Vandaag
•
leestijd 3 minuten
•
568 keer bekeken
•
Bewaren
Paul Haenen
© Frank Ruiter
Via Margreet Dolman kon hij zijn zachte kant tonen. En leerde hij knuffelen. ‘Mijn moeder deed dat nooit, dus ik heb dat lang lastig gevonden.’
Willen vreemden jou graag knuffelen?Je straalt iets heel liefs uit. Als ik je zie, denk ik ook meteen: ach, wat zou je een leuke opa zijn.
Nou, wat leuk om te horen. Misschien komt dat door het plezier dat ik heb in het leven en omdat ik al 53 jaar samen ben met Dammie. Dat je dát aan me kunt zien.
Heb jij in je carrière gemerkt dat je een gunfactor hebt?
Wel bij het publiek, maar niet bij de publieke omroep. Van de VPRO kregen Dammie en ik destijds genoeg vrijheid, maar geen warmte. Die heb ik gek genoeg nu pas gevoeld bij RTL 4. Daar schoven we aan met het voorstel om Dolman te doen. Er zaten twee ontzettend aardige mensen die dat graag wilden, omdat ze zijn opgegroeid met Bert, Ernie, Dolman en Gremdaat. Die generatie ziet ineens met welke bevlogenheid we onze uitzendingen hebben gemaakt, en dat die humor tijdloos is.
Misschien hebben mensen door de toestand van de wereld nu ook meer behoefte aan… Ik maak een raar gebaar omdat ik het juiste woord zoek.Zoiets, ja. Dat is in ieder geval wel wat je voelt bij Gremdaat en Dolman; een soort verbandje om de zorgen.
Als linkse maker was dat softe gedoe vroeger helemaal niet bon ton, alles moest harde satire zijn. Ik ben juist altijd van het zachte geweest, misschien omdat ik in mijn jeugd die warmte thuis heb gemist. En nu, in deze tijd, merk ik dat ik meer dan ooit zin heb om de mensen thuis te omarmen, misschien ook wel omdat het geen leuke tijd is.
Hou je eigenlijk van knuffelen?
Mijn moeder deed dat nooit, dus ik heb dat lang lastig gevonden. Dolman kan het wel goed. Vriendinnen van ons ook, die vinden dat echt fíjn. En ik inmiddels toch ook wel.
Paul Haenen
© Frank Ruiter
Afgelopen zomer in Frankrijk viel me weer op dat mannen elkaar daar begroeten met twee zoenen en een omhelzing. Veel gezelliger dan in Nederland.
Ja, al zie je dat in Nederland nu ook meer dan vroeger.
Maar een wangkus gaat de Nederlandse man dan weer te ver. Maar goed, laten we naar Margreet Dolman gaan, die inmiddels vijftig jaar bestaat. Er is in die halve eeuw veel veranderd. Zijn er dingen die ze niet meer begrijpt, of waar ze tegenaan loopt?
Ze heeft het moeilijk met de opkomst van extreemrechts. En dat de wereld minder oplossingsgericht is geworden. Maar zij kijkt liever naar het kleine en persoonlijke. Ze kreeg bijvoorbeeld laatst een mail van een vrouw uit Castricum, die na haar scheiding een moeilijke tijd had gehad. Maar, mailde ze, nu had ze een tip om het leven weer op te pakken. Dan gaan we misschien naar haar toe voor een interview. Of die keer dat we (met ‘we’ bedoelt Paul altijd Dammie en hijzelf, CS) aan mensen vroegen: ‘Wat is schoonheid voor jullie?’
Een vrouw antwoordde dat ze de haartjes op de grote teen van haar vriend zo aandoenlijk vond. We zijn op bezoek gegaan en hebben die behaarde teen gefilmd – ook met flink inzoomen, want daar houdt Dolman van. Toen zei die vrouw: ‘Het is nog mooier als de haartjes een beetje nat zijn.’ Kwam ze aan met een plantenspuit, en inderdaad: dan zag je op die haren een soort dauwdruppeltjes. Zoiets is humor, maar óók mooi en ontroerend, omdat het liefde is. Daar houdt Dolman van. Mensen aanvaarden haar ook als een echt persoon. Als zij iemand interviewt, praat diegene tegen haar, niet tegen mij.
‘Zoiets is humor, maar óók mooi en ontroerend, omdat het liefde is.’
Je hield vroeger een dagboek bij, totdat je Dolman in het leven riep. Toen kon je via haar een deel van jezelf kwijt. Blijf jij haar, ook na al die tijd, nog nodig hebben?
Sowieso in creatief opzicht. Er borrelt veel in mij en een deel van die ideeën, dialogen, teksten en invalshoeken kan ik in haar kwijt. Vroeger was dat ook al zo. Zodra ik met Dolman begon, werd het rustiger in mijn hoofd. In de beginjaren was ze ook nog depressief, dan riep ze dat ze aan het gas wilde of bij de Club van Depressie ging. Meteen na de opnames was ík dan weer vrolijk. Als Dolman ben ik ook altijd veel knuffeliger geweest – mensen willen ook graag met háár knuffelen.
Maf eigenlijk, dat je een afsplitsing van jezelf hebt gecreëerd die zoiets overneemt. Hoe verhoud jij je tot haar: als een vriendin, collega, therapeut?
Als een medium dat gevoelens duidelijker naar buiten kan brengen dan ikzelf. Inmiddels lukt me dat beter, maar vroeger was ik te introvert om echt naar buiten te treden. En alleen al door het uiterlijk van Dolman had ik geen keuze, ik moest wel. Tegenwoordig is het vooral heel leuk om te doen.
Verder lezen?
Lees verder in VARAgids 37
Vanaf dinsdag 8 september 2026 in de app, op de mat en in de winkel.
Nog geen abonnee? Lees de VARAgids al vanaf 38 cent per week.
Koop de VARAgids los bij Bruna, Primera, supermarkten en tabaks- en gemakswinkels voor slechts € 1,95.