‘Ik denk steeds vaker dat we weer in de jaren dertig zitten”, hoorde ik een twintiger zeggen bij de visspecialist in de straat, waar ik alleen maar kom voor verse haring en waar ik dan af en toe iets inbreng over FC Volendam of Vitesse, maar nooit om de grotere gebeurtenissen op deze planeet te bespreken. Er werd door niemand inhoudelijk op gereageerd, ook niet door mij.

Het was tegelijkertijd niet voor het eerst dat ik het hoorde. Ik hoor het steeds vaker, maar het was niet zo dat ze in jaren dertig bezig waren met noodpakketten. Volgens mijn moeder Paula van Roosmalen-Breekelmans, ze hoeft het allemaal niet meer mee te maken maar ze was wel van 1931, waren de mensen in de jaren dertig helemaal nergens mee bezig.

„Daar hadden ze het veel te druk voor.”

Het eerste wat haar vader deed toen de oorlog dan eindelijk begon was geen kranten meer kopen.

Ik heb een tegenovergestelde reactie.

Ik wil juist wel weten wat ze in alle kampen denken. Daarom kijk ik ook af en toe op X, waar het niveau zakt tot onder bedenkelijk peil wat niet altijd ten koste gaat van de amusementswaarde.

Publiciste, laten we haar zo maar noemen, Ebru Umar fotografeerde woensdag vier voorpagina’s van NRC en schreef eronder: ‘Hoe kan het op de voorpagina al dagen niet over Iran gaan?’

Ze vergat erbij te vertellen dat ze kranten dusdanig op haar keukentafel had geschikt dat ze het deel van de berichtgeving dat wel over Iran ging had afgedekt.

Het meest verbazingwekkende was dat ze schijnbaar een (proef)abonnementje heeft, dat ze waarschijnlijk iedere dag woedend controleert op onvolledige of falende berichtgeving, prima brandstof om haar eenpersoonshaatfrabriekje draaiend mee te houden. 

Virtuele polder

Het doet een beetje denken aan Caroline van der Plas die als een Zwitserse koe met een enorme bel om de nek noodklokkenluidend over de belabberde berichtgeving en de geringe aandacht van de andere politici voor Iran door de virtuele polder stampt, maar zelf vergeet aan te schuiven als het er in de Tweede Kamer dan eindelijk wel over gaat en blijft klingelen als blijkt dat politieke tegenstanders er eigenlijk dezelfde mening op na houden.

Kan gebeuren, geen reden om de keutel in te trekken. ‘Wel poepen, niet vegen’, redeneert ze waarschijnlijk, had het domme volk haar maar meer zetels moeten geven. Je kunt niet overal tegelijkertijd zijn, in een kleine fractie moet nou eenmaal gekozen worden en het stikstofdossier is er ook nog.

Wat fijn voor de jaren dertig dat er toen nog geen sociale media waren.

Geef cadeau

Deel

Mail de redactie

De journalistieke principes van NRC