Ruim twintig jaar na het verschijnen van Saskia Noorts roman De Eetclub is er een gloednieuwe, gelijknamige Netflix-serie. We spraken Loes Haverkort (45) die de hoofdrol voor haar rekening nam. Voor haar stonden er in september niet één, maar twee belangrijke premières op de planning.
‘Ooit, lang geleden, heb ik het boek De Eetclub gelezen. Het blijft een steengoed verhaal. Niet voor niets is het eerder verfilmd en is er een theaterstuk van gemaakt. Toen ik hoorde dat ik de rol van Karen kreeg, besloot ik bewust: ik ga niets terugkijken. Ik wilde er fris en open ingaan en met deze club mensen echt iets nieuws maken.’
Controle
‘Als actrice was het leuk om op deze manier een wereld in te stappen waarvan de meeste mensen, inclusief ikzelf, alleen maar kunnen dromen. Karen verhuist van de stad naar het dorp Bergen en wordt daar omarmd door een heel nieuwe vriendengroep van boeiende, markante mensen die een beetje schijt hebben aan de conventionele manier van leven.
Lees meer
Aan de ene kant wil ze daar heel graag bij horen, óók haar kleren uittrekken en naakt het zwembad inspringen, zoals de anderen op een gegeven moment doen, maar ze vindt het tegelijkertijd moeilijk om de controle los te laten.’
‘Ik ben het tegenovergestelde, kruip juist helemaal in mijn schulp’
‘Daarin herken ik mezelf wel: dat verlangen om de touwtjes te laten vieren, maar tegelijkertijd ook controle willen houden. Andere dingen in haar karakter staan dan weer heel ver van me af. Karen is bijvoorbeeld heel assertief, en gaat vol in de aanval als ze zich aangevallen voelt. Ik ben het tegenovergestelde, kruip juist helemaal in mijn schulp. Ik doe wel alsof ik oké ben, maar ben dat intussen helemaal niet. Juist daarom was het zo leuk om haar te spelen.’
Tekst gaat verder onder de foto.

Anna-Marie Janssen
Leven in een dorp
‘Bergen, waar het verhaal zich afspeelt, is zo’n dorp waar iedereen elkaar kent en iedereen over elkaar praat. Wat je in de serie ziet, lijkt op geen enkele manier op het dorp in Twente waar ik ben opgegroeid, maar die sociale controle herken ik dan weer wel.
Mijn vader nam de elektronicazaak van mijn opa over, waardoor veel mensen in het dorp ons kenden. Daar was ik me wel bewust van, dat je op een bepaalde manier toch representatief moet zijn. Toen ik op de middelbare school zat, kreeg ik ook wel te maken met praatjes en roddels. Dingen die over me gezegd werden, maar totaal niet waar waren. Voor mij was dat ook wel een reden om weg te willen: naar de stad, studeren, alles daar loslaten.’
‘Die veiligheid wilde ik heel graag aan mijn kinderen geven’
‘Toch heb ik lang gedacht: als ik kinderen krijg, ga ik terug naar een dorp. Mijn zusje en ik liepen al vanaf ons zesde alleen naar school. Die veiligheid, waardoor je ook snel zelfstandig kan zijn, wilde ik heel graag aan mijn kinderen geven, en dat zag ik in eerste instantie niet gebeuren in de stad.’
Tekst gaat verder onder de foto.

Anna-Marie Janssen
‘Maar toen werd ik zwanger en was ik nog lang niet klaar om terug naar Twente te gaan. Nu wonen we in Amsterdam-Noord, een soort dorp binnen de stad voor mij. Ik ken de notenboer, de kaasboer en mijn buren, maar tegelijkertijd is iedereen ook op zijn privacy gesteld en sta ik binnen tien minuten in het centrum, waar ik hartstikke anoniem ben.’
Acht dagen
‘Vorig jaar vertelde ik hier in JAN nog dat ik mezelf ging toestaan om van alles te doen: fotografie, acteren, muziek. Daar is regisseren nog bijgekomen. Mijn eerste korte film gaat op het Nederlands Film Festival in première: Acht dagen, over een jongen die acht dagen voor de deur van zijn ex-vriendin staat en steeds wanhopiger wordt. Ik heb hem gemaakt samen met mijn vrienden Stijn de Vries, die graag meer wil acteren, en Quinty Misiedjan, voor het eerst in een schrijvende rol.
Als ik dingen gemaakt heb, ben ik nooit zo heel erg bezig met het moment dat ze uitkomen, maar deze maand wordt wel heel spannend, met de première van De Eetclub én van mijn regiedebuut. Ik hoop dat mensen gaan zien hoeveel hart en ziel er in deze projecten is gestopt.’
Dit interview stond eerder in JAN 10 2026.