Lucinda Brand pakte zaterdag in Hulst haar felbegeerde wereldtitel en iedereen in de crosswereld was het er na afloop over eens: dit was dik- en dikverdiend. De dame van Balosie-Het Poetsbureau Lions schoof goed één uur na haar triomf aan op de persconferentie, maar had nog genoeg energie over om ook daar met mooie teksten te komen. In de Leiderstrui schoof aan.Brand arriveerde op het moment dat nummers twee en drie, Ceylin del Carmen Alvarado en Puck Pieterse, nog bezig waren met hun praatje. Of zij nog wat wilden zeggen over de dame die zojuist wereldkampioene was geworden? ‘Ik kan er één ding over zeggen: ze is als een goede fles rode wijn’, aldus Alvarado over de 36-jarige Brand.
Pieterse haakte in. ‘Wat ze doet, is zo ongelofelijk. Ze heeft het echt verdiend, nadat ze bijna alle wedstrijden al won dit jaar. Net voordat we het podium opstapten, zei ik het al: het was in Dübendorf, zes jaar geleden al zo. Dat toont aan hoe hoog het niveau is dat ze hebben, want er zijn zoveel jonge talenten bijgekomen.’
Lees verder onder de foto!
Alvarado, Brand en Pieterse op het WK podium
Persconferentie Lucinda Brand na WK veldrijden
Lucinda, realiseer je je al wat je vandaag hebt gedaan?
‘Een wedstrijd gefietst. (lacht)
Nee, het is iets heel moois. Het was ongelofelijk cool om hier voor eigen volk wereldkampioen te worden.’
Je nam in de derde ronde initiatief. Was dat het plan?
‘Ik wilde de druk wat opvoeren. Er werd op bepaalde stroken hard gereden, maar op sommige secties kon het nog sneller. Het is in mijn voordeel als het constant hard gaat. Puck viel dan en dat veranderde wel wat, want plots had ik een groot gat. Ik moest dan mijn ritme vinden. Dat ging goed, misschien iets te goed.
Ik kwam namelijk ten val bij het uitrijden van een bocht en was kwaad op mezelf. Ceylin kon daardoor ‘gratis’ terugkomen, maar uiteindelijk was het zwaar genoeg om haar opnieuw te lossen.’
Hoe was de afgelopen week voor je, na de blessure die je opliep in Maasmechelen?
‘Niet slecht, om heel eerlijk te zijn. Het was geen tof weekend, dat wel. Maasmechelen is niet mijn favoriete parcours en Hoogerheide juist weer wel, dus ik baalde dat ik daar niet kon rijden. Je weet nooit hoe die blessure zich zal ontwikkelen, maar op dinsdag voelde ik al verbetering. Daarmee had ik al genoeg vertrouwen dat het hier oké zou zijn. Aan mijn planning veranderde het sowieso weinig, want ik zou sowieso al niet heel veel fietsen deze week.’
Lees verder onder de foto!
Lucinda Brand op het WK veldrijden.
De meesten in deze zaal weten dat het een zware winter voor je is geweest, met het verlies van je moeder. Hoe heb je de focus weten te behouden?
‘Ik houd heel erg van het fietsen en ben goed in het focussen op datgeen ik mee bezig ben. Het kan een zwakte zijn om te snel door te gaan, ongeacht wat er gebeurd, maar in deze is het denk ik een kracht van mij. Die kracht heb ik met beide handen aangepakt.’
Het gaat de laatste tijd veel over het mentale aspect. Hoe belangrijk is dat precies?
‘Het heeft met de details te maken. Dan heb ik het over voeding, rust, het sociale aspect, de angst om ziek te worden en zo verder. Dat brengt veel druk met zich mee, zeker als je op jonge leeftijd al heel erg goed bent. Ik heb de tijd gehad om erin te groeien en sta er dus misschien wat meer relaxed in. Ik ga niet elke dag mijn eten afwegen en dat helpt mij om kalm te blijven en het plezier te behouden.
Als je bij elk stuk brood denkt aan de hoeveelheid koolhydraten en calorieën die erin zitten… ook op de dagen dat je niet hoeft. Want pas op: zoiets zet je niet zomaar opzij. Dat is hedendaags juist het moeilijkste gedeelte.’
Je volgt Fem van Empel op. Wat zou je haar vertellen?
‘Ik hoop dat ze zichzelf terug kan vinden en geniet van het leven. Ik volg haar natuurlijk niet op de voet, maar zag wat mooie vakantiefoto’s. Dat is goed en ik hoop dat ze plezier kan vinden in datgeen ze doet, en dan maakt het niet uit wat dat is. Is het op de fiets? Goed. Is dat niet op de fiets? Ook goed, ze heeft al een prachtige loopbaan gehad.’
Lees verder onder de foto!
Brand volgt Fem van Empel op.
Hoe kijk je zelf over tien jaar terug op deze winter?
‘Het was al een heel goede winter. Ik voelde me heel sterk, fysiek en technisch. Ik had drie grote doelen en alleen Zonhoven heb ik niet af kunnen tikken: zoiets gaat niet elke winter gebeuren. Dit WK is de kers op de taart, maar ook zonder deze titel was ik tevreden geweest met deze winter.’
De laatste keer dat je wereldkampioen werd, was er geen publiek. Dan is dit wel een andere dimensie.
‘Zeker. Daarom droomde ik van deze regenboogtrui voor thuispubliek.’
Wat is je volgende doel?
‘Ik sta voor een drukke lente, want ik heb zelf gevraagd om Strade Bianche te doen. Dat is een heel coole wedstrijd en ik hoop er van te kunnen genieten. Later zijn Vlaanderen en Roubaix grote doelen en ik hoop daar op dezelfde benen als op dit WK. Ik heb een kleine kassei, maar wil graag nog een grotere.’
Hoop je op een natte Parijs-Roubaix?
‘Hmm, daar ben ik niet zo zeker van.’