Als we Lars en Delie spreken, wonen ze pas anderhalve week in hun nieuwe woning. Terwijl het leven met zes kinderen alweer in volle gang is, proberen ze langzaam te laten bezinken wat er de afgelopen maanden allemaal is gebeurd. Ze blikken terug op het avontuur, vertellen je over de spanning – die volgens hen opvallend genoeg meeviel – en het eindresultaat dat al hun verwachtingen overtreft.

Overweldigend moment

De eerste schrik begon al toen Buddy Vedder ineens voor hun neus stond. Het duurde daarom even voordat het echt doordrong wat er gebeurde. “Je staat daar ineens met camera’s en Buddy voor je neus, dus je moet eerst schakelen”, vertelt Lars. “Ik was vooral lekker aan het kletsen, terwijl Delie compleet in shock was.” “Ja, ik bevroor gewoon”, vult Delie lachend aan.

Hoewel het moment overweldigend was, was er van twijfel geen sprake. De wens om samen te wonen met hun grote gezin woog zwaarder dan alles. “We zijn vier jaar samen en willen echt samen een leven opbouwen”, zegt Lars. “Maar met zes kinderen is het bijna onmogelijk om zelf iets te vinden dat aan alle eisen voldoet.”

Meedoen aan het programma voelde daarom als een unieke kans. “Dit was voor ons dé manier om onze woondroom waar te maken”, zegt Lars. “En eerlijk gezegd was dit ons zelf nooit gelukt.” 

Een van de lastigste momenten was het gesprek met makelaar Alex van Keulen en bouwdeskundige Bob Sikkes, waarin duidelijk werd dat ze concessies moesten doen. “Dat was echt even schakelen”, vertelt Delie. “Het ging hier niet om kleine dingen, zoals een behangetje, maar om basiswensen voor ons gezin. Daarom stelden wij drie harde eisen: minimaal zes slaapkamers, een oprit en twee badkamers.”

Zo moesten ze onder andere hun wens voor een vrijstaand huis en een tweede woonkamer loslaten. Achteraf blijkt het concessiemoment vooral relatief. “Als we er nu op terugkijken, is het bijna grappig”, zegt Lars. “Want uiteindelijk zijn al onze wensen overtroffen. Het is ongelofelijk.”

Een bijna onmogelijke zoektocht

Tijdens het traject merkten ze al snel dat meedoen aan Kopen Zonder Kijken ook betekent dat je een groot deel van de controle moet loslaten. En dat is niet altijd makkelijk. “In het begin is het vooral onzeker, omdat je zo weinig hoort”, vertelt Delie. 

Het stel hoorde weinig vanuit de experts, omdat de zoektocht erg moeizaam ging. Het was onmogelijk om een geschikt huis in Geleen of Munster-Geleen te vinden, dus moesten ze hun zoekgebied uitbreiden. Het dorp Puth werd toegevoegd aan de lijst. “Op het moment dat Buddy weer bij ons thuis kwam, besef je dat het serieus wordt en dat het écht lastig is. Ik had op dat moment wel de hoop al opgegeven”, vertelt Lars.

Benieuwd of het stel ondertussen wat heeft veranderd? Of wil je weten wat zij anders hadden gedaan? Bekijk de onderstaande video. De tekst gaat verder na de video.

Daarom was de vreugde extra groot toen Buddy opnieuw voor de deur stond om hen te verrassen met het goede nieuws dat ze toch een huis hadden gevonden. Toen was het een kwestie van loslaten en vooral verheugen. “Ik ben normaal iemand die zich snel druk maakt”, geeft Lars toe. “Maar door het programma leer je dat je geen controle hebt en dat je dus móét loslaten. Dat maakt je uiteindelijk ook rustiger.” 

Ook Delie vond de spanning wel meevallen en bleef nuchter. “Ik dacht vooral: je kunt er toch niets meer aan veranderen. Ik had er vertrouwen in dat het goed zou komen.”

De grote onthulling

Dat vertrouwen blijkt terecht. Tijdens de onthulling volgt de ene verrassing na de andere. “Het begon al bij binnenkomst: die entree en de stalen deuren“, vertelt Delie. “Je valt echt van de ene verbazing in de andere.”

