Pop

Harry Styles
Gehoord: 16/5 in de Johan Cruijff Arena, Amsterdam.

Herh.: 17/5 t/m 5/6, aldaar.

 

Een feestje geven en dan nerveus worden of er wel mensen komen opdagen. Dat is het gevoel dat de Britse zanger Harry Styles een dag voor de show had, bekent hij halverwege zijn concert in de Johan Cruijff Arena in Amsterdam. Zijn „ik ben blij dat jullie er allemaal zijn”, blijft net iets te lang hangen om helemaal vrijblijvend te voelen.

Die lichte onzekerheid is niet onterecht. De ambitieuze Amsterdam-residency waarmee Harry Styles, uitgegroeid tot een van de grootste namen in de popmuziek, zijn wereldtournee Together, Together aftrapt – tien avonden, vijftigduizend bezoekers per show – verkoopt minder vanzelfsprekend uit dan verwacht. De dure concertkaartjes duiken de voorbije weken zelfs voor dumpprijzen op.

Evengoed is de Arena in een Harry Styles-roes. Fans bivakkeren al dagenlang buiten met slaapzakken, de merchandise vliegt over de toonbank. En ook Harry constateert met slechts de simpele vraag („Wie komt er uit Amsterdam?”) dat het gros van zijn fans in het deze openingsavond goed gevulde stadion bepaald niet lokaal is.

Dat deze concerten de blauwdruk vormen voor alles in de wereldtournee wat volgt, beseffen zijn fans maar al te goed. Elk dansje, elk kreetje, elke blik richting camera zal de komende weken via de socials eindeloos rond gaan. Styles evolueert, zijn publiek groeit feilloos mee. De psychedelische boa’s, polkadots en hartjes van de vorige tour hebben plaatsgemaakt voor office chic: stropdasjes, oversized overhemden en zelfgemaakte discobaljurken.

Minder uitbundig, niet minder groots

Zelf verschijnt Styles, na een inleiding van Elvis’ versie van ‘Bridge Over Troubled Water’, zijn ‘Carla’s Song’ werd erdoor geïnspireerd, in een rood bomberjack, stropdasje en blauw overhemd. ‘Are You Listening Yet?’ is, met zijn half gesproken zanglijnen en Britse indie-randje, de frisse opening, met kolkende, kleurige visuals op forse videomuren, die meteen mikt op collectieve opwinding. Styles zoeft over de catwalk de zaal in.

Twee uur lang ontvouwt zich een show die, ondanks het dance-karakter van zijn vierde album Kiss All The Time. Disco, Occasionally, met referenties naar de Berlijnse clubcultuur en LCD Soundsystem, minder uitbundig aanvoelt dan zijn vorige Love On Tour (2023). Minder toeters en bellen, maar daardoor niet minder groots. De wat blijmoedige hysterie heeft plaatsgemaakt voor controle en detail, voor een rijpere vorm van popspektakel: meer band, meer instrument. Styles op gitaar, aan de piano en elektronische sounds, gesteund door een tienkoppige band met drie achtergrondzangeressen én een achtkoppig strijkersensemble.

Harry Styles op de catwalk van zijn concert in de Johan Cruijff ArenA

Foto Anthony Pham

Zoom in

Zo is ‘Coming Up Roses’ een siersteen: Styles op toetsen, de strijkers zwellend, duizenden lichtjes in de Arena. Daarna gooit hij de gitaar om voor ‘Fine Line’ – fans zakken geëmotioneerd door de knieën.

Het tweede deel van de show werkt nog beter. Geïnspireerd door zijn recente One Night Only-concert in Manchester verhuist Styles met een deel van zijn band naar het midden van de zaal voor een uitgesproken clubgevoel. ‘American Girls’ vormt de perfecte opmaat naar het danshart van de avond.

Ontlading

Met liedjes als ‘Aperture’, met zijn geraffineerde beats, vervormde synths en elastische bassen, ‘Dance No More’ en ‘Ready, Steady, Go!’, toont Styles hoe comfortabel hij zich inmiddels voelt in gladdere, elektronischere pop. De ontlading wanneer Styles „We belong togetherrrr” zingt, is zorgvuldig geregisseerde euforie. Maar vooral ‘Ready, Steady, Go!’, met zijn vettige White Stripes-achtige baslijn, knalt live veel harder dan op plaat. Ook ‘Season 2 Weight Loss’, badend in rood laserlicht, groeit onverwacht uit tot een van de spannendste momenten van de avond.

Leuk hoe hij ‘This Must Be the Place’ van Talking Heads mengt met zijn eigen ‘Treat People With Kindness’: licht excentriek, warm en losjes. Ook een muzikale bonus: de aaneenrijging van ‘Carla’s Song’ aan ‘Satellite’. En cool: de flard van Underworlds ‘Born Slippy’ in ‘Taste Back’.

Bij awardshows en in videoclips zagen we Styles de voorbije maanden nog midden in strak uitgewerkte choreografieën opduiken, omringd door dansers. Jammer genoeg blijft daar tijdens deze tour weinig van over. Alleen tijdens ‘Dance No More’ waagt hij zich met twee dansers aan een paar ingestudeerde pasjes. Verder blijft de 32-jarige zanger, de voormalige tienerster van boyband One Direction, vooral de charmante podiumdier-versie van zichzelf: rennend, zwaaiend en semi-struikelend over de catwalk. „Ik ben ouder geworden en het podium groter.”

Onhandig

Tja, die verlichte mega-catwalk met boogjes door de hele zaal: visueel indrukwekkend vanaf de tribune, onhandig voor wie in de zaal staat. Styles rent er de hele avond overheen – véél – waardoor hij voor een deel van het publiek geregeld verandert in een klein poppetje ergens achterin. Voor wie aan de flanken staat wordt het soms een licht absurd potje ‘Waar is Wally?’.

Wat ook de ‘charme’ is van een openingsavond: niet alles verloopt vlekkeloos. De geluidsmix kraakt en ruist af en toe vervelend. Maar de show zal vast nog groeien de komende tijd, gedragen door Styles zelf, een van de weinige supersterren die zijn eigen charisma nooit zwaarder maakt dan nodig. Tegen het einde legt ‘Matilda’ de zaal stil en zet hij na de knipoog dat hij speciaal backstage nog even een liedje schreef uiteraard ‘Sign of the Times’ in – nog altijd een geweldige popsong. ‘As It Was’ sluit af zoals verwacht.

Al met al voelt Together, Together nergens als een artiest die routineus een stadionshow afwerkt. Styles probeert zichtbaar weg te bewegen van vrijblijvende feelgood in de richting van iets ambitieuzers: meer muzikaliteit, meer controle, meer clubcultuur, minder popcircus. Daarin slaagt hij. Daaraan zie je waarom Harry Styles boven zoveel andere hedendaagse popsterren uitstijgt. Geen feilloze openingsavond – wel spannend.

Geef cadeau

Deel

Mail de redactie