Denk je aan zelfdoding?
Bel dan 24/7 met 113, gratis en anoniem, of chat op 113.nl
Bijna twee jaar waren Marieke en Keesjan getrouwd toen Keesjan, voor Marieke uit het niets, overleed aan zelfdoding. “Hij was 29 en we waren druk bezig met toekomstplannen maken. Ons bod op een huis was net geaccepteerd. Keesjan had last gehad van de onzekerheid die de toen al oververhitte huizenmarkt met zich mee had gebracht, er was van alles gaande op zijn werk.”
Lees ook Aantal angstige en depressieve Nederlanders stijgt, vooral meer jongeren en vrouwen
“Bij hem uitte stress zich in angst- en paniekklachten. Dat was de laatste tien dagen van zijn leven ook zo. Achteraf zie ik ook wel puzzelstukjes die in het plaatje vallen, maar toen we erin zaten niet. Wel merkte ik dat het niet goed ging en dacht ik soms: ik herken je nu helemaal niet, je doet een beetje raar. Dan maakte hij zinnen niet af, omdat de gedachtestroom in zijn hoofd, zoals hij dat zei, niet te stoppen was.”
‘Draaikolk van gedachten’
Het gedrag van Keesjan was anders dan anders, herinnert Marieke zich. Maar ook weer niet zo vreemd dat ze er op aansloeg. “Ik probeerde er vooral voor hem te zijn, hem wat houvast te bieden. Net als op die bewuste ochtend.”
“We zouden de dag erna op vakantie gaan en ik zag toen we wakker werden dat hij onderin een draaikolk van gedachten zat. Ik zei: ‘Je kunt me helpen met de koffer inpakken, of ga een wandeling maken en bel ondertussen even iemand met wie je kunt praten’. Op die manier had hij of wat te doen, of kon hij zijn hoofd leegmaken, dacht ik. Maar hij is nooit teruggekeerd van die wandeling.”
Lees ook Michel hielp zieke vriendin bij zelfdoding, moest voor de rechter verschijnen, maar krijgt tóch geen straf
Daar stond ze dan. Zonder Keesjan, met een veel te groot huis waar ze samen zouden wonen, en vooral: alleen. “Ik kreeg al snel de vraag: wat wil je met het huis doen? Gelukkig was het nog binnen de bedenktermijn, dus ik heb besloten van de koop af te zien. Maar het was heel surrealistisch, net als alles in die periode. Ik herinner me nog dat hij op zaterdag begraven werd, op zondag kwamen we met familie bij elkaar. En op maandagochtend zat ik daar. Alleen op de bank. Ik dacht: wie gaat me vertellen wat ik nu moet doen? Is er iemand die dit weet?”
Eenzaam
Haar vrienden en familie waren heel lief, wil ze benadrukken. “Ze deden veel voor me, stonden voor me klaar en leefden mee.” Maar, zoals zij het zegt: “Zij waren wel Keesjan kwijt, maar niet hun partner. Niemand in mijn omgeving had dat nog meegemaakt. Daar ben ik blij om, maar het maakte ook heel eenzaam.”
“Om een voorbeeld te geven: ik heb een tweelingzus, wij zijn een eeneiige tweeling. Onze hele levens liepen tot dat moment redelijk synchroon. Maar zij had op dat moment een baby van drie maanden, ik stond bij het graf van mijn man. Op dat stuk van mijn leven kon ik met niemand verbinden.”
‘Een soort contactadvertentie’
In een Facebookgroep voor weduwen plaatste ze wat ze nu ‘een soort contactadvertentie’ noemt. “Een oproepje: ik ben op zoek naar een jonge vrouw tussen de 25 en 45 die ongeveer twee jaar geleden haar partner is verloren en zonder kinderen is achtergebleven, en bij wie de man misschien dezelfde doodsoorzaak had als de mijne.” Ze kreeg een reactie, van ‘een andere Marieke’. “We hebben niet alleen onze naam gemeen, maar ook een groot deel van ons verhaal.”
“Bij de condoleance maakte ik grappen. Andere aanwezigen konden daar erg van schrikken, maar Marieke deed dat ook.”
Na kort te hebben geappt, besloten ze elkaar te ontmoeten. “Een soort blind date was dat, in Utrecht. We hebben zelfs nog geappt welke kleur jas we aan hadden en waar we precies stonden: bij de trappen bij het Beatrixtheater”, lacht ze. “Ja, ik was wel zenuwachtig.”
