•
Vandaag
•
leestijd 3 minuten
•
656 keer bekeken
•
Bewaren
‘The thin white duke’ van de Nederlandse Nouvelle vague, Pim de la Parra, heerst zelfs tot over zijn graf. Grofweg twee jaar na zijn dood en 33 (!) jaar na het draaien van zijn laatste film gaat deze laatsteling ‘Dagboek van een zwakke yogi’, alsnog in première.
De meester van de minimal-movie zal nu ongetwijfeld vergenoegd glimlachend boven zijn geliefd Suriname zweven. De regisseur, professional troublemaker, maverick, ex-miljonair, cineast en bovenal Witte Raaf van het Nederlands filmlandschap bediende zich graag van een klein team enthousiastelingen waar, in zijn eigen woorden,“niemand, voor noch achter de camera, werd betaald” (zo kon het zomaar dat de titel ‘Max&Laura’ destijds voor ongeveer 25.000 euro werd afgeleverd!).
Zijn werkwijze leverde wél leuke films op en daarom legde ik mijn nieuwsgierig oor te luister bij zijn leading lady van vier films die in vier jaar (!) gedraaid werden. Manouk van der Meulen speelde in ‘Lost in Amsterdam’, ‘Max&Laura&Henk&Willie’, ‘De nacht van de wilde ezels’ en het nu eindelijk uitgebrachte ‘Dagboek van een zwakke yogi’. “Het was een intensieve periode… crew en cast van een minimal movie is een slag apart.” Die look en vooral feel ervaart ook het publiek zeer duidelijk.
Aan logica deed Pim niet, en waarom zou men ook. This-is-movies-men! Het gaat om boeiend beeld op elk vlak. Aansprekende acteurs/actrices in een filmwerkelijkheid die filmtaal spreken. Als altijd zijn de seksscènes dan weer wel heftig realistisch en voegen de fraaie zwart/wit-contrasten een geheel eigen, licht vervreemdende sfeer toe, die zo kenmerkend is voor de la Parra’s beste werk.
“Eerder een historisch curiosum dan een film voor de eeuwigheid” kopte Het Parool deze week. Een vrolijke misvatting van het véél te serieuze filmpers-establishment, alsof Pim uit was op de productie van louter klassiekers! Inherent aan het begrip ‘minimal movie’ staat juist de snel, met minimaal budget en middelen geschoten film. Dat is het genre. Én de charme. De la Parra was bovendien een veelfilmer en leverde er liever vijf per jaar af dan één in de vijf jaar.
“Pim was geïnteresseerd in mensen, hoe ze in elkaar zaten, ‘The Human Condition. Iedere filmmaker en acteur zou dat verlangen moeten hebben, dat is de kern waaruit je creërt… nieuwsgierigheid is je motivatie”. Gevraagd naar Manouk’s (spel-)ervaring en stijl die zo heel anders is in de la Parra’s oeuvre dan in haar meer ‘commerciële werk’ blijkt vooral het belang van teamspirit.
Er moest bloedsnel geschakeld worden waardoor het spel “naturel en fris bleef… Je kon met suggesties komen en zij filmden of schreven eromheen”. ‘Zij’ zijn, naast De la Parra, Wik Beckers en met name tovenaarsleerling Paul Ruven die later excelleerde met ‘De tranen van Maria Machita’ (glansrol voor de nog zeer jonge Ellen ten Damme).
Over de ‘gedurfde’ naaktscènes is Manouk opmerkelijk nuchter: Tegen de ‘Lady Godiva-scène’, naakt te paard, zag ze wel op maar het idee was uiteindelijk waardevol genoeg “het is krachtige cinema-taal… t.v. is wat dat betreft écht een ander medium… ik vond de scène heel mooi”.
En dat is een understatement.
Goed te weten dat Het Filmmuseum Amsterdam (EYE) de titel in z’n collectie heeft opgenomen. Wellicht kunnen we dan later nog een fraaie Blu-ray/DVD-editie verwachten met interessante extra’s…