Voor Lars zit de verrassing in de details waar hij stiekem op hoopte. “Een kookeiland, stalen deuren, een fijne indeling: dat zijn dingen waar je van droomt”, zegt hij. “En als je dan ziet dat het er allemaal is, is dat echt onbeschrijfelijk.” De grootste verrassing? Zijn eigen werkkamer. “Die had ik totaal niet zien aankomen. Dat was echt de kers op de taart.”

Geen tijd om stil te staan

Er is geen tijd om lang na te genieten, want juist het tegenovergestelde gebeurt. “We gingen meteen in de regelmodus”, vertelt Lars. “Poetsen, spullen klaarzetten, alles voorbereiden.” Want de volgende dag zouden alle kinderen hier al slapen. De eerste dagen zijn dan ook intens en ze moesten echt wel even wennen. “Het is hectisch, maar ook heel leuk”, aldus Delie. “Je moet ineens alles uitvinden: Hoe werkt de oven? Waar zitten de lichtknoppen? Hoe werkt de verwarming?” En dan is er nog het gezinsleven. “We moesten ook ineens koken voor zes kinderen”, lacht Delie. “De eerste avond werd het gewoon patat.”

Ondanks dat de grote onthulling pas twee weken geleden was, voelt het huis voor hen nu al goed. “Vanaf het moment dat we binnenliepen, voelde het meteen als thuis”, vertelt Delie. Toch moet ze nog wennen aan het idee dat dit nu écht hun plek is. “Het besef moet nog een beetje indalen dat dit huis van ons is.” Dat is ook niet zo vreemd: ze woonde ruim dertien jaar in haar vorige woning. “Daar liggen zoveel herinneringen, het is toch gek om dat achter je te laten.”

Voor Lars ligt dat anders. “Ik woonde nog niet zo lang in mijn vorige huis, dus daar had ik minder emotionele binding mee,” zegt hij. “Hier voelde het eigenlijk meteen goed. De sfeer is fijn, ik was er direct op mijn plek.”

Iedereen een eigen plek

Wat ook meteen opvalt, is hoe snel de kinderen zich thuis voelen. “Die waren eigenlijk direct enthousiast”, vertelt Lars. “Iedereen heeft zijn eigen kamer en dat maakt zo’n groot verschil. Zelfs mijn tweelingdochters hebben hun eigen kamer. Daar gingen wij in eerste instantie niet vanuit.”

Ook de indeling van het huis helpt daarbij. “Het is groot, maar voelt niet onoverzichtelijk”, zegt Delie. “Je hebt echt het gevoel dat iedereen zijn eigen ruimte heeft, terwijl je toch dicht bij elkaar bent.” Een onverwacht hoogtepunt voor de kinderen is de badkamer met bad. “Daar waren ze zó blij mee”, zegt Delie. “We hadden juist gezegd dat ze daar niet op moesten rekenen.”

‘Dit hadden wij zelf nooit bedacht’

Hoewel ze vooraf een moodboard hadden gemaakt, die van elkaar verschilde, zijn ze verrast dat alles zo goed is samengekomen. “Het is echt een mix van ons allebei geworden”, zegt Delie. Lars is vooral blij dat er meer kleur is gebruikt dan hij zelf had aangedurfd. “Ik zou het zelf waarschijnlijk rustiger hebben gehouden”, geeft hij toe. “Dan was het overal RAL9010 geworden, maar dit maakt het huis juist warm en levendig. Zelfs het behang met vogels vind ik geweldig.”

Een plek voor de toekomst

Wat hen altijd zal bij blijven, is de bewondering voor het team. “Hoe ze dit hebben gedaan, dat snappen we nog steeds niet helemaal”, zegt Lars. “Het lijkt wel tovenarij.”

Want over één ding zijn ze stellig: “Zo’n huis als dit gaan we niet nog een keer vinden.” De toekomst zien ze hier dan ook duidelijk voor zich. “Dit is echt een huis voor de lange termijn”, zegt hij. “Wij gaan hier voorlopig niet meer weg.” Delie glimlacht: “Hopelijk over tien jaar wel met iets minder kinderen in huis.”