Tik tik tik. „Lieve mensen…”. Alle gekeuvel in het achterzaaltje van dorpscentrum ’t Brederode Huys verstomt als kunstenaar Annemarie Sybrandy met een voegspatel tegen een theekopje slaat. „Fijn dat jullie er zijn.” En tegen de drie asielzoekers uit Oeganda, de laatste hand leggend aan het mozaïekwerk op een tafel in het midden: „Thanks for being here”. En dan valt ze even stil. „Ik krijg er kippenvel van hè. Want dat is het. Dat we bíj elkaar zijn, mét elkaar zijn. Verbínding leggen.”

En verbinding leg je natuurlijk met lijm. Dus vertelt Sybrandy, ingehuurd voor dit project, hoe ze het bankje kunnen inlijmen om daarna te bekleden met het kleurrijke mozaïekpatroon waaraan bewoners van Santpoort-Zuid samen met jongeren en vluchtelingen van de verderop gelegen asielboot zo hard hebben gewerkt. Zodat het vrijdag in bijzijn van de wethouder feestelijk kan worden ingewijd op zijn nieuwe plek naast de Dekamarkt.

Dus ja, hier komt het met de verbinding wel goed. Maar in de rest van Santpoort-Zuid, een villadorp schurkend tegen Bloemendaal aan, laat de lijm wat los.

Heeft alles te maken met het asielzoekerscentrum dat staat ingetekend op de plek van een oud honkbalveld. Tweehonderd vluchtelingen, voor tien jaar, als alternatief voor de asielboot in Velsen-Noord. De gemeenteraad is al akkoord en de Provincie buigt zich nu over het plan. Maar een deel van het dorp is in verzet.

Alleen, dat gaat in het beschaafde Santpoort-Zuid toch net wat anders dan elders. Hier geen fakkels of gesneuvelde ruiten maar genuanceerde spandoeken als ‘Geen groot AZC’ en tegenstanders die hun actiecomité hebben omgebogen tot heuse goede doeleninstelling: Stichting Samen Santpoort-Zuid, voor „behoud van de identiteit” en „bescherming van het landschap”. Mét ANBI-status, zodat tegenstanders kunnen doneren voor de benodigde juridische procedures. Waarna ook de vóórstanders van het azc – vandaag druk met het bankje – zich verenigden, in Het Andere Geluid van Santpoort-Zuid.

Het ontstaan van zulke breuklijnen in een gemeenschap, vertelt Bram Tjaden (72), klaar om in te lijmen, is best een pijnlijk proces. „In de buurtapp begon ik eens over Het Andere Geluid en toen stond er een paar keer ‘… heeft de groep verlaten’”. Maar in het openbaar hoort hij de tegenstanders amper. „Ze richten zich vooral op de gemeente en mogelijke procedurefouten.”

Geen gedag meer zeggen, dat merkt Anouschka Holten (54) wel op de voetbalclub van haar zoon. En op de tennisclub moest ze laatst een wedstrijd spelen tegen een fervente tegenstander van het azc. „Wel gewonnen”, glimlacht ze. „Maar helaas hadden we naderhand geen tijd meer om ’t erover te hebben.” Jammer, want nu blijft alles „zo onderhuids”.

„Je raakt teleurgesteld in je eigen omgeving”, knikt Floor Briedé (67). „Dus ga je op zoek naar gelijkgestemden.” En dát is dan weer het voordeel als een gemeenschap zo gepolariseerd raakt over de komst van een azc: „Je leert nieuwe mensen kennen. En we hebben als groep al heel wat leuke activiteiten met elkaar ondernomen”.

Zoals werken aan dit bankje „als punt van verbinding”. Het hele project is geïnitieerd door Samen Verder, een subgroep van Het Andere Geluid, en mede mogelijk gemaakt na geldinzameling via een buurtplatform dat Samen Velsen heet en dus, net als Stichting Samen Santpoort-Zuid, de gezamenlijkheid benadrukt. Samen, wij allemaal samen. „Samen in onze eigen bubbel”, glimlacht Holten. „Of – hoe noemden Van Kooten en De Bie dat ook al weer?”

Freek Schravesande doet elke donderdag ergens vanuit Nederland verslag

Geef cadeau

Deel

Mail de redactie

De journalistieke principes van NRC