Ik zie mijn broer en zus misschien net iets vaker dan één keer per jaar, we treffen elkaar deze week in een wegrestaurant in Brabant. Ik geloof dat we alle drie erg tevreden waren over dit onverwachte compromis over de locatie. De weerberichten zijn alvast ouderwets: er zal die dag een koude lucht uit Rusland over het land blazen, een beetje zoals vroeger toen we in de winter de deur niet uit konden zonder muts. Mijn moeder maakte van het ouderlijk huis een terrarium, elk jaar een paar graden warmer, als ze de voordeur opende kwam er stoom naar buiten.
Toen had behalve mijn ouders niemand zin, nu heeft niemand tegenzin. Dit is er dan over van alle gedeelde herinneringen: een paar uur op een plek waar we allemaal nog nooit geweest zijn, hoewel ik denk dat ik in hetzelfde restaurant ooit als verslaggever een uit de hand gelopen vergadering van varkenshouders heb meegemaakt.
Ik heb een relatiegeschenk gekregen waar ik niets mee kan: een steenoven voor pizza’s die tot vierhonderd graden kan verwarmen. Ik informeerde bij mijn broer of hij er iets aan heeft, maar die ziet zo slecht dat het hem niet ideaal leek. Bovendien: hij eet wel pizza’s, maar die komen warm in een doos. Mijn zus wilde het ding ook niet, maar haar jongste dochter misschien wel.
Leefde mijn moeder nog maar. Ze was blij met elk elektrisch apparaat. Ze had de verpakking geopend en geroepen dat ze altijd al een pizza-oven had willen hebben
Leefde mijn moeder nog maar, ze was blij met elk elektrisch apparaat. Ze had een elektrische deken en op haar nachtkastje stond een waterkoker voor de kruik. Ze zei: „Als de stroom uitvalt krijgen ze me pas echt op de knieën.”
Haar kon je zo’n cadeau geven zonder voorzichtig van tevoren te informeren. Ze had de verpakking geopend en geroepen dat ze altijd al een pizza-oven had willen hebben en had het ding ongetwijfeld gebruikt voor iets waar het niet voor bedoeld is: het bakken van eieren, het maken van tosti’s of het verbranden van oud papier. Ik zal aan haar denken als ik straks dat wegrestaurant binnenloop met die enorme doos.
Verder zal het gaan zoals het altijd gaat: met het uitspreken dat we elkaar vaker moeten zien, daarna bellen we nog een paar keer dat het erg koud was, maar dat het weer is meegevallen en mijn dochters laven zich aan het idee dat ze toch familie hebben. Ergens ver weg van de dagelijkse sleur stikt het van de Van Roosmalens.
Geef cadeau
Deel
Mail de redactie
De journalistieke principes van NRC