Geschreven door Tim X op 14-01-2026 om 22:16.
De spookachtige heren van Abysmal Grief zijn geen vreemden voor Zware Metalen. In 2012, 2013, 2016, 2018 en 2021 verschenen al recensies van hun eerdere werk. In het slotakkoord van 2025 presenteerden de Italianen een nieuw werkstuk: Teatra Philosophia. Het zwartgallige slotakkoord van het voorgaande jaar vormt tevens de toonzetting voor het nieuwe. Ik heb geen glazen bol, maar de voortekens zijn weinig hoopvol.
Zoals we van Abysmal Grief gewend zijn, opent het album met de omineuze klanken van een kerkorgel en misgezang. Deze worden al snel overwoekerd door een dreigende gitaarriff die wordt begeleid door een keyboard die een viool nabootst. Het klinkt als de soundtrack van een Hammer-film: victoriaanse horror met gotische ondertonen. Vocalist Labes C. Necrothytus hijgt als satanische dodenbezweerder door de microfoon, terwijl de vioolsound plaatsmaakt voor de barokke klank van een klavecimbel. Gitarist Regen Graves soleert er op los, en als een kakafonie uit de hel verbrijzelt het ijzingwekkende timbre van het orgel plotseling de prille tokkelingen van de klavecimbel. Het is een sterk begin van het album. Helaas eindigt het in een fade-out, wat in mijn optiek nooit een goed idee is.
Het tweede nummer, Teatra Philosophia, opent wederom met ijzingwekkende orgeltonen. Het klinkt een beetje alsof The Sisters of Mercy en Acid Witch samen in de knekelput zijn beland en tussen de beenderen zijn gaan musiceren. Voor een album dat in december is verschenen, klinkt het alsof het weer 31 oktober (Halloween) is. De introriff van Ambulacrum Luctus lijkt recht uit de grimoire van Reverend Bizarre te zijn gerukt. Het is doom van de oude school, vermengt met een moderne interpretatie van oude school horror. Net als bij de thematische soortgenoten van Ghost, is Abysmal Grief een band die je moet liggen. Abysmal Grief is tenslotte niet vies van een beetje gotische kitsch. Ook op dit album worden er voldoende horror’eske stokpaardjes uit de catacomben opgedelfd. Het gegeven dat alle nummertitels in het Latijn zijn, is hier een goed voorbeeld van. Latijn is immers de dodentaal bij uitstek. Het is tenslotte zelf een dode taal. Na de beklemmende ambient-interlude van Lumen ad Urnam, gaan de heren verder met het evenzo unheimisch getitelde Corpus Mortuum. De riff is wat langzamer aangezet en de invloed van het nummer Black Sabbath van de gelijknamige band is onmiskenbaar. Het nummer leunt vooral op de duistere sfeer die het oproept. Het zou dan ook een goed begeleidingsnummer zijn voor een duivelse tour door een goed ontworpen spookhuis.
Het langste nummer is Speculum Fractum. In negen minuten horen we een wat meer uitgesponnen variant van hetgeen we eerder op het album ook al hebben gehoord. Aan het einde van het album knabbelen de heren, net als dat op Lumen ad Urnam het geval was, nog even aan de dungeon synth. Om het album met een sfeervolle noot af te sluiten.
Abysmal Grief krijgt het op Teatra Philosophia wederom voor elkaar om gotiek, metal, horror en kitch op een geheel eigen manier te combineren. Ik hoop dat het snel weer oktober is!
Score:
85/100
Label:
Avantgarde Music, 2025
Tracklisting:
- Deus Cornatus
- Taetra Philosophia
- Ambulacrum Luctus
- Lumen ad Urnam
- Corpus Mortuum
- Speculum Fractum
- Lamentum
Line-up:
- Labes C. Necrothytus – Vocalen, keyboard
- Regen Graves – Gitaar, drums, keyboard, synthesizer
- Lord Alastair – Basgitaar
Links: