Zo’n twee maanden geleden waren er gemeenteraadsverkiezingen. De Amsterdamse Joodse gemeenschap kwam samen op een geheime, beveiligde plek voor een verkiezingsdebat. De grote partijen waren uitgenodigd: D66, GroenLinks, PvdA, u kent het wel. Je kunt uittekenen hoe dat gaat: het ging over Israël en de Palestijnen, het onderwerp waar de Amsterdamse gemeentepolitiek geen genoeg van kan krijgen. Na ruim een uur bleek Gidi Markuszower in de zaal te zitten. 

In mijn herinnering begon de ex-PVV’er over een van de kandidaat-raadsleden van GroenLinks, die nogal actief is in het protest tegen Israël. Hij wilde weten wat PvdA-fractievoorzitter Lian Heinhuis daarvan vond. GroenLinks en PvdA zouden na de verkiezingen immers fuseren tot één fractie. Heinhuis begon Markuszower te verwijten dat hij heel lang bij de PVV heeft gezeten en toen begon de ex-PVV’er weer iets terug te roepen. Zo werd de zaal getrakteerd op een heleboel geschreeuw.

Ik moest daaraan denken toen Markuszower deze week in een filmpje van Left Laser zei dat Palestijnse vluchtelingen misschien met nog meer geweld moeten worden tegengehouden dan waar ze vandaan zijn gekomen. Half politiek Den Haag viel over hem heen, er werd aangifte gedaan en er schijnen ook meldingen te zijn binnengekomen bij het integriteitscollege van de Tweede Kamer. Ik dacht alleen maar: Markuszower slaat wild om zich heen, net zolang totdat zijn politieke carrière ten einde is. Dat doet hij steeds. 

 

Veel geschreeuw 

U wilt meer bewijs? Er was deze week een debat in de Tweede Kamer over de voorgenomen fusie tussen Hilversum en Wijdemeren. Er ontstond gedoe over het onderwerp. Mocht het ook gaan over de vluchtelingen die nu in het leegstaande gemeentehuis van Wijdemeren worden opgevangen? Voorzitter Wieke Paulusma (D66) wilde van niet, Gidi Markuszower begon een tirade dat dat wel moest kunnen, er ontstond een procedurele discussie en toen haalde de ex-PVV’er bakzeil. 

Ik zag ook nog een debatje op dezelfde dag tussen Markuszower en Marina Vondeling (PVV) over de vraag of het de schuld is van Wilders dat er nog steeds geen strenger asielbeleid is. Een heleboel geschreeuw met nul resultaat: allemaal jij-bakken en nieuw argument gehoord. Je vraagt je zo langzaamaan af waar je naar zit te kijken en daarbij maakt het eigenlijk niet eens veel uit wat je van asielzoekers vindt. In alle gevallen is het volstrekt irrelevant.

Schreeuwende politici die keiharde, onacceptabele dingen roepen hebben we al een tijdje. Wat dat betreft heeft het Left Laser-filmpje misschien één concreet gevolg: kiezers realiseren zich misschien weer dat Markuszower na jarenlang bij de PVV te hebben rondgelopen, niet opeens in een compromisbereide, genuanceerde en rechtsstaatlievende politicus is veranderd, hoeveel pogingen hij ook doet om zijn nieuwe partij een redelijke uitstraling te geven. 

 

Een doodsstrijd 

Zoals ik al eerder schreef: DNA is ten dode opgeschreven. De compromisbereide positie is ongeloofwaardig, er zijn geen bekende of aansprekende namen aan DNA verbonden en er zijn te veel partijtjes op deze flank. Dat weet Markuszower natuurlijk ook wel, maar dat maakt niet uit: terug naar de PVV is geen optie en dus moet er nu vanuit het niets DNA-aanhang komen. Dat kan alleen maar door harder te schreeuwen dan Wilders. Dan val je nog een beetje op, al is het maar kort. 

Dank aan Left Laser voor het uitzenden en de excuses zijn ook al min of meer gemaakt. Eigenlijk zitten we naar de doodsstrijd van Markuszower te kijken, die zenuwachtig is en in paniek, wachtend op het naderende onheil van verkiezingsnederlagen, vergetelheid, werkloosheid en ga zo maar door. DNA wil in maart meedoen aan de Provinciale Statenverkiezingen. Succes ermee. Het is allemaal al eerder gebeurd: DNA-adviseur Rita Verdonk kan er in geuren en kleuren over vertellen. 

Een stuk rood vlees in de arena werpen voorkomt de mislukking van een partij niet. Markuszower heeft geen ophef, maar een aantrekkelijk gezicht nodig en iedereen weet wie dat moet worden: Mona Keijzer. Zij doet het echter helemaal anders. Zo doet ze geen mededelingen over haar politieke toekomst. Ondertussen werkt ze verder en kreeg ze deze week bij het migratiedebat heel veel ruimte om haar visie uiteen te zetten. Keijzer weet: ik ben relevant, ik hoef er niet voor in de overdrive te gaan. 

Keijzer is een blijvertje: ze weet na deze week beter dan ooit bij wie ze zich niet moet aansluiten. 

 

Beeld: Gidi Markuszower bij Left Laser. Still van YouTube. 

 

Waardeer dit artikel!

Als je dit artikel waardeert en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage: dat kan!
Zo help je onafhankelijke journalistiek in stand houden.