Maar het klikte. Urenlang praatten ze met elkaar, op een manier die Marieke sinds de dood van Keesjan niet eerder had ervaren. “Met zwarte humor, waar we ons niet voor hoefden te verontschuldigen omdat we het allebei begrepen. Mariekes man Stefan was overleden toen zij 25 was.”
Veel herkenning
“We herkenden heel veel in elkaars verhaal. Ook dingen waarvan ik dacht: o, dus het is helemaal niet zo gek dat ik dat had? Zoals dat ik de eerste periode na het overlijden van Keesjan zó moe was. Of dat ik bij de condoleance grappen maakte. Mensen die erbij waren konden daar heel erg van schrikken, maar Marieke deed dat ook.”
“Net als dat zij ook niet continu in een hoekje had zitten huilen. Natuurlijk waren er tranen, maar heel vaak ook niet. Dat zorgde voor twijfel: was ik niet aan het vermijden, zou de klap dan niet nog een keer keihard komen? Daar werden we bijna bang voor gemaakt, door elkaars verhaal te horen, wisten we dat ons gedrag heel normaal was.”
Lees ook Marloes werd op haar 28ste weduwe: ‘Rouw is een onzichtbaar en eenzaam proces’
De vrouwen hielden contact, en op een gegeven moment ontstond het idee om er meer mee te doen. “In eerste instantie vooral bij mij. Ik dacht: we zullen ook met zijn tweeën niet de enigen zijn die dit meemaken. Maar waar ontmoet je andere vrouwen? Daar was geen plek voor.”
Widowchicks
Zo ontstond Widowchicks, eerst als Instagramaccount waarop Marieke en Marieke hun ervaringen deelden. Daarna een documentaire, een boek, en nu ook evenementen waarop jonge weduwen elkaar ontmoeten. “Bij de evenementen hebben ook de andere vrouwen aan een half woord genoeg. Ons doel is dat ze allemaal weggaan met een 06-nummer van iemand anders.”
“Dat doen we mede door ‘Over de streep’. Het gaat dan bijvoorbeeld over of ze met kinderen zijn achtergebleven of niet, of over de doodsoorzaak van hun partner. Dat werkt heel goed om de vrouwen te laten zien met wie ze welke raakvlakken hebben.”
Lees ook Matthijs is 30 en weduwnaar: ‘Ik moet opnieuw ontdekken wie ik ben zonder Eva’
Mariekes leven ziet er nu, bijna negen jaar later, heel anders uit. Ze is getrouwd, heeft twee kinderen van 4 en 1. “Als iemand me destijds had verteld dat ik aan Keesjan zou refereren als ‘mijn eerste man’ dan had ik dat niet geloofd. Maar het gaat nu heel goed.”
Grote rol Keesjan
“Keesjan speelt nog steeds een grote rol in ons leven, ook doordat hij een goede vriend was van mijn man. Hij hoort er dus echt bij. En de ouders van Keesjan zijn net als mijn ouders en de ouders van mijn vriend opa en oma voor onze kinderen. En ik heb net een nieuwe baan, waarbij ik collega’s heb die met Keesjan hebben gewerkt. Het zijn echt cadeautjes als zij vertellen hoe hij op kantoor binnenkwam, of met hoeveel liefde hij over mij sprak.”
“Laatst ging de koffiemachine van Keesjan kapot, die ik nog elke dag gebruikte om koffie te zetten. Dat was een momentje waardoor hij er gevoelsmatig elke dag even bij was. Dat doet pijn, dat ik weer wat van hem heb moeten loslaten. Maar dat is ook het verlies. Als je iemand kwijtraakt dan verlies je niet één keer, maar duizend keer.”
“Mijn behoefte aan contact met andere jonge weduwen is natuurlijk wel veranderd, net als de rouw. Ik heb minder de behoefte om mijn verhaal te delen, maar ik haal er nog altijd veel voldoening uit dat ik vrouwen die net weduwe zijn geworden met elkaar in contact kan brengen. Marieke en ik zeggen zeggen weleens: we gunnen iedereen een Marieke, maar we kunnen er niet voor iedereen zijn. Op deze manier geven we andere vrouwen hun Marieke, en daarmee een stukje herstel.”
Klik hier voor meer Lifestyle