Het verhaal van het Wit-Russische Dymna Lotva mag inmiddels bekend zijn. In een notendop: na kritiek op de heersende dictator Loekasjenko moesten de oprichters hun land ontvluchtend. Via wat omzwervingen kwam dit gezelschap in Polen terecht. Het is een heftig verhaal wat steeds terugkeert in de biografieën en het is onlosmakelijk verbonden met de band. Op deze vierde plaat vindt het verhaal in zekere zin opnieuw zijn weg naar de muziek.
De titel van de plaat, Vyraj, beschrijft een mythische plek waar vogels overwinteren en waar de zielen van de doden hun laatste rustplaats vinden. Ook hierin valt een lijn naar hun gedwongen emigratie te trekken. Het kan bijna niet anders dan dat er een zweem van melancholie over deze plaat heen hangt.
De basis vormt nog altijd post-black metal, maar Dymna Lotva brengt dat op een unieke manier, waarbij folkelementen uit hun thuisland nooit ver weg zijn. Gek genoeg komen die het beste tot uiting in opener Zory en afsluiter Return My Coffin Home, dat enkele fraaie en uitbundige zangpartijen kent die bijval krijgen van allerlei details en accenten die het melancholische element versterken. Toetsen en fluit spelen daarbij ook een belangrijke rol in de sound van deze band. Regelmatig worden deze ingezet om nummers wat meer van sfeer te voorzien. De ene keer subtiel, de andere keer prominent, zoals in Zory.
Ook niet onbelangrijk: de band weet bij vlagen herkenbare elementen in hun muziek te verweven, zoals de repetitieve riff in Viedzmiegarina, of de getormenteerde zanglijnen in Veria. Het geeft de muziek een extra dimensie en zorgt voor meer diepte in de songs. Bovendien klinkt het allemaal enorm gemeend. De schreeuwen van Nokt gaan bij vlagen door merg en been, terwijl de cleane partijen op dit album een zweem van weemoed meebrengen. In dat opzicht doet Aaron Stainthorpe (ex-My Dying Bride, nu full-time gastvocalist) ook een vocale duit in het zakje in het toepasselijk getitelde The Boat Of Despair. Het zangduet hierin maakt indruk, en door de galm op de vocalen krijgt het bijna automatisch een lichte gothic vibe.
Dat komt wellicht ook door de meanderende melancholische gitaarlijnen die op de hele plaat opdoemen. Vaak zijn deze heel fraai in het nummer gevlochten, zoals in Niama Darohi, maar ook elders vinden deze gitaarlijnen hun weg, die de ene keer vergezeld worden door sopraanzang, de andere keer door verbeten blackmetalgeschreeuw. Deze lijnen zorgen er wel voor dat je met volle aandacht naar deze plaat blijft luisteren, alsof de muziek langzaam maar zeker een stevige greep op je krijgt. En als dat gebeurt in combinatie met een emotioneel betoog op Bu Samoje, gebeurt er wel iets bijzonders.
Er staat een hoop fraais op deze plaat. Waar ik minder kapot van ben, is de productie. Het voelt allemaal een beetje alsof er te veel verschil is tussen zang en instrumentarium. Alsof de bandleden achter elkaar staan en je dat ook zo hoort. De zang staat bij vlagen veel te prominent in de mix. Daardoor is die weliswaar goed te horen, maar wordt de muzikale omlijsting ook wat naar de achtergrond gedrukt, terwijl dit bij deze muziek veel meer hand in hand zou mogen gaan. Ook de toetspartijen lijken vaak los van de muziek te zweven, alsof ze niet direct onderdeel uitmaken van het nummer. Afijn, een kwestie van smaak, maar een iets meer gebalanceerd geluid had ik mooier gevonden.
Dat neemt niet weg dat Dymna Lotva met Vyraj een emotionele plaat heeft gemaakt om trots op te zijn. En, misschien wel het belangrijkste, waar de band zijn eigen smoel weer kan laten zien en zijn stijl ook duidelijk verder heeft ontwikkeld. Fans van Paradise Lost tot pakweg Ultha zouden dit op waarde kunnen schatten.
Score:
80/100
Label:
Prophecy Productions, 2026
Tracklisting:
- Zory
- Veha
- The Boat of Despair
- Viedźmieragina
- Niama Darohi
- Bu Samoje
- Ustań Za Mianie
- Return My Coffin Home
Line-up:
- Katsiaryna “Nokt Aeon” Mankevich – Zang, fluit
- Jauhien Charkasau – Gitaar, basgitaar, synths
- Mikita Stankevich – Gitaar, zang
- Wojciech “Bocian” Muchowicz – Drums
Links: