Gijs Naber staat volop in de belangstelling nu hij de rol van Sinterklaas in Het Sinterklaasjournaal op zich mag nemen. Om hem beter te leren kennen doken we in oude interviews die hij eerder gaf aan JAN. In 2019 sprak Pieter Webeling hem over het vreselijke verlies van zijn beste vriend Jeroen.
‘Jeroen (Willems, acteur, 1962-2012) en ik leerden elkaar kennen op een moment dat we vooral in de nacht leefden. Overdag waren we gebonden aan allerlei rollen, verplichtingen en verantwoordelijkheden, maar in de kleine uren kon het gebeuren dat we de remmen losgooiden. Mateloos drinken. Blowen. Dansen. Wat wij hadden was… een symbiose. Een raar, dierlijk gevoel van bij elkaar willen zijn.
Hij was negentien jaar ouder, maar dat leeftijdsverschil telde totaal niet. We hielden elkaar op de hoogte van waar we waren en wat we deden en het was een vorm van verraad als je ’s avonds met een ander dineerde. Een relatie was het niet. Een seksuele relatie ook niet — ik heb meer gay-vrienden met wie ik close ben. Je zou het misschien een platonische relatie kunnen noemen.’
Lees meerVrijheid
‘Ik weet nog dat ik ’s nachts in de Church, een gayclub in de Kerkstraat, in een bruidsjurk was gekleed en zo de zaal rondging. Jeroen gaf aan welke man hij wel aantrekkelijk vond. Ik manoeuvreerde hem naar een knappe Turkse man en gaf hem zo ongeveer weg, dan ging hij zoenend met die Turkse man door de ruimte. Het was van een vrijheid, een liefde en een kinderlijkheid die typerend voor ons was.
Maar we hadden net zo goed stille momenten, dat ik bij hem thuis languit op de sofa lag, en dat we bij elkaar waren zonder woorden. Ik heb ooit weleens beschreven hoe ik de vriendschap zag. Als een zwoele zomeravond waar tijd en ruimte stilstaan, waar alles kan gebeuren, en waar liefde, leven en muziek klinken.’
‘Ik was in een roes, in totale ontkenning’
‘Op maandagmiddag, 3 december 2012 is Jeroen overleden. Plotseling. Hartstilstand, 50 jaar. Marcel (Musters, acteur) en Victor (Bergen Henegouwen, acteur) waren al in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis. In shock. Ze hadden nog gezien hoe een arts probeerde Jeroen te reanimeren.
Ik was in een roes, in totale ontkenning. Jongens, dit slaat gewoon nergens op. Op een gegeven moment zat ik even alleen naast het lichaam van Jeroen en er ontsnapte een luchtbel uit zijn borstkas. Die ademde hij nog uit, als het ware. Waardoor ik dacht: zie je nou? Het is niet zwáár, joh. Jeroen! Je bent er nog!’
Verdriet van een moeder
‘Ik had nooit eerder een dierbaar persoon verloren, daarom was het zo onbevattelijk. Jeroens moeder woont in Heerlen. Het duurde tweeënhalf uur voordat ze naar Amsterdam kon komen. Samen met Marcel heb ik geprobeerd Jeroen warm te houden, door hem vast te houden, door te wrijven — om te zorgen dat zijn moeder nog de warmte kon voelen van haar kind.
Toen zij kwam, zijn we de kamer uitgegaan. Het verdriet van een moeder die haar kind overleeft… Ik bleef in ontkenning, tot het moment dat er een schep aarde op zijn kist werd gegooid.’
Plezier
‘Net als ik had Jeroen een diepe onzekerheid en een haat-liefdeverhouding met het vak, hij moest met zes paarden het toneel worden opgetrokken. Als hij dan Orfeo speelde, was het briljant – in het muzikale, het grove en bestiale. Maar een avond na het “elitaire” toneel ging hij net zo graag een liedje van Marco Borsato zingen.
Jeroen was superblij met zijn Gouden Kalf voor zijn rol in Cop vs Killer, een thriller. Dat begreep ik heel goed. In die tijd schroomde ik niet om ook lichtere dingen te doen. Ik speelde het stiefzusje van Assepoester in Lang en Gelukkig, een soort filmsprookje met Alex Klaasen en Arjan Ederveen. Ongeremd, absurd, totaal over de top. Heerlijk.
De dood van Jeroen is hard aangekomen. Ik ben donkerder gaan denken. Alles moest zwaar. Alles moest een reden, een doel of betekenis hebben. Nu wil ik weer meer op het spoor van Jeroen komen, meer de nadruk op plezier.’
Dit artikel is eerder gepubliceerd in maart 2019.