“Ik hoop dat hij hier ook lekker nuchter onder blijft”

In zijn opvoeding leerde hij respect te hebben voor iedereen. “Zeker voor ouderen. Zo zei ik ook ‘u’ tegen mijn ouders, iets wat gebruikelijk is onder woonwagenbewoners.” Ook het motto ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ werd bij Rafael thuis vaak gebruikt, zeker toen hij steeds bekender werd. “Als topsporter word je vaak op een voetstuk geplaatst, maar ik kreeg mee dat ik me niet beter dan een ander moest voelen, alleen omdat ik toevallig goed kon voetballen.”

En dat is precies de wijze les die hij ook zijn eigen kinderen wil meegeven. Ook zoon Damían kan een prima balletje trappen en voetbalt inmiddels bij Ajax. “Ik hoop dat hij daar ook lekker nuchter onder blijft”, vertelt Rafael. “Je moet jezelf niet te belangrijk maken, vind ik.”

“Op een kamp opgroeien vond ik heerlijk”, blikt Rafael terug. “Het voelde als een lange vakantie. Ik speelde veel buiten, reed al op mijn tiende op een brommertje tussen de wagens door en er was altijd wel iemand om mee te voetballen.” Hij voelde veel vrijheid in zijn jeugd, maar ook veel veiligheid doordat iedereen elkaar kende.

Hoewel hij al jaren niet meer op het kamp woont, blijven sommige dingen typisch ‘woonwagen’ aan Rafael. “Zo heb ik overal waar ik kom de neiging om mijn schoenen uit te doen”, grapt hij. “In huis voelen schoenen gewoon gek aan mijn voeten.”

Ondanks alle fijne ervaringen merkte hij soms wel dat anderen vooroordelen hadden over zijn afkomst. Zo kreeg hij ooit een brief mee vanuit school waarin stond dat kinderen van het kamp extra aandacht zouden krijgen. “Dat vond mijn moeder niet leuk, maar ik had er weinig last van”, deelt hij.

Volgens de oud-voetballer komt dat vooral door zijn instelling. “Ik was trots op mijn afkomst en op de saamhorigheid en gastvrijheid die daarbij horen. Het boeide me niet zo wat een ander daarvan vond.”

Dat familie alles is voor Rafael, is ook te lezen in zijn biografie. Meer hierover zie je in de video hieronder.