Joshua is, zoals hij dat zelf noemt ‘een beetje een perfectionist’. “Ik voel me snel verantwoordelijk. En een kind is natuurlijk een hele grote verantwoordelijkheid.”
Advies krijgen
Hij las boeken over het ouderschap, ging met zijn vriendin naar informatieavonden en vroeg mensen in zijn omgeving om advies, zoals zijn ouders. Maar Joshua wilde meer. “Ik dacht: het zou toch ook leuk zijn om advies te krijgen van mensen die ik niet ken. Het werd de eerste serie die ik maakte voor sociale media.”
Voor de serie spreekt hij zowel oudere als jongere mensen, sommigen over hun ervaring als vader, anderen over hun ervaring met hun eigen vader. Wat hem opviel? “Veel mensen vertelden dat ze niet zo’n goede band met hun vader hebben, of zelf dingen gedaan hebben als vader waar ze spijt van hebben. Zoals: ‘Mijn vader gaf nooit een knuffel’.
Te weinig aandacht
Sommige van die gesprekken raakten hem. “Zoals van een oudere man die vertelde dat hij te weinig aandacht had voor zijn kinderen toen ze opgroeiden. Dat vertelden ze hem nu ook. Hij maakte lange werkdagen, kwam ’s avonds laat thuis en liet de zorg en opvoeding grotendeels aan zijn vrouw over.”
“Je kunt niet zeggen dat hij een slechte vader was, dat is te zwart-wit. Het was ook een andere tijd. Maar het raakte me wel, omdat ik zag dat het hem ook raakte. Meer oudere mannen hebben het idee dat ze te weinig tijd hebben doorgebracht met hun kinderen.”
“Verrassend was dat ik twee vrouwen sprak uit Oost-Europa, die allebei vertelden dat de rol van de vader bij hen nog heel anders is dan hier. Een vader is hier tegenwoordig veel meer bezig met zijn kinderen dan hun Oekraïense en Bulgaarse vader. Je moet natuurlijk niet generaliseren, maar ik dacht wel: we zijn in Nederland toch ver daarin.”
Een ander gesprek dat hem raakte, is dat met een naamgenoot. “Joshua was een jaar of 20 en vertelde dat hij wel een goede band heeft met zijn stiefvader, maar dat zijn vader niet in zijn leven was. Dat is bij mij ook zo.”
Verantwoordelijkheid
“Zijn vader was het huis uit gezet door de politie, omdat hij zijn moeder mishandelde. Die avond was hij zelf bijna verdronken, 1,5 was hij toen nog maar. Zijn vader heeft nu nog altijd een contactverbod. Joshua zei dat hij zijn vader niet wilde zien omdat hij bang was dat hij zijn vader in elkaar zou slaan en zou uitschelden.”
Het liet Joshua anders naar zijn eigen biologische vader kijken. “Ik dacht: we kunnen niet van onze biologische vaders verwachten dat ze gaan veranderen, daar moeten we zelf mee in het reine komen. Dat heb ik meer gedaan dan hij, ik ben natuurlijk ook al wat ouder. Maar het liet me zien dat ik daarin ook verantwoordelijkheid heb als volwassene. Je moet toch je eigen pijn fixen.”
Ook sprak hij iemand die hem een advies gaf waar hij nog vaak aan denkt: wordt geen curlingouder. “Dat is een ouder die alle mogelijke hobbeltjes voor een kind wil wegpoetsen zodat het zo min mogelijk weerstand krijgt.”
Geen curlingouder
“Ik denk niet dat ik echt een curlingouder ben, maar het is wel goed om me te realiseren dat ik niet alle gevaren kan wegnemen en ook dingen moet laten gebeuren omdat het een kind weerbaar maakt. Mijn dochter is nu nog 1, dus het speelt nog niet echt, maar het is wel een balans waar ik over nadenk voor als ze ouder is: wat laat ik haar zelf ervaren, en wanneer moet ik helpen?”
Hoewel zijn dochter nu 1 is, denkt Joshua wel dat hij doorgaat met de serie. “Ik heb nog veel te leren. En het verbinden is heel leuk, dat doe ik in meer van mijn video’s. Je kunt als iemand langsloopt al snel een mening hebben op basis van zijn uiterlijk. Juist door in gesprek te gaan, neem je die vooroordelen weg en zie je dat we allemaal toch meer op elkaar lijken. Zo heeft elke vader zijn onzekerheden, en doen we allemaal ons best voor onze kinderen.”
Niet perfect is ook goed
Alle gesprekken gaven Joshua vertrouwen in zijn eigen vaderschap. “Veel mensen zeiden: ‘Je kunt van tevoren niet weten hoe het gaat en wat je moet doen. Maar breng tijd door met je kind, stel je open op, luister naar je kind en dan komt het wel along the way. Je gaat het niet perfect doen, maar dat is niet erg.”
“Dat gaf me wel het gevoel dat ik de kwaliteiten heb om het goed genoeg te doen. Ik ben bijvoorbeeld een knuffeldier en geef mijn dochter veel knuffels en kusjes. Ook ben ik emotioneel beschikbaar en kan ik sorry zeggen als ik iets verkeerd doe. Na heel veel gesprekken dacht ik: ik heb het pakketje wel dat nodig is om een goede vader te zijn.”