Regie: Renny Harlin | Scenario: Alan R. Cohen, Alan Freedland | Cast: Madelaine Petsch (Maya), Gabriel Basso (Gregory), Rachel Shelton (Debbie), Richard Brake (Sheriff Rotter), Brooke Lena Johnson (Danica), e.a. | Speelduur: 96 minuten | Jaar: 2025
Halloween is niet de allereerste slasherfilm, het horrorsubgenre waarin een anonieme moordenaar een spoor van lijken achterlaat, maar geldt wel als de eerste tienerslasher. Deze kundig gefilmde, supergoedkope productie was bedoeld voor een kleine winst, maar groeide uit tot een ware kaskraker. Een vervolg kon niet uitblijven, maar het beloftevolle idee om te laten zien hoe iemand verder moet na een traumatische ervaring, pakte verkeerd uit. Halloween II bleek een waardeloze opvolger.
De makers van deze nieuwe The Strangers-reeks wisten bij voorbaat dat ze budget hadden voor een trilogie. Misschien is dat de reden dat ze in dit tweede hoofdstuk de pijn van het hoofdpersonage overtuigend overbrengen. Dat het vervolg slechts een jaar later verschijnt, helpt wellicht ook: deel één ligt nog vers in het geheugen ligt. Maya’s verloofde is vermoord, en dat verlies komt hard aan.
The Strangers: Chapter 2 pakt de draad op waar het eerste deel stopte. Maya heeft de motivatieloze aanslag van de drie gemaskerde vreemdelingen overleefd en ligt nu in het ziekenhuis. Van de politie hoeft ze gek genoeg geen hulp te verwachten. Een vriendin is onderweg om haar te steunen, maar het gevaar klopt alweer op de deur.
In de eerste tien minuten gebeurt er van alles: een onschuldig, schattig moment met de serveerster uit het dorp, een korte terugblik op het vorige deel, een herhaling van de tekst die benadrukt hoeveel Amerikanen jaarlijks willekeurig worden vermoord door onbekenden en een visuele flashback die de identiteit van een van de daders onthult. Samen met de emotionele dreun die Maya’s te verwerken krijgt, lijkt dit vervolg het clichématige origineel te overtreffen. Die hoop vervliegt echter al snel na een zwakke en voorspelbare achtervolging in het ziekenhuis.
Daarna herhaalt het plot zich op meerdere locaties. Maya haalt het bloed onder je nagels vandaan door telkens weer haar veilige schuilplaats te verlaten, zonder overtuigende motivatie. Het levert misschien wat spanning op, maar het maakt haar handelen totaal ongeloofwaardig.
Toch biedt dit deel meer inhoud dan zijn voorganger. Maya is duidelijk getekend door haar trauma, denkt regelmatig huilend terug aan haar geliefde en vertrouwt niemand. De scenaristen borduren voort op hun zwakke ouverture, maar boren dit keer diepere en realistischere lagen aan.
Regisseur Renny Harlin bracht het nutteloze script van het vorige deel wel effectief in beeld. Ook nu bewijst hij dat vakmanschap een zwak verhaal kan redden. Alleen in de scène waarin Maya wordt belaagd door een beest, zet hij de spanning iets te dik aan. De manier waarop het dier haar opspoort doet denken aan Gmork uit The NeverEnding Story en verraadt zijn nostalgische voorkeuren. Toch blijft The Strangers: Chapter 2 vooral een anderhalf uur durend kat-en-muisspel. De emotionele laag en de flashbacks geven de film iets meer gewicht, maar zorgen niet voor een voldoende.
Halverwege de film volgt een tweede flashback die opnieuw wat meer prijsgeeft. Samen met de openingsflashback en een derde aan het einde krijgt het verhaal net genoeg psychologische diepgang. Eindigen met een terugblik is gewaagd, maar het voelt als een natuurlijke afronding: de sluier wordt verder opgelicht en de aftiteling voelt vanzelfsprekend. De opsomming van namen wordt echter al snel onderbroken door de trailer van het derde deel, die de verwachting wekt dat het slotstuk het hoogtepunt van de trilogie zal zijn.