Cabaret
Ronald Goedemondt – Mijn lieve achterdocht. Gezien: 31-01, Schouwburg Agnietenhof, Tiel.
Info: dekeetbv.nl
In zijn nieuwste cabaretvoorstelling komt Ronald Goedemondt (50) verslagen op. Oorzaak: „Ik kreeg net een melding dat ik uit de diamond leaque van Duolingo ben gedegradeerd.” Oftewel: hij heeft zijn dagelijkse lesje op de taalapplicatie niet op tijd gedaan. Goedemondt ventileert zijn woede op het voortdurend in de app aanwezige uiltje, dat in Goedemondts ogen iets te streng toezicht houdt. Er volgt een leuke demonstratie van hoe je een uilenhoofd, dat zich 180 graden kan draaien („en je wil hem niet voor zijn achterhoofd trappen”) kan raken zodat het pijn doet. (Niet voorwaarts, maar rondwaarts trappen.)
Lees ook
Kerstalbum van agressieve marketing-uil is zo slecht nog niet
Het is een kenmerkend Goedemondt-nummer. Zowel met zichzelf als met anderen kan hij vaak maar moeizaam overweg. Ook in zijn negende voorstelling stort hij zich vol overgave op het uiten van zijn worstelingen over een permanent ongemakkelijk bestaan. Bij sommige mensen resulteert onmacht in tranen, bij Goedemondt in woede.
Frustratie is niet per definitie grappig of boeiend om naar te kijken, maar bij Goedemondt vaak wel. Boos worden lijkt makkelijk, maar in cabaret sorteert het vooral effect wanneer de woede nauwkeurig gepolijst is. Stembuigingen, zorgvuldig geaccentueerde lettergrepen, timing: geen comedian in Nederland beheerst zijn stem beter dan Goedemondt. Onmacht over een snoeppapiertje dat zich niet laat openen is bij hem een strakke en dynamische compositie.
Kijkend naar Goedemondt zie je geen clowntje dat graag het podium op wil omdat hij een heel grappige truc heeft. Je ziet een man die een heel grappige truc heeft bedacht, omdat hij anders gewoon niet weet hoe hij zijn gevoelens moet vormgeven. Met deze wetenschap krijgt ogenschijnlijke onzin, zoals razernij over een virtuele uil in een app, bij Goedemondt toch zin en betekenis.
Permanent ontheemd
Meermaals concludeert Goedemondt in Mijn lieve achterdocht dat hij zich nooit ergens thuis voelt. Dit levert een enkel langdradig verhaal, maar vooral sterke voorbeelden op. Lelijk is wel dat hij deze conclusie na verschillende anekdotes nogal letterlijk uitspreekt, terwijl het voorbeeld dan al voor zich sprak. Leuker en interessanter is het wanneer je als publiek zelf je conclusies mag trekken.
De zich permanent ontheemd voelende Goedemondt trekt op zoek naar een thuisgevoel onder meer naar Palermo. Hij is immers een Brabantse Italiaan („bij het weggaan zeg ik altijd ciaodoe”), dus wil hij onderzoeken of zijn moeders geboorteplaats hem misschien in de armen weet te sluiten. Hij leerde er Italiaans voor via Duolingo, maar de opgedane kennis blijkt ontoereikend om een interactie bij het hotelontbijt juist te interpreteren.
Mooi geeft hij later zijn eigen chronische argwaan hiervan de schuld. Hij heeft ten onrechte een aanvallende houding bespeurd. En grappig is ook zijn verhaal over de oorsprong van deze grondhouding: Goedemondts moeder bracht het gezin een stevige basis bij voor een permanent gevoel van wantrouwen. Ook zijn neiging tot woordeloze frustratie heeft wortels in de opvoeding van zijn heetgebakerde „Dzjengis mam”.
De hardnekkige neiging tot achterdocht resulteert in een geweldig verhaal over hoe Goedemondt in het kakkineuze Amsterdam-Zuid in een rij staat en zich opvreet over het gebrek aan rijdiscipline van zijn door hem verafschuwde buurtgenoten. Komisch-cynisch vertelt hij waarom de rij pardoes een kwartslag begint te draaien wanneer het gaat regenen: „Het vocht van de heer! De druppeltjes op de gezichten… Het is een probleem voor de rijke mensen! Het is zo’n ongemak, gadverdamme… Iets dat opgelost moet worden!”
Uiteindelijk lijkt Goedemondt zich vooral thuis te voelen in de overzichtelijker wereld van een kind. Wanneer hij zich niet op zijn gemak voelt, vreet hij voortdurend snoep. En wanneer hij op zoek naar rust in Zweden opeens te veel rust ervaart, raakt hij wildenthousiast van het idee om naar een klein onbewoond eilandje te varen en daar „rond te sluipen”. Een aandoenlijke reflex en een verwijzing naar een ander, lief verhaal: hoe hij vroeger met vriendjes rondsloop in de achtertuinen van rijke villa’s. Toen het leven nog gewoon helder en leuk was.
Geef cadeau
Deel
Mail de redactie
De journalistieke principes van NRC