachteloos binnenkomt.
The Tower is duidelijk geïnspireerd door Within Temptation. Through My Hands is wel degelijk van een memorabel niveau, heeft een goede songwriting, en een lekkere gitaarsolo. Wel jammer is het einde met een fade-out. Al met al balanceert de cd tussen progmetal, symfonische female fronted metal, en toch ook een beetje rock. Een voorbeeld van die balans is Shortcut Home. Het heeft karaktertrekken van Nightwish en Touchstone.
In de conclusie moeten we opmerken dat het album prima in elkaar steekt, maar helaas geen ‘unique selling point’ heeft, een aspect waardoor je de plaat weer eens opzet na een tijdje. En dat is spijtig, omdat de plaat verder prima in elkaar steekt. Goede beheersing van de instrumenten, een zangeres die prima klinkt en nergens uit de bocht vliegt, maar ook geen prikkelend effect heeft op je gehoor. Wat ontbreekt is een eigen identiteit, de nodige lef, durf en expressieve uitstapjes die een cd herkenbaar maken. Dat biedt gelijk toch ook weer hoop voor de toekomst: “Strangers Parade” is een conservatief begin, maar er is ruimte voor ontwikkeling.