Wat Muhammad Ali is voor het boksen, de Mona Lisa is voor de kunstwereld en de Nissan Silvia S15 Spec-S is voor het driften, is het derde deel binnen de Fast & Furious-reeks voor cinema. Je kunt het niet ontkennen: The Fast and the Furious: Tokyo Drift is met afstand één van de beste autofilms ooit gemaakt. Dit jaar markeert het twintigjarig jubileum van het meesterwerk. Wat is de magie van deze film?
Hij moet het in ieder geval niet hebben van het verhaal. De verhaallijnen zijn flinterdun, daarover kunnen we duidelijk zijn. Een tienerzoon van gescheiden ouders die op last van de lokale autoriteiten naar zijn vader wordt verbannen, die toevallig in Tokio woont. Het buitenbeentje dat verliefd wordt op dat andere buitenbeentje, dat toevallig het neefje van een maffiabaas datet. Het neefje dat gebukt gaat onder het regime van zijn misdadige oom. De clichébingokaart is al snel vol.
Daarnaast is Tokyo Drift – je verwacht het niet – een tikkie onrealistisch. Hoewel de sprongen met auto’s minder ver en hoog zijn dan in collega-F&F-films en de versnellingsbakken over het algemeen ook een waarheidsgetrouwer aantal versnellingen hebben. Oké, de kans dat een groep tieners binnen enkele uren een 2,6-liter zes-in-lijn van een Skyline GT-R uit het wrak van een gecrashte Silvia sloopt en vervolgens in een Mustang Fastback uit 1967 hangt, om daarna een race over smalle bergpassen te winnen, is in werkelijkheid klein.
Tokyo Drift scoort slecht bij de critici
Niet voor niets krijgt Tokyo Drift op Rotten Tomatoes een score van een schamele 38 uit 100. En op IMDb doet ie het niet veel beter, met een zwakke 6,1. De derde gezaghebbende internetmoloch die de film de grond in boort is Metacritic: 2,8 uit 5 sterren. Cijfers waar kenners zoals jij en wij het uiteraard totaal mee oneens zijn. Tokyo Drift is hogere kunst voor wie het wil zien.
Waar The Fast and the Furious: Tokyo Drift het dan wel van moet hebben? Volgens onze collega’s van JFK.men schuilt de magie in vier elementen: de visuele aantrekkingskracht, de soundtrack, het kijkje in de Japanse autocultuur én de sterke oneliners. Dat het in dit derde deel van de franchise niet om minutenlange dragraces gaat, maar om driftwedstrijden, voelt na twintig jaar ook nog steeds verfrissend.
De schoonheid van een film die licht scheen op de Japanse auto-scene
Als je een autoliefhebber bent met een Instagram-account, dan gokken we dat je inmiddels een keer of honderd content hebt gezien van één of andere creator die langs is gegaan bij Daikoku PA in Tokio. Je weet wel, het parkeerterrein dat een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefent op eigenaren van de meest exotische auto’s. In 2006, toen je het nog moest stellen met Hyves, kon je bijna onmogelijk afweten van wat er zich in het verre Japan afspeelde op autogebied. Tokyo Drift bracht daar verandering in. De film toonde je meetings met hevig getunede auto’s in parkeergarages, driftwedstrijden in de bergen bij Hakone en gekke schoentjes (uwabaki!) die je aan moet als je een Japans klaslokaal inloopt.
Dat gezegd hebbende moeten we de zeepbel direct doorprikken. Het grootste deel van Tokyo Drift is helemaal niet in Tokio gefilmd. Wat heet: niet eens in Japan. De beroemde Shibuya Scramble Crossing werd speciaal voor de fatale achtervolgingsscène tussen Takashi en Han nagebouwd in Los Angeles. De weinige plaatjes die wél in Tokio zijn gefilmd, hebben met name betrekking op omgeving en uitzichten. Het voetbalveld boven op het dak van een gebouw in de wijk Shibuya bestaat bijvoorbeeld echt.
Lees ook: F&F Tokyo Drift werd illegaal opgenomen
Tokyo Drift als hofleverancier van oneliners
Met uitzicht op precies die plek levert Han overigens één van zijn mooiste oneliners: ‘Life’s simple, you make choices and you don’t look back.’ De film zit boordevol met dit soort wijsheden. Van ‘I only race for pink slips‘ tot ‘I don’t care if you’re sick as a dog or in bed with Beyonce. I call, you show‘ of ‘Zero for one, cowboy‘. Han blijkt de grootmeester van memorabele quotes. Zo stelt hij dat het bij driften geen kwestie is van ‘wax on, wax off’. En gebruikt hij deze krachtige metafoor als risicoanalyse: ‘What’d you expect? You didn’t just play with fire, you soaked the matches in gasoline.‘
Een beetje film heeft een goede soundtrack en ook op dat vlak leverde F&F een parel af. Van de eerste tonen van DJ Shadows Six Days als hoofdpersoon annex twijfeltiener Sean Boswell door de schoolbeveiliging gaat, tot het veelzeggende Mustang Nismo van Brian Tyler en Slash. En dan hebben we de belangrijkste track uit de film nog niet eens genoemd: Tokyo Drift van Teriyaki Boyz. Hoor je de begintonen al in je hoofd? De impact die dat nummer op de popcultuur heeft gehad, is enorm. Kom je nu op Insta een video tegen van iemand die auto’s spotte in Japan? De kans is groot dat dit liedje eronder is gemonteerd.
Een ijkpunt binnen de autopopcultuur
Twintig jaar na de release lijkt Tokyo Drift meer te leven dan ooit. Daags voor de Grote Prijs van Japan toerde Lewis Hamilton langs de eerdergenoemde Daikoku PA met een Ferrari F40. De content die hij daar maakte, monteerde hij op – jawel – een mash-up van de nummers Tokyo Drift en Six Days. En eerder dit jaar ging de scène waarin Han al kauwend tegen zijn Veilside Mazda RX-7 leunt terwijl hij wacht op Sean behoorlijk viral. TikTokkers en Instagrammers gebruikten AI om Han tegen allerlei andere voertuigen en objecten aan te laten leunen.
De afgelopen twee decennia is The Fast and the Furious: Tokyo Drift uitgegroeid tot een popcultureel fenomeen. Dat critici deze ruwe diamant steevast afdoen met een laf cijfer is wat ons betreft dan ook volkomen onterecht. We raden iedereen die zuur is over Tokyo Drift van harte een rewatch aan. Wat zeggen we: we doen zelf ook mee. Kijken of hij de 26e keer nóg leuker is dan alle voorgaande keren.
