“Per dag kijken hoe het gaat en langzaam weer opkrabbelen”
Suzanne legt uit dat zij, samen met haar twee dochters, na het grote verlies in de therapeutische molen terechtkwam. “En al heel in het begin zei de therapeut tegen mijn jongste: ‘Opstaan en meteen je bed opmaken.’ Ik houd heel erg van dat soort praktische dingen. Doen, niet nadenken, maar gaan.”
Dat was lang niet altijd makkelijk, want het verdriet om het overlijden van Hans was groot. “Af en toe zijn er dagen dat je dat helemaal niet wilt of nauwelijks kunt, maar je moet het toch doen. Heel prozaïsch. Per dag kijken hoe het gaat en langzaam weer opkrabbelen.”
Ze geeft aan in die periode veel steun te hebben gekregen van familie en vrienden. “Daarnaast wist ik dat ik wilde leven. Dat ik verder wilde. Ik wil in deze wereld zijn, met mijn kinderen, mijn vader en andere familieleden.”
Ook kon Suzanne altijd rekenen op haar collega’s: “Ze waren warm, begripvol en gaven me alle ruimte. Ik ben drie maanden thuis geweest. En toen ik weer begon, zei ik: ‘Ik wacht op het moment dat jullie gewoon weer rotgrappen tegen me gaan maken.’ Na een week durfde iemand het.”
Inmiddels heeft Suzanne het geluk gevonden bij een andere man. “Het is altijd onhandig. Het overkwam me, ik was er niet actief naar op zoek. En ik heb inmiddels geleerd dat rouw en het geluk van een nieuwe liefde naast elkaar kunnen bestaan. Soms lopen die zelfs door elkaar heen en dat is best ingewikkeld.”
Ze geeft aan nog altijd te rouwen om haar grote liefde. “Ik ben nog aan het verwerken en hij heeft ook zijn eigen dingen in het leven. Af en toe is dat samen best veel.”
Toch is ze stapelgek op haar nieuwe vriend. “Ik ben trots op ons. Hoe we, ondanks alle bagage, ons drukke leven en werk, een fijne relatie hebben.”
De nieuwe Nouveau, met daarin het interview met Suzanne, ligt vanaf woensdag in de winkel.