“Het leven is zo veranderd in de tijd dat Enno en ik samen zijn. Verliefd geworden op vakantie in Frankrijk, waar hij naast de camping woonde die ik met mijn vriendinnen bezocht.
Drie jaar lang stuurden we elkaar iedere week een brief, en belden we de eerste zondag van de maand. Toen trouwden we en kwam hij hier wonen. Die brieven heb ik nog steeds, mijn trouwjurk ook. We hebben in vier verschillende huizen gewoond, in drie verschillende steden en dorpen, vier kinderen gekregen en zes kleinkinderen.
Allerlei banen gehad, de platenspeler ingeruild voor cd’s en die weer ingewisseld voor zo’n Sonos. De kleinkinderen spreken we via WhatsAppgroepen en Facetime.”
Lees ook Sinds de zomer delen besties Nessa en Eva af en toe de lakens: ‘Geil én verrassend veilig’
“Tussen al die veranderingen door voel ik me nog steeds verrukt als Enno me probeert te veroveren. Schattig natuurlijk, want hij heeft me al, maar juist daarom raakt het me zo. Kennelijk vindt hij me ook met grijze haren en wat dikkere billen nog steeds de moeite waard om zijn best voor te doen.”
Elkaar niet kwijtgeraakt
“Ik ben blij verrast als we met de kinderen gaan eten op het terras en hij de stoel naast zich voor mij reserveert. Ik voel me gevleid als hij op zaterdag zijn nieuwe overhemd aantrekt om me mee te nemen naar de stad, en na een drukke dag alvast het bad voor me laat vollopen.
Er is zoveel gebeurd, met ouders, familie, werk, ziekte en noem maar op, en toch zijn we elkaar al die jaren niet kwijtgeraakt.”
“Wat maakt dat wij het gered hebben, denk ik, is dat we altijd bleven praten, ook wanneer dat echt moeilijk was.”
“Er waren natuurlijk ook tijden dat het minder vanzelf ging. Jaren waarin we vooral ouders waren en minder geliefden. Met vier kinderen is er altijd wel iemand die ziek is, niet slaapt of aandacht nodig heeft.
We hebben periodes gekend waarin we even minder oog hadden voor elkaar. Soms was er irritatie om kleine dingen en vermoeidheid die zich uitte in snauwen. Maar zelfs dan bleef er iets onder liggen wat steviger was dan de ergernis. Een soort vanzelfsprekend ‘wij’.”
Altijd blijven praten
“Wat maakt dat wij het gered hebben, denk ik, is dat we altijd bleven praten, ook wanneer dat echt moeilijk was. We hebben elkaar en onszelf niet gespaard, maar elkaar ook niet laten vallen. Liefde is steeds maar weer voor elkaar blijven kiezen.”
 crop.jpg)
Lees ook Is levenslange liefde nog wel van deze tijd? ‘Sprookjes bestaan niet’
“Toen Enno een paar jaar geleden met pensioen ging, merkte ik dat hij moest wennen aan zijn nieuwe positie in ons leven en in de maatschappij. Ik werkte nog en genoot van mijn collega’s en de reuring.
Op een avond zei hij voorzichtig: ‘Zou je erover willen nadenken om ook te stoppen? Ik mis je.’ Dat vond ik zó ontroerend. Ik voelde me gevleid toen Enno vroeg of ik alsjeblieft ook met pensioen wilde gaan, alsof hij zei: ik wil mijn toekomst met jou delen, en wel nu.”
Samen thuis
“Inmiddels zijn we samen thuis. We drinken ’s ochtends koffie in een knusse stilte, ieder met de krant, en maken plannen voor kleine uitjes. Soms rijden we zomaar naar zee of lopen we door de stad waar we ooit ons eerste huis hadden.
We praten over vroeger, maar ook over later. Over hoe we oud willen worden, hoe we er voor elkaar willen zijn als ons lichaam ooit hapert.”
Lees ook Carolien verloor haar grote liefde en de vader van haar kind, en kiest nu voor ’n leven zonder relatie
“We zijn elkaar blijven zien. Niet alleen als vader of moeder, kostwinner of planner, maar als Enno en Greet. Als degene op wie we ooit verliefd werden.
Af en toe een hand op mijn rug, een knipoog aan tafel, een onverwacht briefje op het aanrecht, juist die gebaren getuigen van ons verbondje samen.”
Een nieuwe versie van elkaar
“Ik weet dat niets vanzelfsprekend is. We hebben vrienden verloren, afscheid genomen van ouders en gezondheid is geen garantie. Juist daarom koester ik het dat hij nog steeds zijn best doet voor mij. En ik voor hem.
Liefde slijt niet door de tijd, maar door onverschilligheid. Zolang we nieuwsgierig naar elkaar blijven, een beetje moeite doen en soms weer even dat meisje en die jongen durven zijn, voelt het nog steeds als een avontuur. Iedere paar jaar zie ik weer een nieuwe Enno, een nieuwe versie van hem die ik wil leren kennen. En hij wil dat met mij ook, zelfs na bijna vijftig jaar.”
De namen Greet en Enno zijn gefingeerd, hun echte namen zijn bekend bij de redactie.
Gezocht: Liefdeslessen
Voor de rubriek Liefdesles op RTL Nieuws Lifestyle zoeken we mooie, kwetsbare, grappige, inspirerende en goudeerlijke liefdeslessen. Een inzicht, een reflectiemoment. Liefst met hand in eigen boezem. Bleek je uiteindelijk zelf degene met bindingsangst? Had je nooit voor de liefde moeten emigreren of bleek een samengesteld gezin toch een illusie? Journalist Hanneke Mijnster wil je er graag alles over vragen. Vertellen mag anoniem. Mail naar: hanneke.mijnster@rtl.nl.
Klik hier voor meer Lifestyle