“Bij elke beweging van andere mensen schrok ik”

Hoewel Carry zichzelf omschrijft als een ‘zorgzame en beschermende moeder’ voor haar twee dochters, kende ze zelf weinig geborgenheid in haar jeugd. Dat ze het zwaar had, realiseerde ze zich pas later. “Want het was gewoon zo bij ons”, legt ze uit.

Haar moeder kampte met psychische problemen en kon volgens Carry ‘het leven niet aan’. Daardoor kwam de verantwoordelijkheid al jong op haar schouders terecht. “Ik belandde in de rol van verzorgen, praten en maar hopen dat het op een bepaald moment weer beter zou gaan.”

Zelfs een bezoek aan de psychiater moest ze begeleiden. “Dan moest ik in de wachtkamer zitten, want dat kon ze niet. ‘Je bent daar je leven niet zeker’, zei ze dan.” Dat leverde een hoop spanning op bij de schrijfster. “Bij elke beweging van andere mensen schrok ik. Weer was het onveilig.”

Ook het huwelijk van haar ouders droeg bij aan het gevoel van onrust in huis. Volgens Carry was er sprake van een ‘slecht huwelijk’, waardoor zij en haar zus nooit echt een veilige basis hadden. “Het was dus geen vrolijke boel en het grootste probleem was dat mijn zus en ik geen veilige plek hadden.”

De spanning was continu voelbaar. Zodra ze thuiskwam, wist ze hoe de sfeer was. “Als ze maar geen rode ogen heeft, want dan had ze gehuild”, dacht ze toen over haar moeder.

Met haar vader had ze eveneens een ingewikkelde relatie. Hij had gehoopt op een zoon, maar kreeg na haar zus opnieuw een dochter. Dat zorgde voor teleurstelling. “Hij wilde absoluut een zoon, zodat hij daarmee kon voetballen, biljarten en kaarten. Dus heeft hij van mij een zoon geknutseld.”

Om te ontsnappen aan de spanningen thuis, trok Carry zich terug in haar fantasie. Ze creëerde haar eigen wereld, waarin ze zelf de regie had. “Het werd wel de basis voor alle verhalen die ik verzon en later opschreef.” 

Op haar vijftiende nam ze een ingrijpend besluit. Toen ze ziek werd terwijl haar moeder op wintersport was, kon ze niet langer thuisblijven. “Mijn tekenlerares heeft me opgevangen en opgenomen in haar gezin”, legt ze uit. “Daar heb ik gezien wat liefde en veiligheid is en hoe je met je kind omgaat. Ik bleef bij haar wonen tot ik het huis uit ging.”